Blog Denise: Help, ik word 45!

1112
Foto: Denise Miltenburg.

Ook al heb ik een druk leven en voel ik me nog net zo jong als de jeugd van nu, het verval is onomkeerbaar. Stiekem slaat de aftakeling toe.

Steeds vaker sta ik met een pak rijst, pasta of croissantjes in mijn handen en zoek me een ongeluk naar de kook- of afbaktijd, of de temperatuur. Ja, na tig jaar zou je dat inmiddels eens uit je hoofd moeten weten, maar ik vergeet het altijd weer of ik koop weer eens iets wat ik nog niet kende.

Ik draai het pak om, kijk op de achterkant, de zijkant, de andere kant, en kan het niet vinden.

Vloekend in me zelf denk ik waarom is dat nooit in één oogopslag te zien?

En als ik het dan vind, kan ik het soms niet lezen. Niet altíjd meer. En dat vind ik nog steeds shocking!

Dan pak ik het betreffende pak, houd het iets bij me vandaan, beweeg het naar voren en naar achteren en knijp mijn ogen een beetje dicht. Ik moet écht goed focussen, of ik loop naar een lamp, of naar het raam.

En dan zie ik het.

Nog net.

Met kerst had ik het zelfs voor het eerst in een schaars verlicht restaurant. Ik moest bijna de menukaart in de hens steken om het nog te kunnen lezen. Net toen de leuke bediening eraan kwam.

Niet echt sexy.

Ja, ik zit nog in de ontkenningsfase, maar ik vrees dat ik er binnenkort toch echt aan moet: een leesbril.

Een leesbril klinkt als ‘iets voor oude mensen’.

En dat ben ik dus nu.

Totaal afgeschreven.

In Thailand besta ik zelfs niet meer. Toen ik daar in januari in een guesthouse een formuliertje moest invullen zag ik dit:

Foto: Denise Miltenburg.

Mijn leven bleek voorbij.

Vrijdag word ik 45. Dacht ik toen ik 40 werd nog als ik 45 ben heb ik alles vast wel weer op de rit en is het leven heus wel weer in wat rustiger vaarwater beland (tijd voor een feestje!), maar nu ben ik het, en heb ik het nog allemaal niet voorelkaar, hoe hard ik ook mijn best doe. Maar goed, dat gevoel heeft iedereen wel eens denk ik.

En vergeetachtig zijn we toch ook allemaal wel eens?

Zoals tijdens het koken. Dan heb ik eindelijk gezien hoe lang iets in de pan of oven moet en dan kan het er eindelijk in, vraagt een van de kinderen iets en daarna ben ik het alweer vergeten.

Met mijn maagtabletten of met vitaminepillen heb ik dat trouwens ook altijd. Dan heb ik er net één ingenomen en vlak erna weet ik niet meer zeker of ik dat nou inderdaad gedaan had of niet.

Zie je wel, de aftakelig begint. Maar gelukkig hebben ook jongeren hier wel eens last van. Dat scheelt dan weer.

O ja, en wat ik ook vaak heb: dat ik tv kijk maar het net niet goed kan horen in het rumoer van alledag en dat ik het geluid dan harder wil zetten omdat ik iets interessants hoor, maar dat ik in plaats van hem harder te zetten hem dan per ongeluk op een ander net zet en het dus nóg niet gehoord heb. En dat is me niet één keer gebeurd, nee, het overkomt me herhaaldelijk.

Ja, problemen, problemen, ha ha.

En ineens was daar die eerste grijze haar.

Ook dat nog.

Ik mag er dan nog best jong uit zien en vaak jonger geschat worden, het gaat ineens wel erg hard allemaal. Nooit had ik grijze haren. Tot vorig jaar. Inééns zaten ze er. Alsof ze uit het niets gekomen waren!

Wordt een haar niet langzaamaan grijs? Ik moet het nog steeds eens opzoeken; maar nee, kennelijk niet. Ze groeien ook niet stilletjes grijs uit je hoofd volgens mij, want anders konden er niet van die lange tussen zitten.

Ze zijn gewoon van de ene op de andere dag grijs geworden. Niet allemaal hoor, een paar maar gelukkig, gewoon tussen mijn andere blonde en peper en zoutkleurige haren door. Bovenop vooral.

Soms trek ik er één uit, maar ook dat moet ik nog steeds eens googelen. Is dat wel slim?

Ach, grijs haar is ook niet erg. Het is alleen even wennen. Voor mezelf, want anderen zien het waarschijnlijk toch nog niet. Of wel? Ik zie op school wel meer moeders die het hebben en dat is eigenlijk helemaal niet erg. En vaders al helemaal! Maar dat is toch anders. Want vaders staat het doorgaans wel goed.

Irritant hè?

Misschien dit jaar eindelijk maar weer eens wat geld aan de kapper besteden en een keer higlights in mijn haar doen, zoals ik een paar jaar terug wel eens deed. Dat staat meteen weer fris en vrolijk.

Persoonlijk vallen mij bij mezelf vooral mijn wallen en rimpels op. Misschien omdat ik al sinds jaar en dag te goedkope crèmes gebruik. Maar dan nog, iedereen krijgt ze een keer.

En, schrale troost, anderen zien het vaak niet eens.

Of ze zien weer andere dingen.

Zo was ik onlangs voor een opdracht in een klein wellnesscentrum. (Ja, ik hoor je al denken: ‘Ik ga ook bloggen!’, maar het is niet altijd zo’n feest hoor; en zo’n artikel erover, met mooi beeld erbij, heb je ook niet even in een uurtje klaar).

Maar goed, ik was met een blogster die nog dik tien jaar jonger is dan ik.

Omdat zij een shiatsu gelaatsbehandeling kreeg, hadden we het over wat ons stoort in ons gezicht. Zelf vond ze dat haar huid er wat trekkerig en vermoeid uitzag door de vele zorgen van de laatste tijd.

‘En jij hebt van dat zwart onder je ogen,’ zei ze.

‘Help, heb ik zwart onder mijn ogen?’

‘Of zeg ik nu iets verkeerds?’

Ik moest lachen.

‘Eh… Nee hoor, dat mag je zeggen, maar heb ik echt zwart onder mijn ogen?’

Nou ja, oké, ik heb een beetje donkere kringen soms, of zo’n donker geultje, maar eerlijk gezegd keek ik daar zelf vaak overheen. En ik hoopte dat anderen dat ook deden. Maar kennelijk valt het toch op.

En nee, ik smeer daar niet van alles op. Alleen als ik er écht heel beroerd uit zie. Zoals gisteren.

Ik had 2 nachten vrijwel niet geslapen omdat ik twee zieke kinderen had. De ene was bijna de hele nacht wakker. En ik dus ook. Heel zielig natuurlijk. Maandag kon de oudste met haar koortsige hoofd echt nog niet naar school, had bloedneus na bloedneus en bleef onophoudelijk jammeren: ‘Ik heb niks te dóeóeóen…’

Normaal heeft ze dat nooit, ze speelt altijd heel goed alleen, hardop, met de Playmobil, maar nu was ze tot niks in staat en wilde niks. Zelfs niet even een filmpje kijken of zo.

‘Ik heb niks te dóen….’, jammerde ze voor de zoveelste keer.

Na een paar uur gejammer waren mijn troostwoorden op en ik dacht alleen nog maar: ‘Niks te doen? Niks te doen? Mama, heeft juist heel véél te doen…’

Ik had een deadline.

Terwijl mijn ogen bijna dichtvielen van vermoeidheid probeerde ik een blog te schrijven. Over ouder worden. De psyche had ik gehad. De eerste tekenen van ouderdom ook. Nu de rest van mijn –door het vele fietsen nog best wel fitte- lijf nog. Dat kreeg laatst nog een flinke opdonder door dat nare fietsongeluk (wat nog steeds niet helemaal over is). En dit weekend voetbalde ik even met mijn zoon en schoot het in mijn bil.

En dan te bedenken dat ik met datzelfde lijf binnenkort waarschijnlijk nog een wandeling door een berggebied op Mallorca moet maken. Tijdens de Vierdaagse van Mallorca.

Of zou ik dat op wilskracht kunnen?

Ik ben natuurlijk geen 25 meer.

Nog een paar dagen dan hoor ik officieel niet eens meer tot de doelgroep van Flair zag ik.

Flair richt zich op vrouwen tussen de 25 en de 45.

O, o… Ze zullen me er toch niet uitkicken?

En toch groei je er ook in mee, in het dertiger of veertiger zijn. In het ouder worden. Want vond ik het vroeger als iemand veertig was al héél oud klinken, nu vind ik mensen van 50 nog jong. En van 60 ook trouwens. En mijn ouders die binnen nu en een jaar allebei 70 worden vind ik ook nog steeds geen oude mensen.

Ach, kinderen hebben houd je ook jong.

Of, nou ja, zoiets.

‘Mama?’

‘Ja?’

Met zijn vingertje gaat mijn zoon over mijn voorhoofd.

‘Je hebt hier streepjes.’

 

 

 

DELEN