Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Stefanie is ongelukkig getrouwd: ‘Ik spaar om hem te verlaten’

Stefanie is ongelukkig getrouwd: ‘Ik spaar om hem te verlaten’

Thuis & wonen
Stefanie is ongelukkig getrouwd: ‘Ik spaar om hem te verlaten’

Stefanie (32) heeft al bijna tien jaar een relatie met Hans. Elke maand spaart ze zo’n 300 euro, met als doel hem definitief te kunnen verlaten.

‘Ik was 23 toen ik Hans leerde kennen tijdens het uitgaan. Hij was niet echt mijn type, dus ik viel niet meteen als een blok voor hem. Ik was op mijn hoede, zelfs zo erg dat hij me moest overtuigen om iets met hem te beginnen. Maar na een paar maanden was ik zo verliefd dat het voelde alsof ik mijn prins op het witte paard had gevonden.

Lees ook: Opgebiecht: ‘M’n collega’s weten niet dat ik lesbisch ben’

Totdat zijn gedrag langzaam begon te veranderen. Misschien zag ik onze relatie door een te roze bril en besefte ik niet hoe bezitterig en egoïstisch Hans was. Ik was nog jong, schuchter en naïef, had weinig zelfvertrouwen en durfde mijn mond amper open te doen, zoals wanneer hij voor de zoveelste keer kritiek had op mijn werk.’

Nooit genoeg
‘Tot twee jaar geleden werkte ik bij een bevriend stel. Hans had dat al nooit echt aangemoedigd, maar nadat onze kinderen waren geboren werd hij er ronduit negatief over. De baan ging gepaard met lange dagen, onregelmatige uren en werken in het weekend. Het is best lastig dat met een gezin te combineren. ‘Als jij geen andere baan zoekt, moet ik thuisblijven voor de kinderen. En wat dan met míjn hobby’s?’ vroeg hij vaak op een denigrerende toon. Zulke opmerkingen waren dagelijkse kost, en omdat ik discussies wilde vermijden, paste ik mijn agenda zo veel mogelijk op hem aan. Toch was het voor hem nooit genoeg. Zijn wil was wet en bovendien vond hij dat ik maar beter geen zaken kon doen met vrienden, want daar kwam volgens hem ruzie van.

Oké, ik werd niet elke maand op tijd uitbetaald, maar mijn vrienden hadden het financieel moeilijk. Ik had begrip voor hun situatie, maar dat gaf alleen maar meer stof tot discussie.  ‘Zie je wel, ik heb gelijk,’ zei hij dan, ondanks het feit dat mijn loon een paar dagen later op de gemeenschappelijke rekening werd gestort. Zijn gedrag werd alleen maar
erger toen ik mijn baan verloor door een faillissement. Volgens Hans had ik dat vooral aan mezelf te wijten.’

Dagenlang ruzie
‘‘Heb je al ander werk? Heb je vandaag gesolliciteerd?’ Ik was nog maar net aan het bijkomen van mijn ontslag, of ik moest van Hans alweer op zoek. Ik wilde een andere weg inslaan en daarom startte ik met een eenjarige opleiding, een beslissing die Hans in eerste instantie steunde. Mijn opleiding gaf me voldoening. Ik ontmoette er nieuwe mensen en ik kreeg meer zelfvertrouwen. Dat viel Hans ook op. Zo durfde ik sneller mijn mening te geven en dat was niet naar zijn zin. Na amper een maand begon hij me dagelijks te vernederen. Hij beschuldigde me steeds vaker van overspel en beweerde dat ik met andere mannen het bed indook, zeker als ik geen zin had in seks. Als ik weigerde, werd hij razend en vroeg hij meteen wanneer we het dan wel zouden doen. Ik moest een datum en tijdstip noemen. Het liep zo uit de hand dat ik het soms gewoon maar onderging om van zijn gezeur af te zijn.

Maar daar bleef het niet bij, want Hans weigerde om nog iets in het huishouden te doen en ook de zorg voor de kinderen kwam op mijn schouders terecht. ‘Je zit op school, wat is daar nou moeilijk aan?’ zei hij. Voortaan kwamen zijn hobby’s op de eerste plaats, terwijl ik me te pletter werkte om mijn opleiding, gezin en het huishouden te combineren. Ontspanning bestond niet voor mij. Ik kon niet eens met een vriendin wat gaan drinken en als ik het toch deed, hadden we dagenlang ruzie. In mijn hoofd is mijn relatie met Hans allang voorbij. De liefde is op.  Voor zo’n man kan ik geen gevoelens meer hebben. Hij heeft me mentaal, lichamelijk én seksueel gebroken. Met woorden maak je veel kapot. Die komen harder aan dan een klap in je gezicht, al dreigt Hans zelfs tegenwoordig ook met fysiek geweld. Ik ben het spuugzat dat hij me zo vastzet, terwijl hij zijn leven leidt zoals hij
het wil.’

Extreem jaloers
‘Vorig jaar heb ik hem al een keer de deur uitgezet, maar omdat het verdriet van de kinderen enorm was en hij beloofde om zijn gedrag te veranderen, besloot ik hem terug te nemen. Maar er is niets veranderd. Hans blijft extreem jaloers. Het is emotioneel een zwaar jaar geweest, al krijgt hij me niet meer zo makkelijk klein. Dat kan hij weer niet
verdragen, en zo stoppen de ruzies nooit. Ik ben er steeds meer van overtuigd dat ik hem definitief ga verlaten. Zelfs onze jongste zoon van vijf zegt dat ik een andere papa moet zoeken.’

Stiekem sparen
‘Ik had Hans nooit een tweede kans moeten geven.  Ik pak het deze keer wel heel anders aan. Vorig jaar was ik totaal niet voorbereid,  zeker niet op financieel vlak. Nu wel: ik ben voorzorgsmaatregelen aan het  treffen. Want om de stap definitief te zetten, moet je wel een spaarpotje hebben. We hadden al die jaren uitsluitend een gezamenlijke rekening. Ik heb nooit een eigen vermogen kunnen opbouwen en al het geld dat ik had, zit in de aankoop van ons huis. Daarom heb ik drie maanden geleden besloten onze rekeningen op te splitsen. We storten nu ieder een vast bedrag op onze gedeelde rekening.  Hans was het er eerst niet mee eens, maar na heel veel gedoe stemde hij er uiteindelijk mee in. Zo kan ik eindelijk geld sparen in plaats van hem alles te laten spenderen aan zijn dure hobby’s. Hoewel Hans in therapie is voor zijn woedeaanvallen, is onze relatie een zinkend schip, zo veel weet ik wel. Maar dat laat ik niet merken, ik laat hem nu voorlopig in de waan dat ik wil dat we bij elkaar blijven. Dat is de enige manier waarop ik mijn vertrek grondig kan voorbereiden.

Ik verdien ongeveer 1800 euro per maand, waarvan een vast bedrag op onze gedeelde rekening wordt gestort. Maar soms werk ik meer dan tien dagen niet en dan moet ik het met veel minder doen. Maandelijks probeer ik zo’n 300 euro te sparen en ondertussen staat er 3000 euro op de teller. Dat is lang niet genoeg, aangezien ik de kosten die onze break-up met zich meebrengt zelf wil betalen.Alleen de notariskosten komen al uit op zo’n 6000 euro. Ik wil graag in ons huis blijven wonen, maar dan moet ik hem uitkopen en daarvoor zal ik extra moeten lenen. Ik ben al een paar keer naar de bank geweest om me voor te laten lichten en het is mogelijk, maar ik moet op werkgebied meer zekerheid hebben voordat ik de sprong kan wagen. Ik besef dat het niet makkelijk zal zijn, als alleenstaande met kleine kinderen, maar het geld is geen reden om te blijven. Als ik de financiële vrijheid had, was ik gisteren al weg.’

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale zomer-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee