Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Kim verruilde Amsterdam voor een klein eiland in Noorwegen: ‘Het heeft iets minder dan 50 bewoners’

Kim verruilde Amsterdam voor een klein eiland in Noorwegen: ‘Het heeft iets minder dan 50 bewoners’

Thuis & wonen
Kim verruilde Amsterdam voor een klein eiland in Noorwegen: ‘Het heeft iets minder dan 50 bewoners’

Van het drukke Amsterdam naar een bijna onbewoond eiland. Kim Linssen gooide haar leven om en vertrok met vriend Irwan, hond Zorro en een auto vol spullen naar het slechts vijftig bewoners tellende Selvær in Noorwegen, waar álles anders is dan ze ooit gewend is. In de tweewekelijkse blog ‘Eilandlessen voor een stadsvrouw’ deelt Kim waar ze in haar nieuwe, bijzondere leven allemaal tegenaan loopt.

Geen gordijnen, slot of deurbel

“Ik viel altijd in slaap bij de geluiden van langsrazende auto’s, sirenes en schreeuwende dronkenlappen, als stadsslaapliedjes horend bij de nachtrust. Nu zijn het de huilende wind, de krakende elektriciteitskabel en de opspattende golven. Of, als het niet waait, een stilte zoals je die in een stad nog nooit gehoord hebt. Ons huis staat op het noordelijkste puntje van Selvær, Noorwegen, een klein eiland. En dan écht klein: van de haven naar het verste punt is 1,5 km [zie onderstaand drone-shot, red.]. Ter vergelijking: op Texel is dat 23 km.”

“Selvær heeft iets minder dan vijftig bewoners. Van hen heeft de helft daarnaast ook nog een huis op het vasteland heeft en is hier dus niet altijd. Het ligt in een warme zeestroom, daardoor zijn de winters hier zacht. Rond het vriespunt, ook al zitten we op de poolcirkel. Het sneeuwt wel een beetje, maar mijn aangeschafte snowboots zijn vrijwel overbodig. De temperatuur is hetzelfde als in Nederland, maar het is goed te merken hoe noordelijk we zitten. Op de dag dat we aankomen, is het de kortste dag van het jaar: het waterige minizonnetje steekt met moeite zijn gezicht boven de grond tussen elf en drie in de middag. De rest van de tijd is het donker.”

‘Van de huizen met een slot in de deur zit de sleutelbos aan de buitenkant. Zo kun je zien dat ze niet thuis zijn, maar kun je wel naar binnen om een fonduepan te lenen’

“Ons nieuwe huis heeft geen gordijnen. Nu staan Nederlanders bekend om hun doorkijkhuizen zonder gêne, maar ik moet er toch even aan wennen dat ik, als de houtkachel en lampen onze kamers met warm licht beschijnen, aan de andere kant van de ramen alleen gitzwart zie. Bij de glazen serre laten we het maar zo, want daar ligt het veld met erachter rotsen en zee. Maar bij de badkamer, die uitkijkt op de weg naar de andere huizen, klemmen we toch maar een laken tussen de raamkozijnen om enigszins privacy te creëren.”

“Maar het is niet zo dat er tijdens de donkere uren grote menigtes buiten lopen. De veelal vissers die hier wonen, eten hun avondeten om drie uur, daarna wordt er nog wat gekaart of gelezen en al snel is het tijd voor de nachtrust. Niemand zal hier de duisternis gebruiken voor kwade bedoelingen, zelfs ‘inbreken’ kan gewoon overdag. Op Selvær loop je een huis van een ander in als je eigen elektriciteit het niet doet of je even die ene boormachine nodig hebt. Veel deuren hebben geen slot. En als ze die wel hebben, zit van de afwezigen de sleutelbos aan de buitenkant van de deur: zo kun je zien dat ze niet thuis zijn maar kun je wel naar binnen om een fonduepan te lenen. Een dief van buiten het eiland zul je ook niet vinden, die moet dan met zijn verse buit in zijn armen geklemd gaan staan wachten op de pont, en die gaat maar één keer per dag.”

Lees ook
‘Boer Zoekt Vrouw’-stel gaat zélf ‘internationaal’: dít blije koppel emigreert naar Denemarken

“Irwan en ik moeten een beetje wennen aan deze deelcultuur en de binnenvalmentaliteit: als iemand langs wil komen, opent die de deur zonder te kloppen, doet zijn schoenen uit en roept hallo. Er zijn namelijk ook geen deurbellen. We zijn graag gastvrij en willen onze nieuwe buren leren kennen, dus we zorgen dat we in ieder geval gekleed zijn en de afwas gedaan hebben. Ook bij andere huizen worden we tijdens een wandeling vrolijk naar binnen gewenkt, twee mokken koffie staan standaard voor ons klaar. Het is een heel warm welkom. Maar we draaien ons slot ’s avonds nog wel dicht. Omdat Zorro anders misschien ontsnapt, zeggen we regelmatig, maar eigenlijk ook uit gewoonte van thuis. Het onthaasten is begonnen, nu nog het ontwapenen, want de stadsgevaren zitten nog steeds in ons systeem.”

Volgende keer in ‘Eilandlessen voor een stadsvrouw’:
Volgens Zalando bestaat mijn adres niet: hoe een shopverslaving niet overleeft op een mini-eiland

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Selvær noorwegen drone

Tekst: Kim Linssen | Beeld: Kim Linssen en Irwan Droog (drone-shot via Selvaer.no)

Shoppen is altijd een goed idee