Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Kim-Lian: ‘Afscheid nemen bestaat wel! Althans, fysiek afscheid zeker’

Kim-Lian: ‘Afscheid nemen bestaat wel! Althans, fysiek afscheid zeker’

Thuis & wonen
Kim-Lian: ‘Afscheid nemen bestaat wel! Althans, fysiek afscheid zeker’

Kim-Lian van der Meij (37) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (38), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (9), William (7) en Benjamin (4). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Column Kim-Lian: ‘Ik zing de longen uit mijn lijf om de kids te vermaken’

Afscheid nemen

Een aantal weken geleden schreef ik in deze column al eens over onze honden Skai en Moon. Twee Alaskan Malamutes uit hetzelfde nest. Broer en zus, behoorlijk op leeftijd voor grote honden. Deze maand zouden ze de dertien aantikken. Helaas heeft Skai het net niet mogen halen. We hebben hem moeten laten inslapen. Het arme beest was echt op. Tijdens onze laatste wandeling in het bos redde hij het nog net om vijftig meter te lopen. Toen ging hij liggen en wilde hij niet meer opstaan. We hebben hem naar de auto moeten tillen en thuis op zijn kleedje neergelegd. Met een trillende hand heb ik de dierenarts gebeld of hij langs wilde komen om Skai uit zijn lijden te verlossen.

Dat kwam niet uit de lucht vallen. Skai was de laatste tijd al geregeld op bezoek geweest voor allerlei klachten, waardoor we wisten: het gaat niet lang meer duren… Dankzij medicijnen, Skais levenslust en zijn ijzeren wil om door te gaan, kreeg hij steeds weer een opleving waardoor we toch de hoop hadden dat-ie nog een tijdje mee zou kunnen gaan. Maar nu niet meer. Echt niet meer. Die ochtend zagen we het in zijn ogen, een doffe gloed met een uitdrukking van ‘ik geef het op, het is mooi geweest.’ En dat is het zeker. Mooi geweest. Wat een geweldig huisdier! Wat een lieve vriend! Wat een maffe hond!

Skai was by far de irritantste van de twee viervoeters in ons gezin. Hij liep altijd vlak voor je voeten zodat je steeds over hem struikelde. Lag onder de eettafel of zat kwijlend naast je als je lekker aan het eten was. Soms kreeg je zelfs een aai met scherpe nagels over je been, arm of onderrug als hij aangaf dat we niet mochten vergeten het laatste stukje kipfilet in zijn bek te gooien. Hij likte altijd aan de borden als ik de vaatwasser aan het inruimen was. ‘Skai, bah! Stop daarmee!’ Sprong op de eettafel om de bak paaseieren te nuttigen (met cellofaan en al). Hij heeft zeker vijf sofa’s kapotgebeten en krabde altijd aan de deur als-ie naar binnen wilde, terwijl hij een hondenluik had. Allemaal te wijten aan een slechte opvoeding, ik weet het.

Maar Skai gaf ons ook zo veel mooie momenten. Dat we om hem moesten lachen. Dat we met hem speelden en hij met ons. De zomers die we zwemmend in de Baltische zee doorbrachten. De winters waarin we samen in de sneeuw rolden. En altijd zijn onvoorwaardelijke liefde voor ons. Och jeminee. Wat valt dit afscheid zwaar. We hebben hem die laatste uren van zijn leven platgeknuffeld, lieve woorden in zijn oren gefluisterd en heel veel gehuild. Met z’n allen. En ik kan er nog steeds om janken. Wat een gemis. Een leegte. Het opvallendste is dat ik al de dag erna zelfs zijn stoute trekken enorm miste.

Ik word nog verdrietiger als ik denk aan Moon, die nu alleen achterblijft. Nee sorry, ik kan er echt niets vrolijks over zeggen. Ik ben verdrietig. Afscheid nemen bestaat wel! Althans, fysiek afscheid zeker. Afscheid nemen in ons hart en onze geest… nooit! Skai zal altijd bij ons zijn. Bedankt lieve Skai. We houden van je.

Deze column van Kim-Lian komt uit Flair 8. 

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee