Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Sofie: ‘Toen Noor drie weken oud was, hield ik haar voor het eerst vast’

Sofie: ‘Toen Noor drie weken oud was, hield ik haar voor het eerst vast’

Thuis & wonen
Sofie: ‘Toen Noor drie weken oud was, hield ik haar voor het eerst vast’

Na een halfjaar ziekenhuisopnames, onderzoeken en pijnlijke behandelingen beseffen Sofie (30) en haar man dat ze hun te vroeg geboren dochter Noor moeten laten gaan. Nu maakt ze kleertjes voor prematuren en zieke pasgeborenen.

Lees ook: Eliens (28) man kwam om bij een auto-ongeluk.

‘Zwanger worden van onze oudste dochter Elize ging niet zonder slag of stoot. Voor ons tweede kind besloten mijn man Dimitri en ik om de natuur haar gang te laten gaan. En dat zorgde meteen voor een verrassing. Amper drie maanden na de geboorte van Elize was ik alweer zwanger… Van een tweeling! We moesten even van de schrik bekomen, maar de kinderen waren meer dan welkom. Toen ik negen weken zwanger was, bleek dat een van de vruchtjes het niet had gehaald. Dat was een teleurstelling, maar aan de andere kant prezen we ons gelukkig dat het andere kindje nog wel groeide in mijn buik. Alles ging prima, totdat ik met 26 weken weeën kreeg en vruchtwater begon te verliezen. De dokter slaagde erin om de rust terug te brengen met weeënremmers, maar zorgeloos is de zwangerschap daarna niet meer geweest. De gynaecoloog had met achttien weken al vastgesteld dat Noor klompvoetjes had, maar dat zou te behandelen zijn. Ik ben met een spoedkeizersnede bevallen, met 32 weken en 3 dagen. Ik was naar het ziekenhuis gegaan omdat ik bang was dat ik een zwangerschapsvergiftiging had opgelopen. Eenmaal daar zakte de hartslag van Noor op een gegeven ogenblik zo snel dat ze moest worden gehaald.’

Al die slangetjes
‘Vlak na de geboorte heb ik Noor horen huilen en ze kwamen haar ook even laten zien. Met haar 1,6 kilo was ze erg klein, maar haar longen en hart deden het goed. Ze moest nog een paar weken aansterken, daarna mocht ze mee naar huis. Maar toen de beademingsballon werd weggehaald, kon Noor niet zelfstandig ademen. De artsen dachten aan het Pierre Robin-syndroom, een aandoening waarbij de tong naar achteren valt en zo de luchtwegen blokkeert. Het eerste beeld van onze dochter, met al die slangetjes en buisjes, was verschrikkelijk. Maar toch zijn we altijd in haar blijven geloven. De dagen die volgden waren heel zwaar. Noor had tegenslag na tegenslag te verwerken; de dokters hebben verschillende keren haar leven moeten redden. Toen ze drie weken oud was, mocht ik haar voor de eerste keer vasthouden. Een moment dat ik nooit zal vergeten. Noor had ook goede momenten. Momenten waarop we eindeloos konden knuffelen, haar zus met haar kon spelen, we haar zonder slangetjes in bad mochten zetten… Maar de situatie bleef onstabiel. Zo werd uiteindelijk ontdekt dat ze leed aan het Möbius-syndroom. Tijdens de bevloeiing van de hersenstam was iets fout gegaan, waardoor Noor zo veel problemen had met ademen en slikken.’

Kers op de taart
‘Toen ze drie maanden oud was, lukte het Noor nog steeds niet om zelfstandig te ademen en spraken de dokters voor het eerst uit dat ze het moeilijk zou krijgen. Als laatste redmiddel probeerden ze twee maanden later nog een canule, een open buisje in haar luchtpijp, te plaatsen, maar na die ingreep lag Noor te trappelen van de pijn. Op haar gezichtje parelden zweetdruppeltjes omdat het haar zo veel moeite koste om nog een klein beetje te kunnen meeademen met de machine. Een verschrikkelijk moment waardoor ik tot de schokkende conclusie kwam dat Noor geen waardige toekomst had. Als moeder wilde ik haar natuurlijk voor eeuwig bij me houden. Maar we moesten aan háár denken en we konden haar niet langer laten lijden. In samenspraak met de dokter besloten we uiteindelijk om Noor te laten gaan. Een precieze dag hebben we nooit gekozen; ik voelde gewoon op een ochtend dat het zover was. We mochten haar nog de hele dag in de armen houden, hebben zo veel mogelijk foto’s gemaakt en samen geprobeerd van elkaar te genieten. Uiteindelijk is ze zachtjes in mijn armen ingeslapen. In haar lievelingsdeken, gekleed in haar mooiste jurkje, heb ik haar mee naar buiten genomen en hebben we haar in onze nieuwe auto gezet, die we speciaal voor ons groeiende gezin hadden gekocht. Heel even is Noor nog bij ons thuis geweest, daarna is ze verhuisd naar de begrafenisondernemer waar we haar kamertje hadden geïnstalleerd. Op haar overlijdensbericht en herdenkingsprent prijken dezelfde kersen als op haar geboortekaartje. Want Noor bleef nu eenmaal onze kers op de taart.’

Voortleven
‘Mooie en vooral praktische kleren vinden voor Noor als prematuurtje was moeilijk geweest. Een maand na haar dood begon ik daarom zelf minikleertjes te maken. Ik werd zzp’er en nam een naaister in de arm. Al snel bleek dat ik hiermee een gat in de markt had gevonden. Maar het voelde niet goed dat ik geld zou gaan verdienen door de dood van mijn dochter. Daarom ben ik weer met alles gestopt en heb ik de stichting Kleine Held opgericht. Die draait op vrijwilligers en maakt gratis setjes met kleding, couveusedekens en wikkeldoeken voor prematuren en zieke pasgeborenen. Op die manier willen we hun ouders een lichtpuntje bieden in een zware periode, ze steun bieden. Want niemand begrijpt hen beter dan iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. De verhalen die ik hoor via Kleine Held confronteren me elke keer met onze eigen emotionele rollercoaster en dat maakt het nog altijd zwaar voor me. Maar de reacties van de mensen die een pakketje van ons krijgen, zijn zo hartverwarmend dat het toch de moeite waard blijft. Dankzij Kleine Held kan Noor nu voortleven en daar trek ik me aan op.
Zestien maanden geleden is onze jongste dochter Ella geboren. Met drie kinderen is ons gezin nu compleet. Want ja, Noor blijft daar voor altijd deel van uitmaken. Zij is mijn grootste inspiratiebron en kracht. Elize praat ook nog geregeld over haar zusje en ook Ella zullen we met veel trots en liefde over Noor vertellen.’

Dit artikel komt uit Flair 3. Lees de verhalen van de andere moeders ook in deze editie van de Flair.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Tekst: Jill De Bont | Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee