Column Chantal: ‘De Ghandi kwam in mij naar boven en zei: het is maar een tas’

389

Chantal (40) is single moeder van Ravi (2). Ze wonen in een gehucht op het platteland. Elke week schrijft ze over haar belevenissen in Flair.

Lees ook: Column Chantal: ‘En bier en wijn voor jou!’ gilde Ravi verrukt’

Mozambikaanse verjaardag
Ja, daar ben ik weer. Over die big 4-0. Die ik bij mijn broer in Mozambique vierde. Uiteraard was dat een groot succes. Niet alleen omdat het een gigantisch mooi tropisch land is, met oneindig veel palmbomen en een superleuke bevolking, maar ook omdat ik 
werd verrast met een surpriselunch in een heel 
mooie tent aan zee. En daar zag ik ‘m. DE TAS. Zo’n hippie-boho-geval. Ik griste ‘m uit het rek en dacht: 
ja, deze hoort bij mij.
Mijn broer zei zoiets dat het eten werd opgediend, dus ik moest het tasje terughangen. En ook zei hij: ‘Hier komt geen hond joh, dat tasje hangt er straks ook nog wel.’
De lunch was een groot succes. Er werd gezongen en geklapt, ik heb me nog nooit zo jarig gevoeld, zo veel cocktails gedronken (het was nog maar half twee) en zo gelachen met mijn beste vrienden.

Na de lunch sprintte ik naar de winkel. Ik zou mezelf dat tasje cadeau doen voor mijn veertigste. Het tasje zou me altijd herinneren aan die mooie tijd in Mozambique, en 
het afronden van een vreselijke periode in mijn leven (#scheidendoetlijden). Maar het tasje was weg. En 
ik zag net een rijk stelletje weglopen met een tasje 
van die winkel. MIJN TAS. Opeens voelde ik me heel bezitterig en overwoog ik of ik naar die vrouw kon lopen om die tas van haar over te kopen. Voor, let’s say, een tientje meer. Maar toen kwam de Ghandi (ik lees een boek van de kleinzoon van Ghandi) in mij naar boven 
en een stemmetje zei: het is maar een tas. Hoeveel tassen heb je wel niet? En ik probeerde het los te laten.
Toch kon ik het niet laten om vlak voor mijn big party (met back-to-the-seventies verkleedthema) met saxofonist Pierre en dj’s een paar keer te zeggen: 
‘Ik had toch wel erg graag dat tasje gewild.’

‘De Ghandi kwam in mij naar boven
en zei: het is maar een tas’

Na een paar cocktails vergat ik de tas. 
Ik sprak Frans tegen Franse backpackers, gooide er wat Spaans uit tegen wat Duitsers (#cocktailtje te veel) en begon mijn tas echt te vergeten. Gezelligheid, daar gaat het om! Totdat er voor me werd gezongen en ik een tasje 
met een cadeau in mijn hand gedrukt kreeg. Ik deed ‘m open en zag… DE TAS. Ik riep keihard een bepaald woord. Helaas kan ik 
dat woord niet in deze column noemen 
in verband met de Bond tegen vloeken. Daarna schaterde ik het uit, en was ik als een kind zo blij. Wat nou veertig, ik leek wel tien! (zie foto).
De rest van de avond heb ik gedanst op Afrikaanse trommels, heb achter de bar gestaan en cocktails gemaakt, ben niet óp de bar gesprongen en ging pas naar bed toen het bijna licht werd. Top!

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

DELEN
Vorig artikelOpgebiecht: ‘Ik viel als een blok 
voor zijn broer’
Volgend artikelOh my: er komt een Kitkatwinkel op Utrecht Centraal