Blog Denise: ik wil rust!

3006
Foto: Denise Miltenburg.

Ik vind het druk. Alles.

Dingen die je moet regelen. Dingen die je moet onthouden. Dingen die ineens mee moeten. Dingen die mis gaan. Dingen die niet werken. Dingen die allemaal tegelijk komen. Dingen die onzeker zijn. En dingen die af moeten.

En er komt altijd nog iets bij. Maak je je druk om een spreekbeurt, dan moet er nog naar een Halloweenpak gezocht worden. Is er een leertoets dan zijn er natuurlijk ook ineens luizen. En moet je met je ene kind ergens naartoe dan wil het andere ab-so-luut niet mee.

Ik probeer alles zo goed mogelijk te regelen, maar soms voel ik me net Brigitte Kaandorp. ‘Je weet als je thuis komt dat er sowieso altijd minstens vijf dingen aan de hand zijn,’ zei zij laatst nog in een oude conference op tv. Ik moest erom lachen.

Gymschoenen zijn ineens te klein, pantoffels of elastiekjes zijn kwijt, een fietsband is zacht of er moeten op stel en sprong nog een bloem worden gekocht voor school of loten worden verkocht voor de grote club actie. En de enige twee spijkerbroeken zonder gat erin liggen natuurlijk nog in de wasmand met vuile was.

Al dat huiswerk van de kinderen ook. Dat er elke dag 10 minuten gelezen moet worden en je er alweer drie dagen niet aan toe bent gekomen, dat je ook nog klokkijken moet oefenen en eigenlijk ook sommen.

Dochterlief heeft al helemaal belachelijk veel huiswerk. En dan ook nog een spreekbeurt. Die ze natuurlijk net weer heeft op een dag waarop ze niet bij mij is en alles wat mee moet en geoefend is nog wel bij mij is.

Alles komt ook altijd tegelijk. Halloween met atletiek en logopedie tijdens Sint Maarten. De een wil iets wel en de ander juist niet. Het zijn van die momenten waarop ik denk kon ik mezelf maar even opsplitsen.

Dat je nog ruim voor schooltijd met de kinderen naar de tandarts fietst. Dat je winterjassen scoort als ze bij hun vader zijn, terwijl je ook zelf geen fatsoenlijke kleding of laarzen meer hebt. Dat je nog sportkleding voor ze moet bestellen. En nog contactlenzen voor jezelf, anders zie je straks niks meer.

Jongste moet nog naar de kapper. Oudste moet weer terug naar de tandarts. Naar de bibliotheek ga ik dan maar even alleen. En moest er nou met kleren aan gezwommen worden dit weekend? Met welke kleren ook al weer precies en waar zijn die schoenen eigenlijk?

Dat geregel allemaal. GEK word ik er af en toe van.

En dat je dan voor je werk nog ergens naartoe moet en je fiets het weer begeeft. En je printer uiteraard ook. En dat je dan toch maar eens een nieuwe koopt die een dag later ergens anders 20 euro goedkoper blijkt. Maar tijd om reclamefolders door te spitten heb je tegenwoordig niet meer.

Werk gaat gewoon door, maar al het andere eromheen ook. Naast wat je al aan je hoofd had. Ik word er af en toe gek van. Van hot naar her racen. Naar school. Een oudergesprekje. Sporten. Vriendjes. De supermarkt. Cadeautjes kopen.

En dat je dochter nog iets voor een toets moet leren en dat je denkt dat doen we dan ’s ochtends wel, ze zijn toch altijd vroeg wakker en dat er ’s ochtends tussen het smeren van de boterhammen door dan weer zo’n stencil kwijt is.

Of dat je nú al moet weten of je kind volgend jaar maart met een wedstrijd mee kan doen. Is dat een even of een oneven weekend?

Ik word overal zó moe van…

Van een spreekbeurt die per se met PowerPoint moet terwijl je nog nooit iets met PowerPoint hebt gedaan. En wat dan mee blijkt te vallen maar waar je dan een filmpje in wil zetten wat helaas niet afgespeeld kan worden en je dáár weer mee worstelt. En dat je ondertussen 86 ongelezen appberichten hebt en de vraag krijgt of je even wil antwoorden.

Dat de btw gelukkig af is, maar dat de aangifte over 2015 ook nog steeds moet. En dat je over anderhalf uur ook nog een deadline hebt van een blog waar je nog aan beginnen moet.

Aaaarghhhh!

Dat je weer een update van dit of dat moet doen. Dat je wifi niet werkt. Dat je iCloud vol zit. Dat je nog steeds hele vervelende mails krijgt. En o ja, dat er tussendoor ook nog even een mediakit geüpdatet moet worden voor een pers event.

Dat de huisbaas dan nog even langs komt, dat de pakketbezorger weer aan belt, dat je steeds door een anoniem nummer gebeld wordt, en dat je denkt:

Laat me met rust!

Dat je even op je hoofd krabt en denkt: nee, toch, ik heb ze toch niet ook? En dat je jezelf voor de zekerheid ook maar in de Prioderm zet en dat je ondertussen een berichtje van Tinder krijgt dat je echt weer eens moet swipen anders zetten ze je profiel op onzichtbaar.

Als ik al geen tijd heb om te swipen, hoe wil ik dan tijd hebben voor een date? Laat staan voor een relatie? Nou ja, één troost, dat kan ik na deze blogpost sowieso wel vergeten. En er komt nog een hoger beroep aan ook helaas. Niemand zit op shit te wachten.

Wie heeft er trouwens op de bril geplast?

En dat huis überhaupt. Eén keer met je ogen knipperen en het is weer een troep. Ik krijg het gewoon niet netjes. Ik ben ’s avonds al blij als ik de afwas heb gedaan en de was heb opgehangen. Dat ik niet uitgeteld mijn bed in wil duiken en ineens zie dat de was nog nat in de machine zit. Of, nog erger, dat ik het beddengoed nog niet om mijn dekbed had gedaan.

En dat je dan vanaf tien uur ’s avonds eindelijk tijd hebt om je social media een beetje bij te werken of iets af te maken en je dan natuurlijk weer veel te laat naar bed gaat. Dat het 1 uur is terwijl de wekker om 6:15u gaat. En dat je dan ineens bedenkt dat er nog nagels geknipt moesten worden, want dat kan bij zoonlief na 7 jaar nog steeds alleen als hij slaapt.

Maar dat je dan inmiddels zo moe bent dat je zelf ook maar op bed ploft. En dat dat dan eigenlijk het fijnste moment van de dag is. Want als iets ontstrest is het wel het kijken naar een slapend kind.

Nog niet wetende dat…

Dat dat zo lief slapende kind een uur later wakker wordt met onophoudelijke hoestaanvallen en ineens wel heel warm aanvoelt. Dat het maar blijft snotteren en in je gezicht niest omdat hij zo graag lekker bij je wil liggen. Wat natuurlijk fijn is. En dan maar hopen dat je zelf niet ook ziek wordt; want ziek worden kunnen we er niet bij hebben.

En hoezo is die sinaspril uit 2014???

Nou ja, zonder sinaspril overleven we ook wel. Als er maar brood en melk in huis is. En groenten en fruit. En koffie en wijn. Vooral dat.

Tja, ik weet heus wel dat ik niet de enige ben die het druk heeft. En toch zijn er altijd mensen die een veel relaxter leven lijken te hebben. Anderen lijken wel de tijd te hebben om eens een krant of boek te lezen, een serie te volgen, naar de sauna te gaan of zomaar te shoppen.

Mij lukt het niet.

Ik vind het gewoon veel allemaal. Ook al zal het voor veel mensen herkenhaar zijn, ik voel me er soms verschrikkelijk alleen in. Altijd is er tijd te kort.

Ik wil gewoon relaxte weekenden hebben en leuke dingen doen met de kinderen (wat we gelukkig ook doen!), in plaats van alleen maar wat er allemaal moet.

Het voelt gewoon druk. Te druk. Alles.

Dus wat was ik blij dat ik zaterdag om half 10 op de atletiekbaan moest zijn.

Huh, blij?

Ja, uiteindelijk wel. Het was het meest relaxte uur van de week. De kinderen waren aan het trainen en ik liep een rondje door het park. Wat was het mooi! Ik kon niet ophouden met foto’s maken. Daar had ik natuurlijk meteen een fotoblog van willen maken. Maar je snapt wel waarom dat er nog niet van gekomen is. 😉

fullsizerender
Foto: Denise Miltenburg.

 

DELEN