Column Chantal: Opruimwoede

234

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: Fietsen

Weet je wat ik werkelijk waar een heerlijk gevoel vind? Iets weggooien. Het is dus niet per se opruimen, maar vooral dingen weggooien. Krijg ik een kick van. De een krijgt dat van bungeejumpen, ik van weggooien.  In de meeste gevallen geeft het me ook de gelegenheid weer iets nieuws te kopen en daar hou ik ook van. Ik hou van vernieuwing, vooruitgaan. Mijn vriend is meer van het bewaren. Een versleten polsbandje van een festival uit de jaren negentig of zo. Of een boodschappenlijstje van toen hij ooit kampeerde in Frankrijk met vrienden. Ik noem maar even iets. Wat móet je ermee? Het neemt alleen maar ruimte in beslag. Dan zoek ik iets belangrijks, een paspoort of zo, en dan kom ik dat soort (voor mij) onbelangrijke zaken tegen. En herinneringen zitten in je hoofd, toch? Afijn, heel veel mensen zullen het oneens met me zijn. En dat mag.

Ik geef ook graag dingen weg. Wil je iets van me hebben, voer me dan dronken. Dan krijg je het zo van me. Zo had mijn broer eens een onenightstand. Ik kende de meid niet eens, maar zij vond mijn spijkerbroek supermooi. Ik vond haar aardig (en had een slok op), dus ruilden wij van spijkerbroek. Ik kreeg haar vodje en zij mijn toch wel heel dure spijkerbroek. De volgende dag had ik spijt, maar die meid en mijn broek heb ik nooit meer gezien. Want ja, onenightstand.

Maar goed, ik had laatst een opruimaanval. Of noem het een weggooiaanval. Alleen werd ik overtuigd door de man om de spullen te bewaren. ‘Ga op een rommelmarkt staan,’ opperde hij. Vond ik geen slecht idee. Maar wat een gedoe was dat. Kraam reserveren, daar moet je op tijd bij zijn, want in no time uitverkocht. Dan in alle vroegte naar de Amsterdamse IJ-hallen, waar je in een file staat om bij je kraam te komen. Spullen uitladen en dan daar dus staan. Geen stoeltje meegenomen, dus maar staan achter die kraam. De dag duurde lang. Ik had een klant. Ze wilde een dvd kopen, maar vond één euro te duur. Waarop ik zei: ‘Neem dan die hele doos maar mee voor één euro.’ (Dat waren ongeveer twintig dvd’s). Die vrouw keek me stomverbaasd aan, knikte met open mond en vroeg een tasje (dat had ik wel goed voorbereid, ik had er genoeg mee, want weg met die sloot aan plastic tasjes, recyclen!) en ging ervandoor met mijn dvd-collectie.

Nou, zo ging dat met alles. Ik heb nog net de kosten van de kraam terugverdiend. Van dat beetje geld dat ik over had, kocht ik een knalgroene poef van uit de jaren zeventig. Een goede vondst, vond ik. Alleen jammer dat het ding nog altijd op zolder staat, omdat-ie overal bij vloekt. Mijn vriendin vond mijn manier van verkopen niet leuk, werd zelfs kwaad als ik iets gratis en voor niks weggaf. Zij was namelijk wel een echte handelaar, nam het bloedserieus. Verkocht gouden sieraden, en weet ik het wat. Haar verdiensten? Vierhonderd euro. VIERHONDERD EURO!

Ongelooflijk. Ik denk dat ik die poef maar eens van zolder haal. Misschien is-ie wel heel veel waard.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

DELEN
Vorig artikelMagnum viert de zomer met drie té lekkere nieuwe smaken
Volgend artikelZIEN: Bitterzoet aflevering #1