Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn ouders’

Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn ouders’

Thuis & wonen
Opgebiecht: ‘Ik schaam me voor mijn ouders’

Michelle (28): ‘Vorige week was mijn jongste broertje jarig, hij werd zestien. Met lood in mijn schoenen ging ik erheen, ik kom niet graag bij mijn ouders. Jammer genoeg bleek die middag maar weer waaróm ik mijn ouderlijk huis het liefst vermijd.

Lees ook: Opgebiecht: ‘De kinderen van mijn zus zijn vreselijk’

Het was zonnig, we zaten in de achtertuin, al mijn ooms en tantes waren er ook. Toen kwam de buurman thuis, op zijn 
motor. Het geluid van die motor is blijkbaar een doorn in het oog van mijn moeder, want ze begon er, waarschijnlijk aangemoedigd door de nodige halve liters bier, meteen over te klagen.

Op vol volume. Dat hoorde de buurman natuurlijk en voor ik het wist ontstond er een ordinaire scheldpartij die onder leiding van mijn ooms bijna op een gevecht uitliep. De halve buurt liep uit, ik schaamde me dood. Ik heb mijn broertje een dikke knuffel gegeven, mijn tas gepakt en ben terug naar huis gegaan. Terug naar de stad waar ik na mijn studie ben blijven hangen, terug naar het leven waar mijn ouders niets van snappen.

Al sinds ik me kan herinneren, had ik thuis het gevoel dat ik raar was. Ik pas totaal niet bij de rest van mijn familie. Ik heb één zus die een jaar ouder is dan ik, een broer die twee jaar jonger is en een broertje met wie ik dus twaalf jaar scheel. Iedereen lijkt qua karakter en interesses op elkaar. Behalve ik.

Ik hield van lezen, mijn broertjes en zus keken het liefst de hele dag tv. Ik ben de enige van ons vieren die niet is blijven zitten op school, die niet van Hollandse muziek houdt en niet rookt. ‘De geleerde’ noemden mijn ouders me vroeger, en ze deden altijd een beetje lacherig als ik weer eens met een tas vol boeken bij de bieb vandaan kwam. ‘Daar heb je Mies weer met haar saaie boeken,’ zeiden ze. En tegenwoordig, als het over mijn baan bij een Ministerie gaat, grappen ze of ik niet eens écht werk moet gaan zoeken, want al die ambtenaren zijn toch alleen maar zakkenvullers. Dat ze mij kwetsen, hebben ze waarschijnlijk niet eens door.

En ik neem het ze ook niet kwalijk, zij wéten gewoon niet anders. Mijn ouders komen allebei uit een gezin waarin lezen, studeren, politiek, reizen en al die dingen die je wereld verbreden een ver-van-je-bedshow zijn. Iets wat ‘kakkers’ doen, niet de  ‘gewone mensen’ uit hun volksbuurten. Hoe ik dan zo geworden ben als ik ben? Geen idee. Het is dat ik uiterlijk enorm op mijn vader lijk, anders had ik serieus gedacht dat mijn moeder voor mijn geboorte een keer een avontuurtje had gehad.

Feit is dat ik me totaal niet thuisvoel en dat als ik ze al bezoek, ik mijn vriend eigenlijk liever niet meeneem. Want tja, ik kan het niet aardiger zeggen dan het is: ik schaam me voor ze. Mijn ouders zijn gewoon tokkies en het liefst zou ik ze voor iedereen verbergen. Daar schaam ik me dan ook weer voor, want het is natuurlijk niet zo sympathiek om zulke gevoelens te hebben over de mensen die je groot hebben gebracht.

Soms overweeg ik het contact helemaal te verbreken, ik kan me namelijk niet voorstellen dat ik voor hen wél een toegevoegde waarde in hun leven ben, maar dat vind ik toch te ver gaan. Ze hebben me niks misdaan, we zijn alleen totaal anders en begrijpen elkaar niet. Dus voorlopig blijf ik maar de vreemde eend in de bijt en zit ik verjaardagen en feestdagen gewoon uit. En wie weet, misschien dat onze band ooit beter wordt als ik iets ga doen wat zij wel begrijpen, zoals moeder worden of zo.’

Wil je niets meer missen van Flair deze zomer? Profiteer nu van onze speciale aanbieding: 10 x Flair voor 10 euro!

Shoppen is altijd een goed idee