Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Marlijn Weerdenburg: ‘Ik schrok welke impact een kind op je leven heeft’

Marlijn Weerdenburg: ‘Ik schrok welke impact een kind op je leven heeft’

Thuis & wonen
Marlijn Weerdenburg: ‘Ik schrok welke impact een kind op je leven heeft’

Eerst was er de paniek over de baby en irreële angsten dat-ie dood zou gaan. Daarna moest ze afkicken van haar werk en volgde er een identiteitscrisis. Maar actrice en presentator Marlijn Weerdenburg is terug – en gelukkiger dan ooit!

Lees ook: Déze BN’ers maken deelnemerslijst van ‘Het perfecte plaatje’ compleet

‘Kák, kolfapparaat vergeten.’ Marlijn zegt het op een toon die lichte paniek verraadt. ‘Ik ben aan het afbouwen, maar ik geef nog steeds vier voedingen per dag. Dat moet er toch een keertje uit, dus dat is een beetje gedoe,’ grimast ze, terwijl ze snel haar vader belt. ‘Pap? Willen mama en jij straks even met Teun langs de studio lopen om het kolfapparaat te brengen? Ja? Wat lief, dank jullie wel!’

Eigenlijk was het de bedoeling dat baby Teun vanaf begin dit jaar elke dinsdag en woensdag bij zijn grootouders zou gaan logeren, vertelt de moeder van Marlijn geamuseerd als ze een paar uurtjes later langskomen met de kolfmachine. ‘Maar Marlijn vindt het nog veel te gezellig om hem bij zich te hebben.’ En zo kan het gebeuren dat opa en oma Weerdenburg tegenwoordig een paar keer per week vanuit Brabant naar Amsterdam rijden om in het huis van Marlijn en papa Paul op hun kleinzoon te passen. ‘Dat is zó fijn,’ zegt Marlijn met een breedlachende Teun in haar armen. ‘Serieus, ik zou niet weten wat ik zonder de hulp van mijn ouders en schoonouders zou moeten. Mijn leven is gewoon niet meer heel geordend sinds Teun er is, omdat alles een beetje anders is met een kind erbij. Je moet overal rekening mee houden en er is constant iemand die je aandacht nodig heeft. Ik snap niet hoe mensen het doen.’

Is het anders dan je je had voorgesteld?
‘Van tevoren heb ik geprobeerd om me er een voorstelling van te maken, maar dat kan helemaal niet. Er is voortdurend iemand die van jou afhankelijk is en dat gevoel is zó intens en zó groot. Dat had ik vooraf nooit kunnen bedenken.’

Valt het tegen?
‘Tegenvallen is een groot woord, maar ik schrok wel van de impact van een kind op je leven. Teun had veel last van krampjes en huilde in de eerste zes weken bijna non-stop. Toen dacht ik wel: houdt dit ooit op? Wanneer wordt het makkelijker? Wat nou als hij blijft huilen? Ik was ook de hele tijd bang dat Teun dood zou gaan. Dan zag-ie een beetje bleek en dacht ik: ooooh jee, dit gaat helemaal mis. Of ik ging temperaturen en dan had-ie 35,8 en belde ik meteen de dokter, omdat ik zéker wist dat-ie binnen nu en een uur dood zou zijn. En dat was dan mijn schuld. Kijk, mijn hele leven heb ik de verantwoordelijkheid bij anderen kunnen leggen. Ik was zo iemand die volgde en erbij was voor het entertainment. Maar als mijn vriend weg was, dan was onze zoon volledig mijn zorg. Ik moest daarin op mijn eigen intuïtie vertrouwen en zelf nadenken, maar heel vaak dacht ik niet goed na en raakte ik in paniek. Het gevoel was daardoor heel dubbel: ik was heel verliefd op Teun, maar ook bang om het verkeerd te doen. Kortom: ik had veel last van onzekerheid.’

Wat was het dieptepunt?
‘Als Paul er was, dan ging het meestal wel. Hij kon me meestal wel rustig maken. Paul kon ook meteen goed omgaan met Teun, terwijl ik er echt aan moest wennen om hem op te pakken en aan te kleden. Mensen hebben het vaak over moederintuïtie. Nou, bij ons was er eerder sprake van vaderintuïtie. Het ging Paul veel natuurlijker en makkelijker af, maar hij moest ook veel werken en de zorg kwam dus vooral neer op mij. Ongeveer zes weken na de geboorte moest Paul een dag naar Maastricht voor z’n werk en Teun wilde maar niet stoppen met huilen. Soms ging het wel acht uur lang door. Ik wist echt niet meer hoe ik het had en belde mijn moeder, volledig over mijn toeren: ‘Mam, hij houdt maar niet op met huilen!’ Op dat moment hebben mijn moeder en schoonmoeder ingegrepen en gezegd: ‘Wij komen allebei een dag in de week oppassen. Desnoods ga je ernaast zitten, maar dan heb je in ieder geval ruimte om af en toe iets voor jezelf te doen.’ Ik ben weer begonnen met sporten en eigenlijk vrij snel daarna ging het al veel beter met mij én met Teun. Ik denk dat ik onbewust heel veel spanning en stress op hem heb uitgestraald, en dat hij ook daarom zo veel huilde.’

Je was jezelf even kwijt.
‘Ja. Ik ben normaal iemand die haar zaakjes goed op orde heeft en alles regelt wat er te regelen valt. Dat kon nu even niet. Je hebt totaal geen vat op een baby. Hij gaat huilen wanneer -ie gaat huilen en dan kun je op je hoofd gaan staan, maar je weet gewoon niet wanneer en of hij überhaupt weer gaat slapen. Je bent volledig afhankelijk van hoe hij zich gedraagt of voelt. Dat vond ik lastig, want ik ben eraan gewend om controle te hebben.’

Kon je de controle tijdens de bevalling wel loslaten?
‘Ja, dat vond ik te gek. Wel heel pijnlijk, maar daar had ik me goed op voorbereid. Dat kon ook. Mag ik heel even reclame maken? Paul en ik hebben een supergoede cursus gevolgd bij Drs Mama, twee vrouwelijke dokters die veel met kinderen hebben gewerkt en nu een bedrijfje hebben om vaders en moeders voor te lichten over de bevalling. Dat doen ze door in groepen te praten over alle mogelijke scenario’s en daar ook filmpjes van te laten zien. Van tevoren dacht ik: ik hoef die filmpjes echt niet te zien, maar ik vond het geweldig. Paul ook, trouwens. Hij zei eerst: ‘What the fuck, waarom ben ik mee?’, maar door al die informatie waren we zo goed voorbereid op alles wat er kon gebeuren. Toen het bij ons niet helemaal ging zoals gepland, wist ik daardoor precies: nu wordt het medisch, zo meteen gaan ze medicatie aanbieden, dit zijn de gevolgen van de medicijnen, oh het opmeten van de hartslag lukt niet, dus nu gaan ze vanbinnen met een schroefje in het hoofd van de baby. Dankzij de kennis van de cursus raakte ik niet in paniek.’

Wat ging er mis?
‘De eerste twaalf uur ging het goed. De weeën kwamen gestaag, er kwam steeds meer ontsluiting. Maar bij negen centimeter draaide Teun zich opeens om. Vanaf dat moment was er zo veel ontsluiting nodig om op een natuurlijke manier te bevallen dat het toch ziekenhuiswerk werd. Ik heb ‘m er uiteindelijk wel zelf uitgekregen. Dat was vreselijk pijnlijk, maar ik vond het ook het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Sommige vrouwen zullen me vervloeken omdat ik dit zeg, maar het feit dat je een kind dat in jou zit naar buiten perst en dat het even later op je buik ligt, dat is zo bizar… Ik had niet dat gevoel van 
herkenning waar je weleens over hoort: eindelijk ben je daar! Maar mijn vriend zei wel dat mijn ogen bijna uit mijn oogkassen puilden, omdat ik bijna in shock was: dit 
zat in mij en het is eruit. Dat vond ik zo’n wonder. En nog steeds wel. Paul is tijdens de bevalling ook geen seconde van mijn zijde geweest. Ja, hij is één keer wezen 
plassen. Dat mocht eigenlijk niet van mij, maar na twintig uur kon hij niet anders. Uren later was Teun geboren en zag ik 
tijdens het douchen in het ziekenhuis 
dat-ie niet had doorgespoeld. Dat vond ik zo schattig, dat hij geplast had en daarna was teruggerend naar mij. Het geeft aan hoe begaan hij met me was. Zo te gek. Ik schaamde me ook niet voor de viezigheid en rarigheid. Voor mij is de bevalling een ultiem moment van bonding geweest: dit hebben wij samen meegemaakt.’

Het hele interview met Marlijn Weerdenburg lees je in de nieuwste Flair. Flair 23 ligt nu in de winkel! 

Interview en productie: Fleur Baxmeier Fotografie: Hannah Lipowsky