Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Kim-Lian: ‘Dit is het moment dat het moet kunnen’

Kim-Lian: ‘Dit is het moment dat het moet kunnen’

Thuis & wonen
Kim-Lian: ‘Dit is het moment dat het moet kunnen’

Kim-Lian van der Meij (35) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (36), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (8), William (6) en Benjamin (3). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Kim-Lian: ‘Je ziet mensen denken: waarom staat zíj op de rommelmarkt?’

Ik herinner het me nog als de dag van gister. De vele kilometers die ik als tiener op de fiets aflegde naar school. Ik trapte van Heemskerk naar Beverwijk, zo’n tien kilometer op een dag, vijf keer per week. Het konden tien lange kilometers zijn. Vooral in de winter. Regen, hagel, tegenwind en toch steeds weer weigeren je regenpak aan te trekken, waardoor je zeiknat op school aankwam. Van de gevaren onderweg herinner ik me weinig. Behalve die éne keer, toen een automobilist boven op de rem moest gaan staan, omdat ik overstak zonder te kijken. Het scheelde maar een haartje. Ik was twaalf, een ukkie voor mijn leeftijd, met een beslagen bril (door de regen).

Inmiddels 24 jaar later brengen we onze kinderen elke dag met de auto naar school. Wij zijn niet echt van die fietsmensen. Het is elke ochtend een race tegen de klok met drie kids, dus die paar minuten winst met de auto zijn nét onze redding. En ik geef toe dat ik het wel zo veilig vind om ze alle drie in de auto te hebben. Als ik kinderen zie slingeren op hun fiets zonder het toeziend oog van een volwassene houd ik mijn hart vast. Dát ga ik mijn kinderen niet laten doen. Ik ga het zo lang mogelijk uitstellen. Tenminste, dat dacht ik. Maar ik moet het loslaten.

‘Dit is het moment dat het moet kunnen. Maar dan op één voorwaarde: de helm gaat op!’

Ronja is negen en zit in de bovenbouw. Veel van haar klasgenootjes gaan al op de fiets naar school, alléén. En tja, ben ik een overbezorgde ouder als ik zeg dat ik dat eng vind? Ik wil andere ouders niet veroordelen, maar hoe doe je dat, dat loslaten? ‘Je groeit er vanzelf in’ of ‘ze zijn er op een gegeven moment klaar voor’ was het antwoord als ik het aan de ouders vroeg. Is mijn dochter er klaar voor? vroeg ik me af. Ze wil het wel graag. ‘Mam, mag ik vandaag op de fiets naar school? Ik kan het heus wel. Ik zal goed naar links en rechts kijken en mijn hand uitsteken. En ik weet ook wat die driehoekige puntjes op de weg betekenen. Als ze naar jou wijzen moet je stoppen en anders heb je voorrang!’ Ik weet zeker dat Ronja er klaar voor is. Maar is de wereld eigenlijk ook wel klaar voor haar?

Ik ben bang. Doodsbang. Bang dat ik haar niet kan beschermen omdat ik er niet bij ben. Waar ligt de grens tussen overbezorgd en onverantwoordelijk? Toen we onlangs een brief van school ontvingen met de vraag of we wilden aanvinken vanaf welke locatie (school, gymzaal, zwembad) ons kind zelfstandig naar huis mocht fietsen, wist ik het ineens. Ja, Kim, dit is het moment dat het moet kunnen. Maar dan op één voorwaarde: de helm gaat op! Daar is wat Ronja betreft het laatste woord nog niet over gezegd, want NIEMAND heeft een helm op. ‘Ik ben weer de énige,’ klaagt ze met tranen in haar ogen. Ik snap haar frustratie. En toch houd ik voet bij stuk. Zoals mijn ouders dat vroeger vast ook hebben gedaan. Ik zal Ronja maar niet vertellen dat ik ook nog stiekem achter haar aan rijd. Deed mijn vader vroeger ook. Ik zag het heus wel…

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee