Blog Denise: Kleine Kluivert

1159
Justin Kluivert of Ajaxduring the Dutch Eredivisie match between Ajax Amsterdam and ADO Den Haag at the Amsterdam Arena on January 29, 2017 in Amsterdam, The Netherlands

Op twitter zag ik dat Kluivert trending was. Het bleek om ‘kleine’ Kluivert te gaan, Justin Kluivert. Vier jaar geleden zag ik toevallig Shane, de allerkleinste Kluivert, met zijn vader, en geloof mij, ook dat wordt een grote, dat schreef ik 4 jaar geleden op VrouwOnline al.

Waar ik ze zag?

Mijn moeder was 65 geworden en wilde dat eens bijzonder vieren. Het werd een paasbrunch op een biologische boerderij ergens in Nederland, met eerlijke producten uit de streek en van eigen makelij. We hadden een tafel op de mooie lichte zolder, waar nog veel meer grote tafels stonden.

Terwijl het buffet nog in gereedheid werd gebracht drupten de andere gasten binnen. Sommige hadden een best wel hoog hipheidsgehalte. Geen nuchtere boeren zullen we maar zeggen. Nee, allemaal bijzondere en creatieve types. Alleen het überschattige dochtertje van iemand al. Met haar mooie haartjes, haar rood met wit gestippelde regenlaarsjes en haar nepbontjasje leek ze rechtstreeks te zijn weggelopen uit een fotoshoot voor een trendy tijdschrift.

Meteen had ik spijt dat ik mijn platte laarzen aan had. Wist ik veel dat dit een zien-en-gezien-worden-sfeer had. We zouden immers ook naar de lammetjes gaan kijken en om nou op je stiletto’s –zoals een opgedirkte dame aan had- in de modder te gaan staan, was ook weer zo wat. Niet dat ik stiletto’s heb, maar zie je het al voor je?

Ineens zag ik Kluivert. Ik schrok een beetje. Wil je lekker relaxt gaan paasbrunchen en je moeders verjaardag vieren komt er ineens een knap man-zijn binnen. Met zijn moeder, zijn zoontje en nog meer familie.

Drie uur lang zat ik aan de tafel naast hem, amper twee meter bij hem vandaan. Mijn eigen zoontje (toen pas 3) zat zelfs af en toe ónder de stoel van Kluivert.

Eh… sorry.

En die liet daar nog een ballon knallen ook.

Patrick zat naast zijn moeder. Elke keer als ik langsliep glimlachte ze vriendelijk. Het meest opvallend was echter Kluiverts jongste zoontje: Shane. Shane was 5, net zo oud als mijn dochter toen. Shane was regelrecht een kopietje van hem zelf! Werkelijk ongelofelijk, alsof er geen vrouw aan te pas was gekomen.

Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua behendigheid met de bal was hij precies zijn vader. Of met een ballon eigenlijk. Want hoe hij een ballon hoog wist te houden, dat was niet normaal! Het zag er nu al superprofessioneel uit en dan was hij nog maar een kleuter. Mijn eigen zoon was vooral nog bezig met ‘op ballonnen gaan zitten net zo lang totdat ze knallen.’

Mensen liepen naar het buffet en kozen lekkere dingen uit. Er werd gekletst en gelopen, en mijn zoontje greep zijn kans schoon om eens flink aan de gerookte zalm te gaan. Ook nu vindt hij dat nog steeds erg lekker.

Kinderen die het even zat waren konden aan een aparte tafel kleuren of eieren verven, of buiten paaseieren zoeken. Ondertussen kletsten wij wat. En natuurlijk hadden we het even stiekem over Kluivert, zoals dat dan gaat.

Heeft hij eigenlijk een vriendin?’ vroeg ik aan mijn zusje. Mijn zusje weet dat soort dingen altijd beter dan ik. Niet dat ik iets van plan was hoor (als ik íets niet ben is het wel het type voetbalvrouw), maar er zat geen vrouw naast hem, ik zag hem met niemand iets intiems uitwisselen en ik kon me ook geen vrouw bij hem herinneren.

‘Die zit daar,’ gebaarde mijn zusje stiekem, met haar blik. Ik had geen idee, ik volg dat allemaal niet.

Dat er verderop aan dezelfde tafel inderdaad nog twee vrouwen zaten viel me eigenlijk toen pas op. Vreemd, want het waren mooie vrouwen.

Nou ja, op gegeven moment heb je het weer ergens anders over, ben je met de kinderen bezig, en gewoon gewend dat hij daar zit, zo héél dichtbij.

Maar toen ik even later bij de paaseierenbeschildertafel stond, was ik toch even van mijn à propos. In zijn keurige okergele paasbroek liep hij langs me, naar zijn zoontje. We stonden vlak bij elkaar. Hij keek me aan. Ik keek op.

‘Hai!’ zei hij. Of ‘Hoi’, dat weet ik niet meer. Hij zei het op een toon alsof we elkaar ergens van kenden. Of gewoon om aardig te zijn, want waarom zou je dat niet zijn.

‘Hai!’ zei ik, blij verrast.

Oeh, wat was hij eigenlijk knap! Waarom had ik dat nooit gezien? Met wedstrijden van Oranje vroeger keek ik eigenlijk nooit naar hem. Niet op die manier.

Nou ja, we gingen nog even naar de schuur. Mijn kinderen en ik hoor, dat je geen rare dingen denkt. Naar de lammetjes. Wat natuurlijk superschattig was. En tractor rijden. Ook mijn zusje was helemaal in haar element. Zo’n boerderij, dat was wel wat voor haar. Zoals ze daar liep, stoer en met een grote glimlach. Even paste ze zo in Boer zoekt Vrouw. Persoonlijk lijkt me dat dan ook weer niks, ik ben weliswaar geen voetbalvrouw, maar ook zeker geen type voor op de boerderie.

Bijna 4 jaar verder zijn we. Kluiverts andere zoon, Justin, schittert tegen ADO. Hij debuteerde zondag in de basisselectie en speelde een erg goede wedstrijd.

‘Hier droomt ieder kind van,’ zei hij in de media.

Ik ben benieuwd hoe Patrick’s andere zoon -Shane- het in de toekomst gaat doen. Weer zie ik hem met die ballon voor me.

En mijn eigen zoon? Die is inmiddels 7 en voetbalt elke dag lekker op het schoolplein. Best wel fanatiek. Op de fiets vertelt hij er vaak stoere en enthousiaste verhalen over.

‘Ik had gescoord!’

Dat blije koppie.

Mijn dochter kijkt er liever naar, maar atletiekt met veel plezier. Rennen vooral. Ook al is het op maandagavond vaak verschrikkelijk koud of regent het pijpenstelen, de training gaat altijd door, en ze doet het gewoon. Top! Nog steeds wil ze net zo snel als Dafne Schippers worden.

En ik? Ik fiets vooral. Heen en weer en op en neer. Dat is ook topsport, en soms een uitputtingsslag. Net als iets anders trouwens, wat helaas maar niet ophoudt, maar daar kan ik verder niks over zeggen, hoe graag ik ook wil. Om er niet aan onderdoor te gaan richt ik me liever op het gewone dagelijks leven met de kinderen, op mijn werk en op leuke dingen. Op dingen waar ik blij van word, zoals mooie vluchten, leuke steden en bijzondere bestemmingen. Op plekken die ik ooit nog wil bezoeken in de wereld. Dat lijkt me een beter goal.

 

 

DELEN