Column Chantal: ‘Ik wil wel, maar ik ga nooit’

419
Copyright: Robert Alexander

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een halfjaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Ken je die kreet van Loesje: ‘Ik ben vandaag heel hard langs de sportschool gefietst’? Vind ik een goeie. Want dat gebeurt mij ook geregeld. Alleen fiets ik er tegenwoordig niet meer langs (alles is ver hier in de middle of nowhere), maar rijd ik er met de auto voorbij.

Op een woensdag een paar weken geleden werd ik wakker en wist ik meteen: ik ga vandaag níét naar de sportschool. Maar ik negeerde dat stemmetje in mijn hoofd en pakte dapper mijn sporttas in. Was overigens ooit ook een shop excuus, die tas. Zo van: als ik nu een goede tas heb, dan ga ik wel. Maar dat even terzijde. Ik stopte mijn handdoek erbij en vulde mijn bidon alvast. Oeps, bijna mijn gympen vergeten, dan was ik voor niks gegaan – was dát even goed uitgekomen, schoot nog door mijn hoofd.

Ravi bracht ik even naar oma en daar ging ik. De wereld was wit en ik zág wit, onthulde mijn achteruitkijkspiegel. En nee, in mijn auto hangt geen pashokjeslicht. Vlak bij de sportschool zag ik het logo van Kruidvat. Luiers, aanbieding, altijd handig. Zou ik het nog redden? Ja, zeker weten. Ik parkeerde, pakte in de winkel een mandje en zag dat de Eight Hour Creme van Elizabeth Arden in de bonus was. Vijf euro in plaats van twintig! Kijk, dat is nog eens ‘verrassend voordelig’.

Bij de kassa stond een rij. Inmiddels zag ik dat ik nog maar vijf minuten had voor de les begon. Het was now or never. Het werd never.

Ik was namelijk heel dicht bij het tuincentrum. En wat zou het toch fijn zijn als ik wat planten in het raamkozijn kon zetten tegen de gluurders. Soms heb ik gewoon echt natte neuzen tegen mijn raam gedrukt. Mensen kijken nu eenmaal graag naar binnen bij een ander. Ik scoorde twee prachtige planten en kocht een haring bij de viskraam. Eat this, omega 3-vetzuren! Dit is echt een goede ochtend, probeerde ik mezelf voor de gek te houden.

Ik somde de voordelen op:
A. Ik had twee leuke plantjes voor in mijn raamkozijn, tegen de gluurders.
B. Ik zou straks een haring eten, en dat is supergezond.
C. Ik had winst gemaakt op de tubes van Elizabeth Arden en de luier kiloknallers.

En dan was het nu tijd voor de sportschool. Ontspannen liep ik naar binnen, ik was er klaar voor. ‘Ik kom mijn abonnement opzeggen,’ zei ik tegen de dame achter de balie. ‘En heb je daar je sportoutfit voor aangetrokken?’ grapte ze. Ik nam mezelf even op: sportlegging, gympen, fleecejasje, haarband. I was born to run. Ik knikte verstrooid.

Daarna vroeg Helga (ze had een naamplaatje op haar borst) wat de reden was. ‘Eh… nou, ik ga nooit. Ik wil wel, maar ik ga nooit.’ Ze kruiste het hokje ‘geen motivatie’ aan. Ik zette mijn handtekening onder het formulier.

In de auto belde ik een vriendin. Ze vroeg wat ik had gedaan. Ik zei dat ik even in de sportschool was geweest. Geen woord van gelogen, toch?

Lees ook:

 

 

DELEN
Vorig artikelLife hack: Zó krijg je wittere nagels
Volgend artikelZo veel dates kun je het beste wachten tot sex