Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Schrijven aan je ex: ‘Met de kennis van nu weet ik dat wij nooit samen hadden moeten zijn’

Schrijven aan je ex: ‘Met de kennis van nu weet ik dat wij nooit samen hadden moeten zijn’

Thuis & wonen
Schrijven aan je ex: ‘Met de kennis van nu weet ik dat wij nooit samen hadden moeten zijn’

Je relatie is voorbij, maar toch knaagt er nog wat… Schrijf het van je af, net als deze vrouwen!

Beste E,

Met de kennis van nu weet ik dat we elkaar veel leed hadden kunnen besparen. Dat wij nooit samen hadden moeten zijn, nooit kinderen hadden moeten krijgen. Toen ons jongste kind tweeënhalf was, ben ik bij je weggegaan. De trigger was de oudste, die inzag dat jouw gedrag niet normaal was. Op dat moment had ik drie kinderen, van wie ik er met één getrouwd was. Met de kennis van nu weet ik dat ik je wilde redden, je vooruit wilde helpen, je had een heel hoog ‘red-mij-gehalte’. Ik ontleende mijn identiteit aan het redden van moeilijke gevallen, handig in mijn werk in de zorg. Ik regelde alles in onze relatie, ik zorgde dat jij mij, op mijn mooie plek, ten huwelijk zou vragen. Ik regelde ons huwelijk, alles.
Met de kennis van nu begrijp ik dat jij mijn tempo en inzicht niet kon bolwerken. Jij was in paniek toen ik het huwelijk wilde afblazen omdat ik voelde dat er niets samen was. Ik gaf toe aan jouw tranen, ik had niet het lef om me terug te trekken.

Ik herinner me dat je één keer voor míj opgekomen bent. Die keer dat jouw ouders jou tijdens ons huwelijk wilden laten zegenen door een priester. Ik was immers ‘niets.’ Toen zei jij tegen je ouders: ‘Maar we trouwen toch sámen?’ Ik kreeg hoop dat er dan toch een ‘samen’ was. Dus trouwden we toch, we verloren een kindje, ik rouwde alleen. ‘Ik had het ook zwaar,’ zei je. Met de kennis van nu snap ik dit heel goed. Je kon het niet. Het gaf mij zo veel lucht toen ik bij je wegging. Ondanks de pijn die ik had dat ik ‘onze vrienden’ kwijtraakte. Ik kreeg het verwijt dat ik je gebruikt had om kinderen te krijgen.

Met de kennis van nu had ik de kinderen nooit elke twee weken naar je toe moeten laten gaan. Je kon het niet aan. Ik wist: de kinderen zijn jouw enige houvast, ik mag 
ze hun vader niet ontnemen. Jij zei tegen iedereen: ‘Mijn kinderen zijn mijn hobby.’ Maar jij was een kei in het ontlopen van verantwoordelijkheden, ook als de kinderen bij je waren. En je maakte ervan dat de problemen die de kinderen kregen, mijn schuld waren. En het rare is: daarvan wist je ook veel hulpverleners en therapeuten die de kinderen hebben gezien te overtuigen. Behalve die ene therapeut die zich afvroeg of KOPP-begeleiding iets voor onze kinderen was. Begeleiding voor kinderen met een ouder met psychiatrische problemen. Die begeleiding was uitstekend geweest, maar er was geen diagnose van psychiatrische problemen bij jou.

Onlangs droomde ik dat ik je overlijdensadvertentie in de krant las.

Met de kennis van nu verwijt ik je niets. Je verloor baan na baan, zat jaren thuis, kwam minstens dertig kilo aan in een jaar. Je kon niet zien wat de kinderen nodig hadden tijdens het opgroeien.Toen je vader mij belde om te zeggen dat jij een hersenbloeding had gehad en in het ziekenhuis opgenomen was, was hij de zoveelste die de schuld daarvoor bij mij legde. Ik had jou immers alle stress bezorgd. Ik moest het niet wagen jou op te zoeken, de kinderen ook niet. En alles was mijn schuld.

Toen onze oudste de diagnose autisme kreeg, vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Dat was ook wat er met jou aan de hand was! Alleen kun jij nooit die officiële diagnose meer krijgen. De hersenbloeding heeft alles uitgewist. Je hebt me gevraagd, via je begeleiding, of de kinderen alsjeblieft weer contact met je willen opnemen. De oudste zal dat niet doen sinds je je omdraaide en wegliep, toen je haar toevallig tegenkwam in een andere stad. Zij ziet dat als: papa wil mij niet meer. Onze zoon is laatst bij je geweest. Als hij een vriendelijk mailtje stuurt, reageer je met een klaagzang over je leven. Je vraagt nooit naar hem, nooit.

Met de kennis van nu leg ik de kinderen uit dat jij van ze houdt op jouw manier. Dat je altijd van ze gehouden hebt. Dat is het enige wat jij nog weet. Alles daartussen is weg, uitgewist. Onlangs droomde ik dat ik je overlijdensadvertentie in de krant las. Het zou zo maar kunnen gebeuren, je gezondheid is breekbaar. Spijt heb ik niet, dat vind ik tijdverspilling. Het is gelopen zoals het ging.

Met de kennis van nu weet ik dat jij je best hebt gedaan. Ik weet niet of jij en je familie ooit zullen inzien dat ik ook gedaan heb wat ik kon. Als ik aan je denk, is alle boosheid verdwenen, ik voel alleen nog compassie voor jou, voor jouw ouders. Met de kennis van nu weet ik dat wij nooit samen hadden moeten zijn en toch wens ik jou een goed leven, en dat je geniet van de dagbehandeling. Onze levens liggen mijlenver uit elkaar. Ook al zul je het nooit weten of onthouden: ik wens je het beste.

Lees alle andere brieven in de nieuwste Flair! Deze editie ligt in de winkel t/m 24 april.

Beeld: IStock

 

Shoppen is altijd een goed idee