Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Daniëlle’s dochters zijn ontvoerd door haar ex: ‘Ik heb een week met hen gegijzeld gezeten’

Daniëlle’s dochters zijn ontvoerd door haar ex: ‘Ik heb een week met hen gegijzeld gezeten’

Thuis & wonen
Daniëlle’s dochters zijn ontvoerd door haar ex: ‘Ik heb een week met hen gegijzeld gezeten’

De kinderen van Daniëlle (40) werden ontvoerd door haar ex. Sindsdien ontbreekt ieder spoor van haar twee dochters Zeliha (10) en Samiha (9). “Ik rust niet tot ik ze in mijn armen kan sluiten.”

Lege bedjes

“Mijn huis ziet er precies hetzelfde uit als drie jaar geleden, toen mijn dochters Zeliha en Samiha voor het laatst thuis waren. Hun tekeningen hangen nog op de koelkast en aan hun slaapkamers heb ik niks veranderd. Ik wil dat, als ze weer thuiskomen, alles is zoals ze het zich herinneren. Ik vind het wel moeilijk om in hun kamers te komen. Die lege bedjes maken me extra verdrietig. Ik wil zo graag dat ze weer thuis zijn. Dat ik hun stem en lach weer hoor. En dat het leven weer is zoals het was voordat ze ontvoerd werden door hun vader.”

Aanpassen

“Ik wist altijd al dat ik graag moeder wilde worden. Toen ik zwanger bleek te zijn van Zeliha en kort daarna van Samiha, was ik dan ook ontzettend blij. Ik vond het fijn dat ze samen zouden opgroeien, altijd op elkaar zouden kunnen leunen. De jongste was nog maar een baby toen ik besloot bij hun vader Ali weg te gaan. In de tien jaar dat ik met Ali een relatie had, was hij heel overheersend en agressief.”

“Door zijn Turkse afkomst had hij een heel andere sociaal-culturele achtergrond. Als vrouw moest ik me aan hem aanpassen. Ik reageerde op de banen waarvan ik wist dat hij die goed zou keuren. Dus alleen ‘nobele’ beroepen, zoals in de kinderopvang. En mijn wereld werd steeds kleiner. Ik zag mijn vriendinnen amper nog en ging vooral met Ali’s familie om. Als ik niet deed wat hij wilde, kon hij vreselijk boos worden. Dus bond ik altijd maar in. Ik was zo blind van liefde dat ik alles goedpraatte. Eigenlijk gek dat ik me zo liet overheersen, omdat ik normaal niet op mijn mondje gevallen ben. Toch kreeg hij me helemaal in zijn greep en liep ik altijd op mijn tenen. Pas na de komst van de kinderen werden me de ogen echt geopend en had ik de moed om weg te gaan. Ik wilde dat mijn kinderen in een veilig en gelukkig huishouden zouden opgroeien. En dus trok ik met de meiden bij mijn moeder in.”

Dreigementen

“Ik hield mijn hart vast voor Ali’s reactie, maar die bleef tot mijn grote verbazing uit. Hij leek het te accepteren, maar vertelde de buitenwereld niet dat we uit elkaar waren. Pas toen ik een paar jaar later een eigen huisje en een baan in de evenementenbranche kreeg, ging het mis. Hij had het best gevonden dat ik bij mijn moeder woonde, maar ik moest niet los van hem denken te kunnen leven. ‘Als je het ooit in je hoofd haalt om een nieuwe relatie te beginnen, zie je de kinderen nooit meer’, dreigde hij.”

“Ik wilde Zeliha en Samiha niet laten merken wat er gaande was. Ali kwam nog steeds op bezoek. Dat was heel vreemd, want dan deed hij alsof er niks aan de hand was. En ik ging daarin mee. Gedeeltelijk uit angst, maar ook om het leuk te houden voor mijn dochters. Maar Ali kwam steeds vaker met verzoeken, die me een naar voorgevoel gaven. Wij waren nooit getrouwd geweest en hij was als vader nog niet erkend. Daar had hij het nooit over gehad, maar ineens wilde hij dat wel. En hij vroeg de Turkse nationaliteit voor ze aan. Ik had hier een naar gevoel over, er klopte iets niet.”

“Toen hij voorstelde met onze dochters op vakantie te gaan, vond ik dat heel moeilijk. Ik durfde eigenlijk geen nee te zeggen en als vader had hij recht op vakantie met zijn kinderen. Dus stelde ik voor om mee te gaan. Toen we op Schiphol waren, zag ik dat Ali een enorme koffer meezeulde. Dat vond ik heel vreemd. Hij was niet iemand die veel bagage meenam als hij op vakantie ging. Vervolgens begon hij afscheid te nemen van familie die hem kwam uitzwaaien. De tranen liepen hem over de wangen. Hier is iets geks aan de hand, dacht ik toen. Waarom moet hij huilen als hij ze over twee weken weer ziet?”

Verward en verdrietig

“De dag voor ons vertrek gingen we op bezoek bij Ali’s broer. Toen we daar waren, nam Ali me apart. ‘Jij gaat alleen terug naar Nederland’, zei hij. ‘En dan ga je officieel het gezag van onze dochters aan mij overdragen. Daarna mag je terugkomen om in Turkije voor ze te zorgen. Maar als je niet doet wat ik zeg, zie je de kinderen nooit meer.’ Hij sloeg me daarna een paar keer in mijn gezicht. Maar de fysieke pijn was minder erg dan de doffe emotionele pijn die ik voelde. Ineens begreep ik hoe hij alles had gepland. Hij had me precies waar hij me hebben wilde. In Turkije, ver van huis, waar ik niemand om hulp kon vragen.”

“De volgende dag werden we naar een huisje gereden en daar heb ik een week met mijn dochters gegijzeld gezeten. Mijn telefoon moest ik inleveren. Ik moest aan mijn kinderen verkopen dat we in Turkije zouden gaan wonen. Ik mocht mijn ouders een paar keer bellen, maar dan luisterde Ali mee. Ook hen moest ik het verhaal verkopen dat ik uit vrije wil langer in Turkije bleef. Ali vertelde valse papieren te hebben voor onze dochters. Als ik niet meewerkte, zou hij met ze verdwijnen. En als ik weigerde, zou hij mij iets aandoen. Misschien was mijn enige optie inderdaad het gezag overdragen en dan weer naar Turkije gaan om in elk geval bij mijn kinderen te kunnen zijn. Ik zei tegen Ali dat ik zou doen wat hij wilde.”

Kinderontvoering

“Deze periode is nu een soort waas voor me, omdat ik zo ontzettend in paniek was. Maar ik weet wel dat ik op een gegeven moment toch naar mijn ouders ben gegaan, waar bleek dat zij de politie al hadden ingelicht. De telefoontjes vanuit Turkije hadden bij hen meteen alarmbellen doen afgaan. Mijn ouders hadden zich grote zorgen gemaakt en waren ook bang toen ik ze vertelde dat Zeliha en Samiha nog bij Ali waren. Zij wilden hun kleindochters terug, maar stonden even machteloos als ik. De politie en het Centrum Internationale Kinderontvoering hebben in de dagen die volgden op me ingepraat. Zij lieten me inzien dat als ik het gezag over zou weten te dragen en terug zou gaan naar Turkije, ik niks meer kon beginnen. Aangezien mijn dochters volgens het Turkse rechtssysteem bij een ouder zaten, konden Turkse autoriteiten mij ook niet helpen. Ik moest aangifte doen tegen Ali en in Turkije een civiele procedure starten. Alleen zo kon ik mijn dochters terug proberen te krijgen. Na lang wikken en wegen, besloot ik dat te doen.”

Lees meer
Tamara (37) won de loterij: ‘Op zo veel geld zat ik niet te wachten, ik wilde gewoon mijn moeder terug’

Lege handen

“Toen de rechtszaak na acht maanden eindelijk van start ging in Turkije, besloot de rechter dat ik mijn dochters tot de uitspraak elke twee weken twee uurtjes onder toezicht mocht zien. Dus vloog ik daarvoor elke keer naar Turkije. De eerste keer dat ik Zeliha en Samiha zag, weet ik nog zo goed. Toen ze de kamer in stapten, wilde ik ze het liefst doodknuffelen en allemaal kusjes geven. Maar ik had me met een pedagoog voorbereid en wist dat ik het contact vanuit hen moest laten komen. En zij reageerden bang toen ze me zagen. Ze wilden in eerste instantie niet naar me toe komen en deden alsof ik een vreemde was. Dat deed zo veel pijn, dat wil je niet weten. Vanbinnen ging ik kapot, maar ik slikte de tranen weg. ‘Papa zegt dat je ons hebt achtergelaten’, zeiden ze. Ik maakte ze duidelijk dat ik van hém weg moest gaan. Dat ik voor ze vocht, zodat ze weer naar huis konden.”

“Na een aantal gesprekken zag ik Zeliha en Samiha heel langzaam ontdooien. Maar er was iets veranderd, hun ogen stonden doffer. Ze waren niet verwaarloosd door Ali, maar wel beschadigd. Er was duidelijk op ze ingepraat. Ze waren bang om het verkeerde te zeggen en in de veronderstelling dat papa ze altijd kon zien en alles kon horen. Na elk gesprek wilde ik ze het liefst meenemen, maar dan moesten ze terug naar hun vader. Dat was zo moeilijk! Maar ik voelde dat ik de zaak ging winnen. Ik moest nog even volhouden. Ali voelde de bui ook hangen, nam de benen en nam de kinderen mee. Sindsdien ontbreekt ieder spoor. Een week daarna volgde de uitspraak: mijn dochters moesten terug naar hun moeder. Ik had gekregen waar ik voor had gevochten en toch stond ik met lege handen.”

Lees verder in Flair 35-2020. Deze ligt t/m 1 september in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Michelle Iwema

Shoppen is altijd een goed idee