Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Theresa had torenhoge schulden: ‘Sparen zit niet in mijn systeem’

Theresa had torenhoge schulden: ‘Sparen zit niet in mijn systeem’

Thuis & wonen
Theresa had torenhoge schulden: ‘Sparen zit niet in mijn systeem’

Wat begon met een huurachterstand, liep op tot een schuld van duizenden euro’s. Een jaar later klimt Theresa (25) voorzichtig uit het diepe dal. ‘Ik verlang zo naar een leven zonder stress en geldzorgen.’

‘Financiële basisbeginselen zijn mij nooit serieus bijgebracht. In Ghana was ik nog te klein en later in Nederland nam niemand de moeite. Daar komt nog bij dat ik niet echt geïnteresseerd ben in geld. Ik heb het áltijd nodig, heb structureel te weinig, maar het kost me veel moeite en energie om het grotere financiële plaatje te zien. Vooral sparen zit niet in mijn systeem.

Vanaf mijn zestiende logeerde ik altijd bij vrienden en kennissen, ik had zelf geen huis. En ik had geen idee hoe ik mijn leven vorm moest geven. Ik kreeg 175 euro zwerfgeld per maand van jeugdzorg. Dat is leefgeld voor jongeren zonder vaste woonplek. Ook had ik baantjes bij C&A, Albert Heijn en de V&D. Met de middelbare school was ik gestopt, dus ik moest voor mezelf zorgen. Eindelijk voelde ik me vrij en verlost van mensen die me in mijn ogen probeerden te kleineren. Mijn situatie was nog verre van ideaal, maar de opluchting over die vrijheid was groot, waardoor ik weer zin kreeg in de toekomst.

Via de gemeente stuitte ik op een vooropleiding voor voortijdige schoolverlaters. Tot mijn grote verrassing kon ik kiezen voor de designertak, waarin ik kleding leerde ontwerpen en maken. Ik was door het dolle heen over die opleiding, want dit was waar ik altijd van gedroomd had.
In mode schuilt hoop en plezier. Verlegen mensen kunnen helemaal opfleuren door een bijzondere outfit. Ik ben gek op kleur en word blij als ik mensen met gekke jassen of accessoires zie lopen. Bovendien vind ik het proces waarin je iets creëert fantastisch.’

Schulden
‘Helaas bleef mijn opleiding de enige stabiele factor in de jaren daarna. Inmiddels was ik de achttien gepasseerd en continu op zoek naar nieuwe, betaalbare woonruimte. Soms had ik tijdelijk een kamer, dan weer een studio of ik logeerde bij bekenden. Mijn vooropleiding had ik afgerond, waardoor ik kon doorstromen naar mbo Communicatie, een studie die me handig leek als ik verder wilde in de modewereld. Omdat ik niet  voldoende studiefinanciering kreeg om mezelf te onderhouden, had ik altijd een uitgebreide bijbaan. Zo werkte ik een tijdje in een callcenter en daarna ging ik aan de slag als kamermeisje in een hotel. Ook stond ik een blauwe maandag in een kledingwinkel. Het kostte me moeite om mijn tijd te verdelen en steeds meer raakte ik het overzicht over mijn inkomsten en uitgaven kwijt. Onverwachte kosten kon ik niet betalen, waardoor ik in de knoop kwam.

Zo werd mijn telefoon gestolen, maar liepen mijn abonnementskosten door en nadat ik een maand weinig verdiend had, kon ik mijn zorgverzekering niet betalen. Ook ging er iets mis met mijn huurtoeslag, door een zoveelste adreswijziging bij de gemeente. Geleidelijk verzandde ik in een situatie, waarvan ik niet wist hoe ik eruit moest komen. Ik kreeg problemen met mijn huisbaas, omdat ik een huurachterstand had opgebouwd en tot overmaat van ramp dreigde mijn opleiding met opzegging, omdat ik het collegegeld niet kon betalen.

In twee jaar tijd liepen mijn schulden op tot meer dan tienduizend euro en ik had geen idee wat mijn rechten en plichten waren. Ik durfde bij niemand aan te kloppen voor hulp, want ik schaamde me voor mijn onwetendheid. In die tijd had ik het gevoel dat niemand me begreep, waardoor mijn problemen bespreken met anderen geen optie was. Ik ging wel naar de gemeente, om te informeren of ik in de schuldsanering kon. Dat bleek alleen te kunnen onder bewindvoering. Dan zou ik van een begeleider hulp krijgen met het beheren van mijn financiën, maar daarvoor moest ik wel stoppen met mijn studie om fulltime te gaan werken.

Toen knapte er iets bij mij, want het idee dat ik mijn droom om als modeontwerper door te breken moest opgeven, hakte erin. Mijn opleiding en de hoop op een betere toekomst waren de enige lichtpuntjes en de drive waardoor ik door kon gaan met mijn leven. Vanaf dat moment begon ik mijn geldproblemen te negeren en stak ik mijn kop in het zand. Al snel stonden er deurwaarders voor de deur die het geld kwamen opeisen. Ik probeerde uit te leggen dat ik de rekeningen niet kon betalen, omdat ik anders geen eten had, maar daar hadden ze natuurlijk geen boodschap aan. Mijn brievenbus lag vol met aanmaningen en iedere dag werd ik gebeld door boze mensen die zaten te wachten op hun geld. Mijn schuld werd groter en groter. Ik durfde mijn telefoon niet meer op te nemen en de deurbel negeerde ik.’

Depressie
‘Langzaam raakte ik in een depressie. Ik sloot me af van de buitenwereld en lag dagen achter elkaar in bed. Vrienden had ik nauwelijks, waardoor niemand gek opkeek van mijn afwezigheid. Kennissen hadden genoeg van mijn problemen, want  ‘waarom verliep alles altijd zo moeizaam rondom Theresa?’ En ‘werd het niet eens tijd dat ze het eindelijk op een rijtje kreeg?’

Ik voelde niets, alsof al mijn zintuigen waren afgestompt. Het liefst verdween ik van de aardbodem, zonder dat iemand het zou merken, maar ik was te futloos om zelfs mijn ogen open te doen. Het leek alsof ik pas op dat moment alle heftige gebeurtenissen uit mijn jeugd te verstouwen kreeg. Het besef dat ik geen basis, vangnet en liefdevolle familie had, deed pijn. En tegelijkertijd kon het me allemaal niets meer schelen. Een jaar lang bleef ik voornamelijk binnen. Ik deed niets meer aan mijn opleiding en liet mijn bijbaan versloffen.

Ik leefde van mijn studiefinanciering, waarmee ik nauwelijks rondkwam. Op betere dagen sleepte ik mezelf naar de markt waar ik voor dertig euro gigantische zakken rijst en blikken met tomatenblokjes kocht. Zo kon ik weer een aantal weken vooruit zonder dat ik de deur uit hoefde. Ik weet niet hoe lang ik het nog op deze manier volgehouden had, maar dankzij de volharding van mevrouw Bienfait, mijn coach van de stichting Bedrijf en Samenleving, kroop ik uiteindelijk uit het dal.

Ik was door de gemeente aan haar gelinkt toen ik informeerde naar de schuldsanering, maar ik hield de boot af. Zij bleef aanbellen en stond net zo lang te wachten totdat ik de deur wel opendeed. En ik kreeg uit nog een hoek hulp: meneer Van Santen, mijn mentor van mijn opleiding begon zich zorgen te maken omdat ik alles liet versloffen. Toen zij mij vroegen wat er met me aan de hand was, durfde ik het eindelijk te vertellen. Ik was het niet gewend dat mensen zich om mij bekommerden, zonder daar iets voor terug te willen. Nog steeds word ik emotioneel als ik denk aan alles wat mijn coach en mentor voor me gedaan hebben. Dankzij hen begon het balletje te rollen. Zij schakelden een advocaat in
die alle aanmaningen stopzette. Er bleken wel degelijk mogelijkheden te zijn in
mijn financiële situatie.

Zo had ik recht op beslagvrije voet, iets waar ik nog nooit van gehoord had. De deurwaarder mocht alleen dat deel van mijn inkomen, boven de beslagvrije voet, in beslag nemen. Zo bleef ik bijvoorbeeld recht houden op mijn studie-financiering. Daarmee ontstond er lucht en eindelijk meer helderheid in mijn financiële situatie. Ook werd ik in contact gebracht met de vrijwilligersorganisatie SchuldHulp-Maatje. Zij hielpen mij met het oplossen van mijn acute geldproblemen.Samen maakten we een overzicht van mijn inkomsten en uitgaven. Zo kon ik zien wat mijn vaste lasten waren en op welk punt ik moest bezuinigen. Ze zaten naast me als ik schuldeisers belde en hielpen me als deze gesprekken op niets uit dreigden te lopen.

Vaak werd ik niet serieus genomen door medewerkers van incassobureaus, maar als ik de telefoon dan overhandigde aan een vrijwilliger van SchuldHulpMaatje, was er ineens meer ruimte voor onderhandeling. Omdat ik een jaar van mijn opleiding gemist had, moest ik alle lesstof inhalen. Maar dankzij de hulp van een psycholoog, die me hielp met het verwerken van mijn trauma’s, vond ik de moed om weer verder te gaan.’

Lees het hele verhaal van Theresa in de nieuwe Flair, nu in de winkel!

Shoppen is altijd een goed idee