Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Triest: de 6-jarige zoon van Bettine (43) raakte vermist en werd levenloos teruggevonden

Triest: de 6-jarige zoon van Bettine (43) raakte vermist en werd levenloos teruggevonden

Thuis & wonen
Triest: de 6-jarige zoon van Bettine (43) raakte vermist en werd levenloos teruggevonden

Op 25 mei staan we stil bij de Dag van het Vermiste Kind. De 6-jarige zoon van Bettine (43) raakte vermist en aan Flair doet ze haar verhaal. “De dag begon zo mooi, maar werd de inleiding van de totale verwoesting van mijn leven.”

“Wanneer je me vraagt hoe ik me voel, dan komt het nog het dichtste bij als ik zeg dat er al jaren een roofdier in me woont. Een duister beest met vlijmscherpe tanden, dat me van binnenuit stukje bij beetje opvreet. Hij was er meteen. Al sinds het moment dat mijn hoop begon te vervliegen en de mogelijkheid dat Tom niet meer zou leven meer en meer realiteit werd. Sindsdien knaagt dat beest aan me. Soms slaapt-ie, maar elke keer als ik zijn aanwezigheid maar heel even dreig te vergeten, voel ik de felle pijn in me weer opvlammen. Ik denk dat het nooit meer ophoud.

Toen tijdens de eerste uren dat Tom zoek was, de mogelijkheid dat hij niet meer leefde zich aan me begon op te dringen en ik dreigde mijn verstand te verliezen, probeerde ik mezelf te vertellen dat er een logische verklaring moest zijn. Ik weet nog dat ik het vreemd vond dat ik, als moeder, niet uit een oerinstinct zou ‘weten’ of mijn kind leefde of dood was. Maar ik wilde blijven vasthouden aan het idee dat mijn zoon elk moment kon komen binnenlopen. Met zijn versleten sneakers onder de modder en zijn viooltjesblauwe ogen stralend van het buitenspelen.”

Prachtige dag

“We hadden een prachtig gezin. Een geweldig leven. Al sinds ik mijn man Eric ontmoette op een congres in Londen waar hij vandaan komt, hadden we gesprekken over hoe graag we de wereld wilden ontdekken. Ik denk zelfs dat dat het eerste was wat ons in elkaar aantrok. Al snel waren we dolverliefd.  Aanvankelijk forensde Eric nog om de week op een neer – Londen is maar heel even vliegen – maar toen we trouwden en hij een baan aangeboden kreeg in de San Francisco Bay Area in Noord-Californië was de keuze snel gemaakt. We verhuisden naar de andere kant van de plas en terwijl Eric lange werkdagen maakte deed ik vrijwilligerswerk. We wilden graag kinderen en besloten in ieder geval gedurende hun lagere schooltijd op één plek te blijven wonen. Toen ik zwanger bleek, beviel van Nina en ruim 4 jaar later van Tom, leek ons geluk compleet.

‘Het ironische is dat we bekend waren met de gevaren van zandduinen’

Het ironische van alles, al voelt dat woord nogal ongepast, is dat we bekend waren met de gevaren van zandduinen. We gingen regelmatig met ons gezin naar Fort Funston, een prachtig recreatiegebied, vlak bij de plek waar we woonden. Daar werd gewaarschuwd dat zandduinen kunnen instorten, waardoor je onder het zand bedolven kon worden. We waren dus alert op het gevaar, maar toen Tom niet thuiskwam na een middagje buitenspelen, was dat wel het allerlaatste scenario dat bij ons opkwam.

De dag dat mijn leven verwoest werd, begon prachtig. De zon scheen uitbundig en er stond een heerlijke bries vanuit de baai. Tom vroeg of hij met zijn vriendje uit de buurt naar de speeltuin achter ons huis mocht fietsen en dat vond ik goed. Amerikaanse ouders zijn vaak van die ‘helikopter types’ die alles monitoren wat hun kinderen doen, maar ik vond dat onzin. Ik was trots op mijn nuchtere instelling. Nu vervloek ik die. Was ik maar wel meegegaan, dan was alles misschien wel heel anders gelopen.

‘Mijn maag verkrampte toen ik Toms kameraadje alleen voorbij zag fietsen’

Ik ruimde de boodschappen uit en ging in de tuin zitten met een tijdschrift. Nina speelde bij een vriendinnetje en eerlijk gezegd vergat ik de tijd een beetje. Totdat ik een glas water ging pakken en door het raam Toms speelkameraadje voorbij zag fietsen. Ik tikte op de ruit en wenkte hem om even bij me te komen. ‘Ik dacht dat je samen met Tom bij de speeltuin was?’, vroeg ik. Waarop de buurjongen antwoordde dat ze daar inderdaad samen naartoe waren gegaan. Maar Tom wilde nog even een rondje fietsen toen hij naar huis ging. Mijn maag verkrampte, maar ik zei dat het oké was.”

Specifieke littekens

“Maar dat was het niet. Het idee dat mijn 6-jarige helemaal alleen door de buurt fietste, zat me niet lekker. Vooral niet nu het begon te schemeren. Ik sprong direct in mijn auto om Tom te zoeken. Hij hield zich normaal gesproken altijd keurig aan de afspraak om voor etenstijd thuis te zijn, maar vandaag dus niet. Als ik eraan terugdenk, voel ik mijn hartslag opnieuw versnellen. Ik reed als eerste naar het speeltuintje in de hoop dat ik op de een of andere manier toch Toms rossig blonde koppie zou zien, maar hij was er niet. Ik reed verder, in steeds grotere cirkels door de buurt, terwijl ik tevergeefs probeerde om niet in paniek te raken.

‘De agent zei dat ze álles zouden doen om hem zo snel mogelijk te vinden. Dat werden 4 dagen’

Straat na straat kamde ik uit. Ik reed alle vriendjes en vriendinnetjes uit de buurt langs om te vragen of ze iets wisten en stopte bij het benzinestation in de buurt: of iemand hem daar had gezien? Het leek me niet echt logisch, maar misschien had hij snoep willen kopen? Niemand kon me iets vertellen. Ik reed terug naar huis, Eric was er inmiddels ook en bij het zien van zijn vertrouwde gezicht brak ik. Huilend zei ik dat ik Tom nergens kon vinden en dat ik al ruim een uur aan het zoeken was. Eric trok spierwit weg en checkte de garage, de kelder en zelfs de kasten – misschien had Tom zich daar per ongeluk in opgesloten.

Uiteindelijk belde Eric 911, de Amerikaanse versie van 112. Het voelde alsof ik in een film zat. Nog geen uur daarvoor had ik in de tuin zitten mijmeren over hoe gelukkig ik was, hoe bevoorrecht en wat een geweldig gezin ik had en nu was mijn zoon vermist. Hoe was ik in deze situatie beland?

Degene aan de andere kant van de lijn stelde me een aantal vragen over wanneer we Tom voor laatst hadden gezien, hoe hij eruit zag, wat hij droeg, of hij medicijnen nodig had en of hij specifieke littekens had… In een flits zag ik het litteken op zijn kin voor me dat hij had opgelopen door een val tegen de scherpe punt van een houtkachel. Nadat ik alle informatie had gegeven, vroeg ik of er een Amber Alert uit zou gaan. Dat werd echter alleen gedaan in gevallen waarin het kind in kwestie aantoonbaar gekidnapt was, zei de agent. Maar hij drukte me op het hart dat ze alles zouden doen om Tom zo snel mogelijk te vinden.”

Het hele verhaal is te lezen in Flair 21. Deze editie ligt vanaf 22 mei in de winkels. Bestellen kan hier

Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee