Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Barunka (28) kreeg een eeneiige drieling: ‘We hadden geen idee of ze het alledrie zouden overleven’

Barunka (28) kreeg een eeneiige drieling: ‘We hadden geen idee of ze het alledrie zouden overleven’

Thuis & wonen
Barunka (28) kreeg een eeneiige drieling: ‘We hadden geen idee of ze het alledrie zouden overleven’

Ja, het is hartstikke druk, maar o wat zijn Barunka (28) en David (29) Knul uit Putten blij en dankbaar. Op 22 maart werd hun eeneiige drieling geboren. En dat terwijl ze al de trotse ouders waren van Aimée (4) en Sophie (2). ‘Sophie zegt alleen ‘heel veel baby’s’ als haar gevraagd wordt hoeveel zusjes ze heeft.’

“Toen David de geboorte van de drieling had aangegeven, werd hij de volgende dag gebeld: of het allemaal wel klopte. De ambtenaar vroeg zich af of de aangifte per ongeluk driedubbel was verstuurd. De namen van de meisjes droegen waarschijnlijk bij aan de verwarring. Ze zijn naar elkaar vernoemd. Lauren heet voluit Lauren Rosa Nina, Rosa heet Rosa Nina Lauren en Nina Nina Lauren Rosa. Dat hebben we niet alleen gedaan omdat ze eeneiig, en dus voor altijd met elkaar verbonden zijn, maar ook omdat we van tevoren geen idee hadden of ze het alle drie zouden overleven. Een drielingzwangerschap is risicovol. Mocht één van hen het onverhoopt niet halen, dan zouden ze voor altijd – in bloed én naam – in elkaar voortleven.”

Even verwerken

“David en ik hadden het weleens over een derde. Mijn ideale plaatje was drie of vier kinderen, al leek vier me ook wel weer wat veel. Als we zouden besluiten om voor nog een kindje te gaan, wilde ik, idealiter, het liefst niet te veel leeftijdsverschil met onze andere twee meisjes. We zaten eigenlijk nog een beetje in de overlegfase toen ik zwanger bleek. Ik wist dat er een kleine kans in zat, want mijn menstruatie was die maand anders dan anders.”

‘Tijdens de terugweg viel het me ook op dat ik erg vaak moest plassen. Dat was bij mijn vorige zwangerschappen ook zo, en ik dacht: ik zal toch niet zwanger zijn?’

“We waren op vakantie geweest naar Zuid-Frankrijk en ik kreeg wel een bloeding, maar die was de volgende dag al over. Tijdens de terugweg viel het me ook op dat ik erg vaak moest plassen. Dat was bij mijn vorige zwangerschappen ook zo, en ik dacht: ik zal toch niet zwanger zijn? Na dertien uur rijden, kwamen we rond tien uur ’s avonds thuis. We legden de meiden op bed en ik dacht: ik doe toch even een test. Ik had nog zwangerschapstesten liggen en ik twijfelde nu wel heel erg. David was doodop van het lange autorijden en zat buiten een biertje te drinken om bij te komen, terwijl ik de test deed. En ja, die was dus positief.”

Dolblij

“Ik dacht eigenlijk dat ik de bevestiging zou krijgen dat ik niet zwanger was. Hoewel ik direct blij was, moest ik het toch even verwerken en ik heb het daarom niet meteen aan David verteld. In plaats daarvan ben ik in bed gekropen en heb ik uitgerekend wanneer de baby zou komen. In mei. Mooi, dacht ik, dan zijn we net verhuisd en dan komt de baby. Ik ben toen in slaap gevallen en de volgende ochtend heb ik een kaartje gepakt en erop geschreven: ‘Ik hoop niet dat ik je al te erg laat schrikken, maar zou je ook een kamertje voor mij willen maken in het nieuwe huis? Je kent me nog niet, maar ik hoop je te ontmoeten in mei 2020. Tot die tijd zal ik nog veilig in mama’s buik blijven zitten.’ Later die ochtend zouden we samen met Aimée en Sophie naar de plek gaan kijken waar ons nieuwe huis zou komen. Daar heb ik David het kaartje gegeven. ‘Is dit echt?’, vroeg hij. Hij was, net als ik, dolblij.”

‘Op dat moment staat je wereld een beetje stil. Ik voelde mijn maag samenknijpen. Er zou toch niets mis zijn met mijn kindje?’

Drieling

“Alles leek goed te gaan. Het viel me wel op dat mijn buik snel groeide, maar dat weet ik aan het feit dat ik voor de derde keer zwanger was. Toen ik voor mijn eerste echo naar de verloskundige ging, zette ze het echoapparaat op mijn buik, maar ze haalde het er vrijwel meteen weer af. ‘Ik ga toch even inwendig kijken’, zei ze. Op dat moment staat je wereld een beetje stil. Ik voelde mijn maag samenknijpen. Er zou toch niets mis zijn met mijn kindje? Mijn angstige gedachten werden onderbroken door Davids stem. Ik hoorde hem vragen: ‘Het zijn er twee hè?’ Later vertelde hij dat hij toen al dacht twee hartjes te zien kloppen. Hij was overdonderd. Er zitten geen meerlingen in de familie. De mogelijkheid van een meerlingzwangerschap was nooit bij ons opgekomen. Ondertussen wees de verloskundige iets aan op het scherm. ‘Daar is baby één’, zei ze, ‘en daar is baby twee…’ Er ging van alles door mijn hoofd, ik lette al niet eens meer op toen ze zei: ‘Ik ga nog even naar rechts, en daar is baby drie!'”

Lees ook
Twintig jaar na de vuurwerkramp: ‘Alleen het muurtje waar we tegenaan lagen stond nog overeind’

Shock

“Ik was nog aan het verwerken dat er een tweede baby was. We waren echt in shock. Bij het zien van het tweede hartje zei David al: ‘Dat wordt de auto verkopen.’ Maar bij drie kwam er niets meer uit. De verloskundige ging met het echoapparaat elke baby langs om te kijken of alles er goed uitzag en dat was zo. Zij had ook nog niet eerder een eeneiige-drielingzwangerschap meegemaakt. We werden doorverwezen naar het ziekenhuis, want met drie kindjes wordt een zwangerschap medisch begeleid.”

Bezinken

“Toen we bij de verloskundige vandaan kwamen, wisten we even niet zo goed wat we moesten doen. We hadden een oppas die wat langer zou blijven, omdat we het plan hadden na de echo naar het cafeetje te gaan waar we elkaar hebben ontmoet, om daar nog iets te drinken. Zonder het uit te spreken, wisten we allebei dat dat plan van de baan was. De kans dat we daar bekenden zouden tegenkomen was groot, en we moesten het nieuws dat we niet één maar drie baby’s kregen, echt even laten bezinken.”

Lees verder in Flair 29-2020. Deze ligt t/m 21 juli in de schappen. Wil je ‘m liever laten bezorgen? Bestellen (of nabestellen) kan hier.

Tekst: Vivienne Groenewoud 

Shoppen is altijd een goed idee