Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Yasmina blog #9: To baby or not to baby?

Yasmina blog #9: To baby or not to baby?

Thuis & wonen
Yasmina blog #9: To baby or not to baby?

Yasmina El Messaoudi (33) is al tien jaar radio en tv-presentatrice en woont nu een jaar in Den Haag. Zonder haar Nederlandse vriend, want die vond op de valreep zijn droomjob, in, jawel, Brussel. De Wet van Murphy, of de zoektocht naar een goeie lange afstandsrelatie en antwoorden op dertigers-dilemma’s.

Ik kan er niet onderuit. Waar ik ook kijk, ze zijn overal. In het park, de winkelstraat, de koffiebar en de tram. Ik heb het over babies. En hoe meer ik erop let, hoe meer ik er zie. Soms omdat ze zo schattig zijn. Met grote nieuwsgierige ogen naar me kijken, en kirren van plezier als ik een gekke bek trek. Een andere keer omdat ze zo hard schreeuwen dat ik me afvraag of mijn trommelvlies is gescheurd. Of de ouders in kwestie al lang hardhorig zijn en daarom niet reageren. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op kinderen, maar die laatste categorie zorgt er wel voor dat ik nog even geen zin heb om moeder te worden. “Inderdaad”, zegt mijn broer. Hij is samen met zijn vriendin op bezoek, en samen met Frank genieten we van een avondje in een Haags restaurant. Zonder kinderen wel te verstaan, want die hebben ze  voor de gelegenheid in België achtergelaten. “Bij de minste twijfel moet je het eigenlijk niet doen, aan kinderen beginnen. Je moet er echt 100% achterstaan.”, spreekt mijn broer ons streng toe. We kijken verschrikt, en eten in stilte verder hoewel het me intussen minder goed smaakt.

Net omdat ik die opmerking niet goed begrijp. Want hoe kan je naar iets verlangen als je geen idee hebt wat het inhoudt. Alleen dan wat de nadelen zijn. Verantwoordelijk zijn om een wezen in leven te houden, je eigen sociaal leven vergeten, alleen nog maar dromen van uitslapen, laat staan van douchen of rustig naar de wc gaan. Geen lange reizen meer maken, last-minute op café gaan, of een hele dag Netflix kijken. Wel namiddagen in een speeltuin doorbrengen. Naar K3 gaan, de Bumba-show. Duizend keer dezelfde dvd van Peppa Big opzetten, of meekelen met Ghost Rockers. Blij zijn met een tekening van mama die op Chuwbaca lijkt, en naar schoolfeestjes gaan omdat het een boom speelt. Alleen nog maar winkelen omdat het koopjes zijn bij Fred & Ginger en je partner consequent papa noemen, ook al is  kleine al lang in bed. Een gedetailleerde beschrijving geven van zijn eerste keer op het potje, geïllustreerd met foto’s die je tussen de duizend andere kiekjes op Facebook vindt.

Ik weet heus wel dat ik kort door de bocht ga en alle clichés op een hoop gooi. Zowat elke moeder zal me tegenspreken. Maar het lijkt zo moeilijk om een realistisch beeld te krijgen. Een genuanceerd beeld. Met alle voordelen en nadelen netjes op een rij. Maar misschien moet je daarvoor nu nét moeder of vader worden.

Af en toe krijg ik toch een glimp van de magie van het ouderschap te zien. Dan zie ik hoe mijn broer en schoonzusje ondanks de vermoeidheid  pretoogjes krijgen als het over hun kinderen gaat. “Het is alsof je leven naar een hoger niveau wordt getild. Alles wordt mooier, leuker en intenser” zegt mijn schoonzusje dromerig. “En ook al ben je ontzettend moe, als ze ’s ochtends aan je bed staan, maakt je hart een klein sprongetje. Elke keer opnieuw.” gaat ze verder.  “Ze zorgen ervoor dat ik ’s avonds die laatste stappen naar huis net een beetje sneller zet” besluit mijn broer. Intussen is het dessert opgediend dat gelukkig weer smaakt.  Maar 100%? Dat zullen we vast nooit zijn. 

Bekijk hieronder de nieuwe vlog van Yasmina.

Heb je de andere vlogs al gezien?

 

Shoppen is altijd een goed idee