Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Lindsay kreeg een scooterongeluk op Rhodos: ‘Ik moest mezelf opnieuw leren kennen’

Lindsay kreeg een scooterongeluk op Rhodos: ‘Ik moest mezelf opnieuw leren kennen’

Thuis & wonen
Lindsay kreeg een scooterongeluk op Rhodos: ‘Ik moest mezelf opnieuw leren kennen’

Samen met een vriendin maakt Lindsay (32) een tochtje op de scooter over Rhodos. Drie weken later ontwaakt ze uit coma en kan ze bijna niks meer.

Lees ook: Kurt verloor zijn vrouw tijdens de bevalling: ‘Ik hoop elke dag te ontwaken uit deze nachtmerrie’

‘De eerste tijd nadat ik wakker was geworden, drong niks echt tot me door. Ik riep wel dat ik geluk had gehad, maar pas na ongeveer een halfjaar kwam het volle besef: ik heb een heel ernstig ongeluk gehad en daardoor kan ik nu bijna niets, alles draait om het ongeluk en het letsel dat ik heb. Zo wil ik niet leven. Ik wil hetzelfde doen als mijn leeftijdsgenoten: werken, stappen, leuke dingen. Eigenlijk wilde ik liever dood zijn. Een tijdlang ben ik ontzettend depressief geweest. Ik kwam bij een psychiater terecht. Uiteindelijk ben ik uit het dal gekropen. Ik vocht keihard en langzaamaan kon ik weer een normaal leven leiden. Met beperkingen, dat wel.’

Geschept
‘Het gebeurde in 2007. Een paar weken voor het ongeluk had ik mijn scriptie ingeleverd van mijn studie vrijetijdsmanagement, ik vond meteen een leuke baan bij de bibliotheek en ik zou ook nog gaan samenwonen. Ik was helemaal klaar voor mijn nieuwe leven, dat precies zou gaan lopen zoals ik het had uitgestippeld. Maar eerst ging ik op vakantie met een van mijn beste vriendinnen. Half september vertrokken we naar Rhodos. We huurden op het eiland een scooter. Mijn vriendin reed, ik zat achterop. De warme wind woei door onze haren en ik voelde me gelukkig. Dat is het laatste wat ik me herinner. Onderweg naar een dorpje werden we van achteren geschept door een Griek in een Landrover. Onze armen, benen, gezicht en rug lagen helemaal open: de dunne zomerjurkjes hadden natuurlijk geen bescherming geboden. Maar ik merkte daar niets van, want ik lag in coma.

Bewegingsloos
Omstanders hebben de politie en een ambulance gebeld, terwijl ik bewegingsloos op het asfalt lag. Mijn vriendin was er relatief goed vanaf gekomen. Vanuit het ziekenhuis heeft ze mijn ouders ingelicht. Die zijn meteen gaan bellen om een vlucht te boeken. Mijn vader bleef thuis bij mijn broertje en zusje, mijn moeder vloog de volgende dag naar Rhodos. Op het resort waar ze verbleef, was een Nederlandse arts die aanbood mee naar het ziekenhuis te gaan. Daar kregen ze de schrik van hun leven. Ze waren in de veronderstelling dat ik in slaap werd gehouden omdat mijn schouder uit de kom was en ik onder de schaafwonden zat. Pas in het ziekenhuis werd duidelijk dat ik hersenletsel had. Ik had epileptische aanvallen gehad, al m’n tanden waren door m’n lip, m’n sleutelbeen was gebroken, m’n milt gekneusd, m’n stuitje gebroken, er zaten scheuren in mijn bekken en de onderste stukken van mijn wervels waren afgebroken, wat inwendige bloedingen had veroorzaakt. Toch zeiden de artsen dat mijn toestand niet levensbedreigend was, al was het niet zeker hoe ik zou herstellen en wat ik nog zou kunnen als ik bij bewustzijn kwam. Mijn moeder was emotioneel, maar hield zich sterk. Al wist ze maar al te goed wat het allemaal betekende, want ze werkt met jongeren met hersenletsel.’

Opnieuw leren kennen
‘Omdat het ziekenhuis op Rhodos me niet de juiste zorg kon bieden, werd ik overgevlogen naar Athene. Nederland was te ver weg. Mijn ouders – mijn vader was op verzoek van de artsen ook overgekomen – zwierven overdag door Athene om de tijd te doden, in afwachting van het moment dat ik zou ontwaken uit mijn coma. Gelukkig werd ik inderdaad wakker. Mijn eerste herinnering is van drie weken na het ongeluk: mijn vriend stond aan mijn bed, hij keek heel lief naar me. Mijn ouders vertelden me dat ik vaak had gehuild, zelf herinner ik me daar niets van. Na een maand in Griekenland werd ik, toen ik voldoende bij bewustzijn was, naar een ziekenhuis in Rotterdam overgebracht. Daarna werd ik opgenomen in een revalidatiecentrum. In december kon ik eindelijk naar huis, maar ik moest nog steeds drie of vier keer per week naar de dagbehandeling. Mijn vriendschap met de vriendin bij wie ik achterop zat, is na het ongeluk doodgebloed. Doordat mijn kortetermijngeheugen was aangetast, wilde ik graag bepaalde dingen van haar weten, om de puzzel compleet te krijgen. Zij vond dat vervelend. Via via hoorde ik dat ze vond dat ik te veel over het ongeluk praatte en dat ik verder moest. Maar voor haar was dat misschien makkelijker, zij had er geen hersenletsel en lichamelijke problemen aan overgehouden, zoals ik.

Vaste rituelen
Inmiddels heb ik vaste rituelen ontwikkeld, waardoor het beter gaat. Ook al ben ik volledig afgekeurd voor de arbeidsmarkt, ik wilde graag een dagritme aanhouden. In de bibliotheek waar ik aanvankelijk een bijbaan had, kon ik collega’s helpen met hun backoffice-taken. Uiteindelijk ben ik daar onder begeleiding van een jobcoach gestart met het re-integratietraject. Nu werk ik twintig uur per week, het maximale voor mij. Niets doen is niets voor mij, al moet ik elke dag opnieuw keuzes maken. Ik verkijk me regelmatig op mijn belastbaarheid. Dan doe ik toch te veel, omdat ik bijvoorbeeld ook zo graag eens uit eten wil na een lange werkdag. Maar ik merk het snel als ik mezelf voorbijloop. Dan ga ik mensen in mijn omgeving afsnauwen en krijg ik hoofdpijn omdat de hoeveelheid prikkels me te veel is. Mijn collega’s zien het vaak eerder dan ikzelf, dan zeggen ze dat ik even rustig aan moet doen. Gelukkig gaat mijn vriend er goed mee om, door dingen als koken of boodschappen doen van me over te nemen als hij ziet dat ik moe ben.’

Lees de rest van Lindsay haar verhaal en andere vakantiehorrorverhalen in de nieuwe Flair, nú in de winkel.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale zomer-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee