Je bent hier: Home > Thuis & wonen > ‘Mijn vader is een moordenaar’

‘Mijn vader is een moordenaar’

Thuis & wonen
‘Mijn vader is een moordenaar’

De vader van Sanne (31) vermoordde acht jaar geleden haar moeder nadat ze hem had verlaten. ‘Hij heeft onze levens volledig verwoest.’

‘Mijn vader werkte altijd heel hard en was zelden thuis. Materiële zaken waren voor hem het belangrijkst. Ik denk dat dat te maken heeft met zijn opvoeding; hij heeft nooit een warme, liefdevolle thuissituatie gekend. Hij probeerde zijn afwezigheid te compenseren door vaak cadeaus voor ons te kopen en luxe vakanties te boeken voor het gezin. Mijn twee zussen en ik vonden dat natuurlijk prima, maar mijn moeder had het er ­moeilijk mee. Zij had liever gehad dat hij wat vaker thuis was geweest. Maar daar konden ze niet over praten; mijn vader was erg gesloten en sprak nooit over zijn gevoelens.’

Tikkende tijdbom
‘Voor de buitenwereld vormden we het perfecte gezin, geen vuiltje aan de lucht. Maar tussen onze vier muren ging het er regelmatig totaal anders aan toe. Mijn vader kon soms ontploffen. Iets heel klein kon bij hem een extreem heftige reactie uitlokken. Ik herinner me een vakantie in Spanje toen ik een jaar of tien was. We waren aan het jeu-de-boulen en raakten het kleine balletje kwijt. In één klap werd mijn vader woest. Meteen moesten we allemaal de auto in. Hij scheurde als een waanzinnige door de straten. Tijdens de rit dreigde hij zelfs om met ons op de achter­bank van een klif te rijden. Hij was een tikkende tijdbom. En als hij gedronken had, werd hij ook nog eens agressief. We hebben hem mijn moeder nooit zien slaan, maar we zijn wel regelmatig getuige geweest van hoogoplopende ruzies. En mijn moeder incasseerde gewoon, omdat ze er alles aan wilde doen om een warm nest voor ons te creëren.

Na verloop van tijd beseften we dat ze alleen maar bij hem bleef voor ons. En dat de kans heel groot was dat ze hem zou verlaten zodra wij het huis uit waren. Eén keer heeft ze op het punt gestaan weg te gaan, en alle drie zeiden we dat we met haar mee wilden. Maar uiteindelijk is ze toch maar op haar besluit teruggekomen. Ze dacht dat mijn vader het in zijn eentje niet zou overleven.Mijn vader dreigde er bij elke heftige ruzie mee dat hij zichzelf iets zou aandoen. We zijn opgegroeid met de angst dat hij op een bepaald ogenblik uit het leven zou stappen. We zijn hem een paar keer gaan zoeken, doodsbang voor wat we zouden aantreffen.

Hij had een heel dramatische kant en was labiel. Tegenover ons deed hij zich ook
altijd hulpbehoevend voor. Veel erger dan hij eigenlijk was. Maar omdat hij zo goed als doof was, vonden wij het altijd heel ­normaal dat hij voor sommige dingen hulp nodig had. Jarenlang tolereerde mijn moeder zijn uitspattingen en aanvaardde ze stilletjes haar lot. Totdat ze vijfentwintig jaar getrouwd waren. Toen was voor haar de maat vol.

Net voor onze jaarlijkse wintersportvakantie deelde ze mijn vader mee dat ze niet zou meegaan. Het kon voor haar zo niet verder, legde ze uit. Ze zou een tijdje bij haar beste vriendin gaan wonen. In eerste instantie reageerde mijn vader stoïcijns op de bom die ze had gedropt, maar niet lang daarna begon hij haar te smeken om toch mee te gaan en kwam hij in een diepe dip terecht. Hij at niet meer en ging zelfs niet meer werken. Zo extreem had hij nog nooit gereageerd. Uit medelijden en uit angst dat hij zichzelf iets zou aandoen, ging ik elke dag bij hem op bezoek. Zijn depressie liet ook mijn moeder niet koud. Ze vond dat ze hem de gezinsvakantie, waar hij altijd zo naar uitkeek, niet kon afpakken en besloot uiteindelijk toch nog een laatste keer mee te gaan.’

Charmeoffensief
‘Die vakantie werd allesbehalve gezellig. Mijn moeder biechtte tegen mij en mijn zussen op dat ze iemand had leren kennen met wie ze al een tijd een verhouding had. Dat maakte me vreselijk boos. Mijn vader draaide intussen honderd­tachtig graden om. Van agressieve ruziemaker veranderde hij in een schoothondje dat er alles voor over leek te hebben om zijn huwelijk te redden. Wij kregen een vader te zien die we nooit hadden gekend, maar voor mijn moeder kwam zijn charmeoffensief te laat.

Twee dagen nadat we thuiskwamen van wintersport, kreeg ik een telefoontje van mijn moeders beste vriendin. Mijn moeder had haar koffers gepakt en stond klaar om thuis de deur achter zich dicht te trekken, mijn vader was er als een razende vandoor gegaan en was weer onvindbaar. Daardoor stak de twijfel bij mijn moeder weer de kop op. Ik heb haar toen op het hart gedrukt dat ze, nu ze al zo ver was gegaan, ook moest doorzetten. Toen ze de deur uit was, heb ik mijn zussen gebeld en zijn we mijn vader gaan zoeken. Lang duurde de zoektocht niet; hij zat, compleet in zak en as, in zijn auto, twee straten verderop.’

Lees het hele verhaal in de nieuwe Flair, nu in de winkels!

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee