Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Kim-Lian: ‘We hebben inmiddels een la vol. En we zijn nog niet ‘uitgesquished”

Kim-Lian: ‘We hebben inmiddels een la vol. En we zijn nog niet ‘uitgesquished”

Thuis & wonen
Kim-Lian: ‘We hebben inmiddels een la vol. En we zijn nog niet ‘uitgesquished”

Kim-Lian van der Meij (37) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (38), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (4). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Kim-Lian: ‘Er bekroop me nu een gevoel van benauwdheid’

Zelden kom ik speelgoed of een rage bij mijn kinderen tegen waarvan ik als volwassene denk: aahhhh ja! Dat wil ik ook hebben! Ik ben blij dat de spinnerhype is gaan liggen en ook het sparen van pokémonkaarten vond ik zonde van het geld. De spinners liggen nu in een la en en onder de bank vind ik nog weleens een door een hond in stukjes gebeten pokémonkaart. Maar nu is er een nieuwe hysterie ontstaan die ik wél snap en heel leuk vind. Ik ben zelfs gaan sparen. Wat? Squishy’s!!! Of squeezy, je kunt het op verschillende manieren schrijven, maar mijn vierjarige Benjamin noemt het skiesies. Hahaha.

Het is niet meer dan een soort stressbal in de vorm van fruit, cupcakes, brood, snoep, dieren of zelfs een cappuccinobeker. Ja, zo’n stressbal waar je in kunt knijpen, alleen véél zachter. Gemaakt van speciaal kunststof, waardoor-ie altijd teruggaat naar z’n originele vorm nadat je ‘m helemaal hebt fijngeknepen (gesquished). Dat ‘slow rising effect’, want zo heet het als die squishy weer langzaam z’n originele vorm terugkrijgt, is fascinerend om naar te kijken en wakkert bij mij de ‘heb-factor’ aan. Hebben! Hebben! Hebben! Meer! Meer! Meer!

Ik kan er geen genoeg van krijgen. Zijn het de kleurtjes? De vormen? De geur? Nadat de chemische lucht is weggetrokken, gaat de squishy namelijk ruiken naar versgebakken zoete broodjes, zalig. Of is het simpelweg de gevoelsensatie in m’n hand? Hoe dan ook, we hebben inmiddels een la vol. En we zijn nog niet ‘uitgesquished’. Integendeel! Op internet struin ik de ali-expressen van deze wereld af, op zoek naar de ultieme zachte stressbal.

Mijn voorkeur gaat uit naar de jumbovariant die je lekker met twee handen tegelijk kunt inknijpen. En ik ben helemaal blij als hij bijna niet van echt te onderscheiden is. Dus een megamango, die je zo in de fruitschaal kunt leggen of stokbrood waar je je tanden in wilt zetten. Enig om winkeltje mee te spelen. Benjamin staat achter de toonbank en heeft alle squishy’s uitgestald. Mama komt even boodschappen doen. ‘Goedemorgen bakker Benjamin, mag ik van u een vers stokbroodje en drie donuts?’ Oh, en doe er ook maar die rijpe mango bij.’

Bakker Benjamin: ‘Astubieft, je hoeft niet te betalen hoor mama.’ (smelt) En zo zijn we weer een uurtje zoet. Mijn niet van echt te onderscheiden speeltjes worden door de kids aangevuld met squishy-ijsjes en ander snoepgoed in felle chemische kleuren. Ik heb geen rem, ik zelfs de motivator achter de overvolle la met siliconenknijpers. Die, laten we eerlijk zijn, net zo onnodig zijn als de spinners en pokémonkaarten. Maar het voelt toch anders. Pokémonkaarten die aan stukken zijn gescheurd door onze pups? Doet me niks. ‘Moeten jullie je spullen maar beter opruimen’ hoor ik me nog zeggen tegen de kinderen. Maar die ochtend dat ik zag dat de honden hun tanden hadden gezet in mijn net aangeschafte siliconenmango en -broodjes, was ik woedend!

Op de honden, maar vooral op mezelf. Neeeeeeee!!! Ah, wat zonde. Het deed echt even pijn. Stom hè?! ‘Had je je speelgoed maar beter moeten opruimen, mama!’

Deze column van Kim-Lian komt uit Flair 19. Deze editie ligt nu in de winkels.

Shoppen is altijd een goed idee