Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Kim-Lian: ‘Noem me een zacht ei, maar ik hoop dat mijn zoon geen profvoetballer wordt’

Kim-Lian: ‘Noem me een zacht ei, maar ik hoop dat mijn zoon geen profvoetballer wordt’

Thuis & wonen
Kim-Lian: ‘Noem me een zacht ei, maar ik hoop dat mijn zoon geen profvoetballer wordt’

Kim-Lian van der Meij (37) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (38), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (4). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Kim-Lian: ‘Ik wil niet zo’n moeder zijn die haar kind een bepaalde kant op stuurt’

Met twee zoons van vijf en acht is het niet zo gek dat ik regelmatig langs het voetbalveld te vinden ben. Een plek waar ik in een ver verleden ook weleens stond als ik verkering had met een jongen die op voetbal zat. En dan alleen maar om me aan zijn gespierde benen of sexy billen te vergapen, want de wedstrijd zelf kon me gestolen worden.

Nu sta ik bijna wekelijks langs de zijlijn met een heel ander gevoel. Of ik nou in de regen of kou sta te blauwbekken of lekker in het zonnetje sta: ik ben er altijd om mijn zoon William en zijn team aan te moedigen. Om ze toe te juichen als het goed gaat, om ze positief te motiveren als het wat minder gaat en om ze op te vrolijken als het heel slecht gaat (lees: als ze ingemaakt worden).

Zo’n wedstrijd is behoorlijk spannend, vind ik. Die jongens van acht kunnen al echt goed voetballen, en ze zijn bloedfanatiek. Ik sta soms echt te kijken van de strakke balletjes en de harde poeiers richting dat doel. Heel soms vergeet je dat het nog maar kleine mannetjes zijn. Kinderen die lekker een potje aan het voetballen zijn. En juist daarom erger ik me dood aan agressieve ouders of coaches langs het veld. Kreten als: ‘Wat staan jullie te doen?!’ / ‘Sjezus, schiet nou op!’ / ‘Naar voren jongens, jullie staan te slapen!’ En dat keihard en op een toon die bij mij als 37-jarige al door merg en been gaat.

Laatst kreeg een vader van een jongetje van de tegenpartij zelfs ruzie met de coach van Williams team. Waar het precies over ging weet ik niet, maar deze vader vond het nodig om zo hard en boos te schreeuwen dat wij het aan de andere kant van het veld konden horen. Een vrouw – misschien zijn eigen vrouw – moest hem zelfs tegenhouden toen hij dreigend richting de coach liep. En wij kregen het vijftig meter verderop al mee, dus de jongens op het veld natuurlijk ook. Gevolg: geschrokken en huilende jochies.

Daarom, aan hem en alle andere opgefokte ouders die zich zo laten meeslepen door het spel: waar ben je nou helemaal mee bezig? Ben je nu echt zó geïrriteerd of gefrustreerd dat je het spelplezier van de jongens op het veld wilt verpesten? En vind je het stoer dat je zo’n grote mond durft te geven waar iedereen bij staat? Ik vind het sneu. Of je nu wel of niet gelijk had op dat moment; geschreeuw en agressie zijn nou niet bepaald een goed voorbeeld voor onze kinderen. Dus zou je mij, de andere ouders, de vrijwillige coaches en trainers en vooral alle lieve jongens die op zaterdagochtend om kwart over zeven met slaap in hun ogen hun voetbaltenue hebben aangetrokken, een groot plezier willen doen door voortaan gewoon thuis te blijven? Of een cursus woedebeheersing te volgen, dat mag ook.
Noem me een watje of zacht ei, maar ik hoop serieus voor de oren van mijn zoon dat hij geen profvoetballer wordt.

Deze column van Kim-Lian komt uit Flair 25. Deze editie ligt nu in de winkels.

 

Shoppen is altijd een goed idee