Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Marlon (25) werkt als uitvaartverzorger: ‘Je wordt elke dag met je neus op de feiten gedrukt’

Marlon (25) werkt als uitvaartverzorger: ‘Je wordt elke dag met je neus op de feiten gedrukt’

Thuis & wonen
Marlon (25) werkt als uitvaartverzorger: ‘Je wordt elke dag met je neus op de feiten gedrukt’

Marlon, Najoni en Irene zijn uitvaartverzorger en krijgen vaak de vraag of dat niet heel zwaar en emotioneel werk is. Natuurlijk worden ze soms ook geraakt, maar het is en blijft gewoon hun werk. Aan Flair doen ze hun verhaal.

Marlon Noordhuis (25) werkt sinds 2,5 jaar als uitvaartverzorger bij Yarden in Enschede.

“Laatst deed een nabestaande de deur voor ons open, zag twee hoogblonde jonge vrouwen en deed de deur geschrokken weer dicht. Mensen verwachten vaak een oude man in een lange jas. In het begin was ik zelf ook nog weleens bang dat mensen liever een uitvaartverzorger met meer levenservaring wilden. Ook dacht ik dat ik heel serieus moest zijn. Nu ben ik gewoon mezelf en weet ik dat mensen zich juist door mijn leeftijd bij mij op hun gemak voelen. Ik begrijp het als je je opa in zijn trainingspak wilt begraven en niet in een driedelig pak. En ik verzeker mensen ervan dat het echt oké is om Frans Bauer te draaien in plaats van het populaire Time to say goodbye.

“Het was best spannend en gek om de eerste keer echt bezig te zijn met een overledene, maar eng vond ik het nooit”

Ik was nooit van plan om dit werk te gaan doen. Maar toen mijn vader op z’n 46ste overleed aan een hersenbloeding, bleef ik als 18-jarige met heel veel vragen achter. Waar was zijn lichaam tussen het ziekenhuis en de uitvaart precies geweest? En wie had hem aangekleed? Op zoek naar antwoorden, besloot ik bij Yarden stage te lopen als directiesecretaresse. Ik ben toen een paar keer mee geweest met de laatste verzorgers van de overledene. Uiteindelijk ben ik dat werk na een inwerktraject zelf gaan doen, vóórdat ik uitvaartverzorger werd dus. Het was best spannend en gek om de eerste keer echt bezig te zijn met een overledene, maar eng vond ik het nooit – misschien omdat mijn vader, een heel vertrouwd iemand dus, de eerste overledene was die ik had gezien. Ik vond het vooral heel bijzonder dat iemand jou zijn of haar dierbare toevertrouwt. Maar natuurlijk was niet alles leuk en mooi aan het verzorgen van de overledenen. Ik lag ’s nachts wel wakker van de beelden van mensen die pas heel laat gevonden werden of door een misdrijf of zelfdoding om het leven waren gekomen.”

Ontroering

“Het moeilijkst aan mijn werk als uitvaartverzorger vind ik wanneer ik word overvallen door emoties. Bijvoorbeeld wanneer moeders een oerkreet slaken als ze beseffen dat hun kind echt weg is. Dan denk ik snel aan de boodschappen, anders sta ik daar ook te huilen. Eén keer kon ik me niet inhouden. Er was een lichamelijk en verstandelijk beperkte vrouw overleden en boven de muziek uit hoorde je haar eveneens gehandicapte beste vriendin hartverscheurend huilen. Maar oude mannetjes die alleen achterblijven na een huwelijk van 60 jaar, ontroeren mij het meest. Als zo’n man 2 weken na de uitvaart heel trots vertelt dat hij via Tafeltje Dekje eten laat bezorgen, smelt ik. Met sommige mensen heb ik in die korte, intense tijd een band opgebouwd. Bij een dame van in de 70 drink ik af en toe nog een koffietje. Maar die jongen die mij over de app mee uitvroeg nadat ik de uitvaart van zijn tante had verzorgd, heb ik wel even op zijn nummer gezet − dat kan echt niet.”

Lees ook
Opgebiecht: ‘Uit geldnood heb ik de verzekering opgelicht’

“Ik neem mijn werk niet snel mee naar huis, maar ik was wel aangeslagen toen de meneer met wie ik diverse theaters had bekeken voor zijn uitvaart, was overleden. Ik had hem toch een beetje leren kennen. Dan heb ik het er thuis over met mijn vriend of maak ik een lange wandeling met de hond en dan is het ook weer goed. Als je de hele tijd last hebt van dit werk, is het niets voor je. Want in dit vak word je werkelijk elke dag met je neus op de feiten gedrukt, het kan zomaar afgelopen zijn. Dat heeft me wel veranderd. Vroeger dacht ik: ik geef maar niet te veel geld uit, ik moet sparen voor als de koelkast stukgaat of zo. Tegenwoordig denk ik: nee, ik moet nú leven en nú genieten.”

Ook de verhalen van Najoni en Irene lezen? De rest van het artikel vind je in Flair 10. Deze editie ligt nu in de winkels. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen kan hier

Beeld: iStock

Shoppen is altijd een goed idee