Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Sandra (32) reed een kat aan én zweeg daarover

Sandra (32) reed een kat aan én zweeg daarover

Thuis & wonen
Sandra (32) reed een kat aan én zweeg daarover

Elke week onthult een lezeres haar diepste geheim.

Sandra (32): ‘Afgelopen winter reed ik in mijn eentje door de polder. Ik was bij mijn ouders in Dronten en ging naar huis, richting Leusden. Het was al vroeg donker, het was gezellig geweest en ik was in een prima stemming. Radiootje aan en lekker meezingen met de muziek. Plotseling schoot er een kat de weg op. Ik gaf een ruk aan het stuur om uit te wijken. Gelukkig kwam er geen tegenligger aan, want ik kwam deels 
op de andere baan terecht. Maar de kat was ook snel en ik hoorde een doffe klap…

Lees ook: Linda (29) biecht op: ‘Mijn personal trainer is mijn minnaar’

Het was meteen duidelijk dat ik het dier had geraakt. Mijn maag keerde om, het voelde alsof ik moest kotsen. Alles ging heel snel, maar ik kan de paniek van dat moment nu nog voelen. Ik keek in mijn spiegel, maar zag niks. Het was donker en ik reed op een onverlichte weg, dus dat was ook niet zo gek. Ik stuurde in een reflex meteen terug naar mijn eigen weghelft. Nog steeds was ik de enige daar op de weg, dat was geen probleem. Ik keek om me heen, maar kon nergens stoppen. Daarom reed ik door totdat ik bij een bushalte was. Daar stopte ik, zette de knipperlichten aan en deed mijn deur open, happend naar adem. Ik wist niet wat ik moest doen.

Ik stapte uit de auto en liep naar de voorkant om te zien of mijn auto beschadigd was. Amper. Er zat een veeg op de bumper, maar helemaal geen deuk of zo. Ik stond een tijdje naast mijn auto, merkte dat ik me moest inhouden om niet te huilen. Ik wilde mijn ouders niet bellen. Zij vinden altijd dat ik over de snelweg moet rijden, omdat ze de weg door de polder niet prettig vinden voor een vrouw alleen. Dus als ik eerst moest uitleggen dat ik toch meestal zo naar huis rijd, dan zouden ze zeggen: ‘Zie je nu wel. ‘Mijn vriend Paul zou ook geen begrip hebben voor de situatie. Ik hoorde hem al 
zeggen: ‘Waar maak jij je nou druk om, daar kun je toch niks meer aan veranderen?’ Ik stond te twijfelen of ik terug moest rijden, maar inmiddels waren er al wel wat tegenliggers gepasseerd. Als de kat nog op de weg lag, dan was ‘ie waarschijnlijk al plat. Als hij het wel had overleefd, dan zou ik hem nu in het donker ook nooit meer kunnen vinden. Dacht ik. En toen reed ik door, in een ruk naar huis en ik heb er nooit met een woord over gesproken. Met niemand.

In mijn nachtmerries heb ik al zeker tien keer een kat doodgereden.

De dag erna ben ik met mijn auto door de wasstraat gereden om alle sporen uit te wissen. Ik dacht het zo achter me te laten.

Maar het vervelende is: het ongeluk gaat maar niet uit mijn hoofd. ’s Nachts schrik ik soms wakker uit een akelige droom, en dan hoor ik ineens weer die doffe klap. In mijn nachtmerries heb ik al zeker tien keer een kat doodgereden. Ik heb zelfs een keer gedroomd dat ik over mijn ouders heen reed! Toen zat ik meteen overeind in bed. Vreselijk! Ik weet nog steeds niet wat ik anders had moeten doen. Soms denk ik: ik had in elk geval de dierenambulance kunnen bellen. Daar hadden ze vast wel een tip gehad. Misschien waren ze er wel heen gereden voor de zekerheid. Dat is allemaal gelul achteraf, want die kat red ik er niet meer mee.

Weet je wat me tegenwoordig ook veel meer raakt? Die briefjes die je weleens op lantaarnpalen ziet: ‘Vermist: Poekie’ en dan met een foto en een 06-nummer. Als ik dat zie, dan voel ik me een moordenaar! In het begin dacht ik nog: zou het die van mij geweest zijn? Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Ik woon in Leusden, die aanrijding was in de buurt van Zeewolde. Ik kan me het verdriet om een dier ook zo goed voorstellen. Zelf ben ik een hondenmens en ik heb ook weleens maanden verdriet gehad om een dier dat was overleden. Dat heb ik nu waarschijnlijk ook op mijn geweten. Soms zijn er dagen dat ik er niet aan denk. Maar als ik dan weer merk hoe schrikkerig ik tegenwoordig achter het stuur zit, ben ik bang dat dit nog wel even gaat duren.’

Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Beeld: IStock

Shoppen is altijd een goed idee