Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Lichelle (23) verloor haar arm tijdens een busongeluk in India

Lichelle (23) verloor haar arm tijdens een busongeluk in India

Thuis & wonen
Lichelle (23) verloor haar arm tijdens een busongeluk in India

Lichelle Fisser (23) was op uitwisseling in India toen ze tijdens een busongeluk haar arm verloor. Het betekende bijna haar dood, maar nu, een jaar later, leeft ze intenser dan ooit.

Lees ook: Eliens (28) man kwam om bij een auto-ongeluk

‘Door een schelle piep schrok ik wakker uit mijn slaap. Ik wist meteen dat het foute boel was. Koffers en tassen vlogen door de lucht en ik zag een golf van aarde mijn kant op komen. Kinderen huilden, mensen schreeuwden. Toen stond de bus stil. ‘Are you okay?’ vroeg een vriendin die naast me zat. Ik antwoordde dat het goed ging. Maar toen ik naar links keek, zag ik dat mijn hele arm weg was. Het bloed spoot eruit. ‘I’m dying,’ zei ik tegen mijn vriendin. Maar die wilde er niks van horen: ‘That’s not gonna happen. I’m getting you out of here.’ Ik weet niet hoe ik het heb gedaan, maar ik heb me losgewrongen en ben door de gebroken voorruit uit de bus geklommen. Opeens 
lag ik daar, langs de kant van de weg, 
zonder arm.’

Surrealistisch
‘Het weekend begon zo mooi. We zouden met vier vriendinnen een paar dagen naar Goa gaan, aan de kust. Ik woonde tijdelijk in India om een yogadocententraining te volgen en Hindi te studeren aan de Universiteit van Hyderabad. Na het college pakten we de nachtbus. Ik viel meteen in slaap. Tot die enorme klap dus. Vlak na 
het ongeluk voelde ik niks, maar na een kwartier begon het ongelooflijk veel pijn 
te doen. Mijn vriendinnen konden geen woord uitbrengen en stonden met grote ogen naar me te kijken, compleet in shock. De ambulance – nou ja, meer een krakkemikkig busje – was er binnen tien minuten. Samen met een Indiase vrouw, die net als ik haar arm kwijt was, werd ik in de ambulance getild. Bij de eerste kliniek konden ze ons niet helpen, dus gingen we naar een ziekenhuis zo’n drieënhalf uur 
rijden verderop. Er werd een doorzichtige zak op mijn benen gelegd, daar zaten de armen in. ‘Doe die zak weg!’ gilde ik nog. Het was zó’n surrealistische ervaring. Nog steeds heb ik niet het gevoel dat het over mij gaat als ik over het ongeluk praat. Het 
is alsof ik er van een afstandje naar kijk.
‘Nog een halfuur,’ zei de ambulancebroeder steeds. Maar het duurde uren. Ik lag op een houten bankje en bij elke hobbel in de weg verging ik van de pijn. Het bloeden was gestopt, maar ik had al zo veel bloed 
verloren dat ik praktisch geen bloeddruk meer had. Ik lag te trillen en begon weg te zakken. In mijn hoofd werd het heel kalm. Het is prima zo, dacht ik. Ik doe in India wat ik het allerliefst doe. Als mijn leven zo moet eindigen, dan is dat zo. Ik zou het niet anders hebben gedaan. Ik wilde de telefoon van mijn vriendin al pakken om afscheid
te nemen van mijn ouders en vriend. ‘Dat gaat niet gebeuren,’ zei mijn vriendin. 
 ‘Jij gaat gewoon wakker blijven, Lichelle. 
Je gaat het redden.’ Samen hebben we mantra’s gezongen, zodat ik me ergens op kon focussen. Dat hielp enigszins, maar alsnog tikte de tijd tergend langzaam weg.’

Het hele verhaal lees je in de nieuwe Flair. Nummer 51/52 ligt t/m dinsdag 2 januari in de winkel.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Beeld: Istock

Shoppen is altijd een goed idee