Blog Denise: Dwalend door donker Amsterdam

1150
Foto: Denise Miltenburg.

Met mijn hakken in een tasje wandelde ik door een regenachtig en donker Amsterdam Noord. Ik had mijn capuchon op. Ik moest hem vasthouden, anders waaide hij af. Af en toe moest ik hem loslaten om op mijn telefoon te kunnen kijken.

Ik moest op een persevent zijn. Van te voren had ik vluchtig op Google Maps gekeken en de afstand ingeschat. Mwah, maximaal een kilometer lopen, gokte ik. Dat was te doen.

Een uur ervoor was ik met de trein in Amsterdam aangekomen. Ik had het pontje naar Amsterdam Noord, aan de overkant van het IJ genomen en was naar het hostel gewandeld waar ik de nacht zou doorbrengen.

Een hostel? Ja, ik dacht laat ik eens gek doen. Of eigenlijk zag ik het gewoon niet zitten om ’s avonds laat nog weer door regen en kou met boot, trein en fiets te moeten, dus had ik een overnachting geregeld, voor een review.

Ik was over een grote brug gelopen, langs een lange weg, steeds verder bij de opvallende A’DAM-toren vandaan. De wind waaide mijn plastic tas met mijn laarzen met hakken erin af en toe tegen mijn benen aan.

Ik wandelde over een soort industrieterrein. Het was donker en verlaten. Zat ik wel goed?

Het was niet echt een buurt waar je vrolijk van werd. Ik voelde me zelfs niet helemaal veilig, en dat heb ik eigenlijk haast ooit.

Pas nu had ik goed op Google Maps gekeken. Ik moest richting het NDSM-terrein. Dat bleek 2 kilometer verderop te zijn in plaats van 1. En er stond 25 minuten voor. Hè, getver, en dat met dit weer. Had ik mijn fietsje maar…

De omgeving was verlaten. Slechts heel af en toe passeerde een auto. Moest ik dit stuk straks rond middernacht teruglopen? Nee, dat ging ik niet doen. Hoe ik het wel ging doen, wist ik nog niet.

Toen ik vlákbij moest zijn verdwaalde ik alsnog. Op het punt waar Google Maps aangaf dat het was, was het niet. Of ik nou zelf niet goed had gekeken of het huisnummer er niet bij had gezet, feit was dat ik ergens belandde waar het in elk geval niet was.

Er stonden wat appartementengebouwen. Ik moest sowieso aan het water zijn, dus ik liep er omheen en er tussendoor. Ik stond stil en keek op mijn mobiel. Een verlicht schermpje in het donker.

Een auto kwam langzaam aanrijden en stopte. Ik deed net alsof ik ineens heel goed wist waar ik zijn moest en liep een stukje door. Slechts in één huis brandde licht. De ramen kwamen tot de grond en er hingen geen gordijnen. Een vader was zijn kinderen eten aan het geven. Eén zat in de kinderstoel, de andere klom met een slabbetje om net van een stoel af.

Hier was het in elk geval niet.

Ik liep weer terug, terwijl ik op mijn telefoon keek. Ik wandelde langs de auto die zo net was komen aanrijden. De auto stond half op de stoep. De man zat er nog in, in het donker.

Toen ik langsliep deed hij zijn portier open en stapte met één been uit zijn auto:

‘Jij wacht niet op een pakketje toch?’

Pakketje.

Vaag.

‘Eh… nee.’

Ik wilde doorlopen toen ik me bedacht dat hij vast wel wist waar we waren.

‘Nee,’ zei ik, ‘ik moet naar de Underground.’

De Undercurrent bedoel je?’

‘Eh… o ja, de Undercurrent.’

Ik moest er van binnen om lachen.

‘Dan moet je hier naar links en dan helemaal rechtdoor lopen. Daar is het.’

Ik bedankte en maakte dat ik weg kwam.

In het donker, nog altijd met mijn capuchon op, wandelde ik de lange straat uit. Een auto passeerde. De straat was nog meer verlaten dan die waar ik even tevoren nog liep.

Waar kwam ik terecht? En wat is dat toch, dat al die trendy plekken tegenwoordig in the middle of nowhere of op een industrieterreinen liggen?

Ineens zag ik een bord, en iemand in een neonvest. Een groot parkeerterrein ook. Ik ontweek plassen en wandelde richting de Undercurrent. Het zag er tof uit. En wat lag het gaaf, zo op het IJ. Meer mensen kwamen aan. Helemaal dressed up. Er stond zelfs een lange witte limousine.

freixenet-night-out
Foto: Denise Miltenburg.

Ik ging naar binnen, deed mijn jas uit en trok mijn hakken aan. Bij de toiletten fatsoeneerde ik mijn haar. Toen ik door de grote houten klapdeuren ging kwam ik in een andere wereld terecht. Een hippe hotspot vol cava nippende bloggers en influencers.

Ik zag een blogster die ik kende, en nog een stel uit Den Haag, foodbloggers. Bij andere food events kwam ik ze wel eens tegen. Verder veel nieuwe gezichten.

De Freixenet vloeide rijkelijk.

In de grote ruimte lagen in nette rijen tientallen rode en zwarte Fatboys uitgespreid. Bij elke Fatboy stond een tafeltje met een schemerlampje erop. Popcorn erbij. Helemaal passend bij het thema: een movie night.

fatboys
Foto: Denise Miltenburg.

Een uurtje later lag ik fijn in een fatboy naar een heerlijke film te kijken: Vicky Cristina Barcelona. Ik kende ‘m al (ooit stuurde een lezers die naar me op toen ik nog voor VrouwOnline schreef!), maar het was niet erg om deze nog eens te zien. Al was het alleen maar vanwege (zucht zwijmel) Javier Bardem. Ik waande me in Oviedo en Barcelona. En in spannende avonturen.

Op de andere zitzakken lagen stellen te cocoonen of vriendinnen samen. Ik zou met een vriendin gaan maar die had zich in de datum vergist en had al iets anders waar ze echt naartoe moest. Kan gebeuren. Ik had eigenlijk gewoon een leuke date moeten regelen, maar in alle drukte kwam dat er natuurlijk weer niet van. Ik was al blij dat ik op het laatste moment het hostel nog akkoord had gekregen.

En toch werd het mijn meest relaxte avond in tijden. Een film kijken in een fatboy en verder niks doen. Waarom deed ik dat thuis eigenlijk nooit? Omdat thuis altijd werk wacht. Maar het kán wel. Ik heb thuis immers ook zo’n ding. Al járen. Mijn ex noemde het altijd een vuilniszak. Daar leek het ook wel een beetje op. Maar lekker dat hij zit. De kinderen liggen er alleen vaker op dan ik.

Kijk mij nou liggen, dacht ik. Met mijn glas cava erbij. En dan te bedenken dat ik een paar uur later in een stapelbed op een slaapzaal zou liggen.

Ik zag voor het eerst Kelly van Good Food Love in het echt. Ze heeft niet alleen een leuke blog, maar ze is ook nog eens supermooi èn heel aardig. Iemand waar een super positieve energie van uit gaat. Bijzonder!

En hoe ik weer bij mijn slaapplaats terecht kwam? José van Enjoy The Good Life gaf me een lift. Met haar en een vriendin testte ik eerst nog even een nieuwe hotspot uit. En de dag erna? Toen ontdekte ik de nieuwste attractie van Amsterdam!

DELEN
Vorig artikel8 gewoontes die een buikje veroorzaken
Volgend artikelWow: cast Friends onthult shocking feit over titelsong!