Blog Denise: Ik ga terug naar Thailand!

1757
Foto: Denise Miltenburg.

Na 15 jaar is het ineens zo ver: ik ga terug. Terug naar Bangkok. Terug naar Thailand. Terug naar het land en de stad waar ik een jaar gewoond heb en waar ik nog steeds vaak over droom. Het sluimerde al lang, maar ik besloot het vrij snel.

Ho, wacht, niet schrikken. Ik ga niet voor goed hoor. Ik heb mijn leven hier, en mijn kinderen, die zijn uiteraard het allerbelangrijkste. Ik WIL er niet eens voorgoed terug. Maar ik wil er wel even zijn. Al zo lang. En dat gaat nu gebeuren.

Een flitstrip wordt het. Ik ben er namelijk maar 3 dagen. Drie dagen in de stad waar ik 15 jaar geleden woonde.

Wacht even hoor, je gaat voor drie dagen helemaal naar Thailand?

Ja.

Je bent niet wijs!

Misschien niet, maar ik moest dit doen!

Ik droomde nog zó vaak over deze stad. Steeds weer. Dan droomde ik dat ik langs de Chao Praya rivier fietste, over een soort boulevard die niet eens bestaat. Of over een marktje. Maar het vaakst droomde ik dat ik bijna bij de bekende backpackersstraat Khao San Raod was, maar er net niet kwam. Elke keer weer. Steeds werd ik wakker, nét voordat ik er was.

Foto: Denise Miltenburg.

Zo ook de nacht van Oud en Nieuw. Ik had de avond ervoor wat foto’s van Thailand gepost en kennelijk was mijn onderbewustzijn daardoor weer helemaal terug naar daar gegaan. Ik wandelde weer in Bangkok, voor de zoveelste keer.

Weer droomde ik dat ik over Samsen Road liep, de straat waar ik heel wat kilometers heb liggen. Het was de straat tussen het reisbureau waar ik werkte, dat toen bij het Trang-hotel aan Wisut Kasat Road zat, en Banglamphu, de wijk waar niet alleen de backpackersstraten Khao San Road en Rambuttri liggen, maar waar ik ook, bij Phra Athit, dagelijks het bootje naar de overkant van de rivier nam. Daar, aan de andere kant van de Chao Praya, aan het eind van de soi, linksaf, lag mijn huisje.

In mijn droom zag ik alles weer levendig voor me. Ik droomde dat ik bijna op Khao San Road was, zoals ik zo vaak had gedroomd.

‘Mama, ik ga er uit hoor!’ hoorde ik ineens. Mijn zoontje, die naast me had geslapen, klom over me heen uit bed. Pats, weg was de droom, ik was net niet bij Khao San aangekomen, zoals dat in elke droom ging. Steeds ben ik er bíjna, maar ik kom er net niet.

Zucht… Bangkok…

Foto: Denise Miltenburg.

De stad waar ik leefde tussen de locals, in een typisch Thaise buurt vol huisjes met golfplaten daken en niet veel meer dan wat matrassen op de grond. Die zo andere wereld dan het Bangkok van de skyscrapers, malls en rooftopbars. Een stukje Bangkok waar geen toerist ooit kwam.

De stad waar ik 6 dagen per week moest werken, maar ook erg genoot. De stad waar ik dagelijks een bootje over de rivier nam en bij een motorjongen achterop zat naar mijn werk. Waar ik me verstaanbaar kon maken aan een tuktukchauffeur, af kon dingen in het Thais en lokale stadsbussen nam ook al was het vaak totaal onduidelijk waar ik eruit moest.

De stad waar ik altijd bij eetstalletjes op straat at, gewoon aan wat tafeltjes met krukjes op de stoep. Zoals hier, maar vaak ook nog wat verder van de toeristenstraten. Maar waar ik desondanks soms ook met vrienden die ik er ontmoet had (die er als leraar Engels werkten) graag een drankje in soi Rambuttri dronk.

Ik bleef het missen. Soms zelfs zo dat het pijn doet. Ook al weet ik niet eens precies wát ik dan mis. Dat buurtje? Mijn huisje? De mensen die ik er ontmoet heb? De heerlijke maar tegelijkertijd zo klamme hitte? Het eten? De algehele Azië-sfeer? De mooie tempels, de monniken in hun oranje gewaden?

Bangkok weer ruiken, proeven en voelen. Dát wilde ik. De klamme warmte weer ervaren, de benauwdheid, de smog en alles eromheen. Alles wat ik in een jaar gewoon was gaan vinden zou ik nu weer bijzonder vinden. Oh, wat wilde ik er graag gewoon weer even zijn. Er rondlopen. Het opnieuw ervaren. En kijken of ik de taal nog een beetje kon spreken zoals toen.

Foto: Denise Miltenburg.

Vorig jaar googlede ik me regelmatig suf op goedkope deals. Een paar keer had ik het bijna overwogen. Maar altijd was er wel wat: de angst dat het niet door kon gaan omdat de vakantieregeling niet altijd opgevolgd werd, de regentijd, een nog net te duur ticket, of wat dan ook. En als ik dan ging dan wilde ik eigenlijk het liefst ook een bepaald natuurgebied nog zien, en naar een eilandje toe. Maar nooit kon ik zomaar 2 of 3 weken weg. En voor een paar dagen ging je natuurlijk niet naar Thailand.

Er waren dus altijd genoeg redenen om het NIET te doen. Mijn ex zei dat ook altijd, over andere dingen waar ik over twijfelde: ‘Zoek maar weer een reden om het niet te doen.’ Inmiddels was híj de enige reden om het niet te doen. En dat leek me geen goede reden, zeker niet als je al 5 jaar uit elkaar bent. Bovendien, ik leef maar een keer. En ik word ook al weer 45 (help, pas was ik nog 25). Ineens wist ik het dus zeker: ik móet dit doen, ook al wordt het ultrakort.

Zomaar een paar dagen op vakantie? Ja, mag het? Ik heb de dagen dat de kinderen niet bij me waren in de kerstvakantie gewoon doorgewerkt en in 2016 ben ik in totaal maar 4 dagen in mijn eentje op vakantie geweest (2,5 dag Nice, 1 dag Alicante en omgeving). En nu zit ik me nog te verantwoorden, terwijl ik dat helemaal niet hoef.

Het duurde vijftien jaar, maar nu ga ik. Terug naar ‘mijn’ Bangkok. De stad die ik zo goed ken en toch ook niet meer. Vanaf het moment dat ik het besloot te doen kwam er zoveel energie! Het voelde als het terug zien van een uit het oog verloren liefde, dat je nog weet hoe die was maar dat je beseft dat die ook veranderd moet zijn. En dat je daar nieuwsgierig naar bent.

En toch sloeg toen ik het geboekt had de twijfel toe. Deed ik er wel goed aan? Zo kort, wat zonde! Ja, dat is ook zonde. Natúúrlijk wil ik liever langer, maar dat kan helaas niet. En was de vlucht erheen geen aanslag op mijn lijf? Een nachtvlucht naar Dubai, dan een dag daar en weer een nachtvlucht verder door naar Bangkok? Twéé nachten van maar 6 uurtjes in een vliegtuig? En dan het tijdsverschil nog? Een jetlag waar je net aan gewend bent als je weer terug moet? Ja, dat is heavy, maar geen reden om het niet te doen.

En ik hoor je al denken: ‘Waar doet ze het van?’ Nou, dat zal ik op mijn eigen blog binnenkort even uitleggen. Als niet alles kan, moet je keuzes maken. Ik geef heel weinig aan mezelf uit. En los daarvan, niet in de vakanties gaan en een vlucht met overstap (of vanuit België of Duitsland) nemen, scheelt al enorm veel geld. Je kunt soms al voor rond de 400 euro retour naar Bangkok. Houd de deals in de gaten!

Ter plekke is alles zo goedkoop. Als je het echt low budget wil houden kun je al slapen voor minder dan 10 euro. Eten kan voor minder dan een euro, de boot of bus nemen voor 10 cent. Een flesje water voor 30 cent. En rondwandelen kost niks. Zelfs veel (minder bekende) tempels zijn gratis.

Maar hoe doe je dat dan met de kinderen? Nou, die zijn gewoon volgens het normale schema in een even week van woensdagmiddag t/m zondag bij hun vader. Alleen nu een dagje langer omdat hij jarig is.

Goed. En dus is het eindelijk zo ver: terug dus naar de stad waar ik 15 jaar niet meer geweest ben. Ik weet nog zó goed dat moment waarop ik op mijn allerlaatste dag in Bangkok in Rambuttri liep, de tempel aan mijn zijde, en dacht: wanneer kom ik hier ooit weer? Niet wetende dat het 15 jaar zou duren. 15 jaar waarin ontiegelijk veel gebeurd is.

Misschien heb ik het in mijn hoofd allemaal romantischer gemaakt dan het was en ervaar ik het nu weer gewoon als een vieze stinkstad net als twintig jaar geleden, de eerste keer dat ik alleen naar Thailand ging en nog niet wist dat ik er een paar jaar later zou gaan wonen.

Wat zal er veel veranderd zijn. En toch, wat zal er ook nog veel hetzelfde zijn. De tempels en de tuktuks, het gekokkerel op straat en de oneindige stroom backpackers. Dat blijft.

Wanneer ik ga? Ik ben alweer terug! Afgelopen weekend was ik er. Ik bezocht de plek waar ik gewoond heb. Met een big smile en helemaal opgetogen liep ik rond. Hoe het er nu uitziet zie je hier. Ik sliep 2 nachten bij backpackersstraat Khao San Road. Hier zie je alvast wat foto’s. En 1 nachtje in een guesthouse in China Town, met deze geweldige view!

Iedereen reageerde enthousiast op mijn trip. ‘Wat tof dat je dit gewoon doet!’ zei de één. ‘Wat stoer!’ zei de ander. ‘Wat leuk voor je!’ zeiden er meer. ‘Wat fijn dat je éindelijk terug bent!’ schreef een vriendin. ‘Het is je gegund!’ schreef weer een ander. Op één persoon na. Die vond het nodig nare berichten te sturen. Ik had niet anders verwacht.

De vluchten vielen honderd procent mee. Sterker nog, het uitzicht vanuit de lucht was fenomenaal! Ik ben blij dat ik het gedaan heb en ik laat me niet meer leiden door wat één persoon denkt, vindt en verkondigt. Deze mooie ervaring neemt niemand me meer af!

Ben jij ook dol op reizen? Dol op Thailand? Of heb je ook een speciale band met een stad in het buitenland? Laat het weten bij de reacties als deze blogpost op de Facebookpagina van Flair staat. En als je het daar niet kunt vinden mag dat ook op die van mij. Meer blogs over Thailand volgen daar sowieso nog. En over Dubai ook trouwens.

Wil je iets echt heel graag? Doe het!

DELEN