Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Door aardbevingsschade staat het huis van Femke (51) op instorten: ‘Het verdriet en de onmacht zijn zo groot’

Door aardbevingsschade staat het huis van Femke (51) op instorten: ‘Het verdriet en de onmacht zijn zo groot’

Door aardbevingsschade staat het huis van Femke (51) op instorten: ‘Het verdriet en de onmacht zijn zo groot’
Kirsten, Femke en Annemarie wonen in de provincie Groningen, maar hun prachtige huizen bezorgen ze dagelijks grote zorgen. Aardbevingsschade door gaswinning, en dan vooral de afhandeling daarvan, maakt dat ze overhoopliggen met de overheid. “We zijn het vertrouwen volledig kwijt.”

Aardbevingsschade

Dinsdag 11 januari werd bekend dat binnen één dag alle subsidie (220,9 miljoen euro) is aangevraagd die ter beschikking is gesteld voor de versterking van woningen in het gaswinningsgebied in Groningen. Er was een stormloop aan aanvragen. Gaswinning is een drama voor huishoudens in de omgeving, want honderden panden hebben aardbevingsschade. Zo ook het huis van Femke Braamhorst, die haar verhaal deed aan Flair. 

Een prachtig oud pand

Femke Braamhorst (51, interieurstylist) heeft een relatie met Dennis (47) en is moeder van de 18-jarige tweeling Abel en Zeno. Sinds 2004 wonen ze in Den Horn.“Tot zestien jaar geleden woonden we in Amsterdam, aan het Vondelpark. Prachtig, maar veel te klein met twee kinderen. We wilden ruimte en een vrij uitzicht. We vonden in de provincie Groningen een prachtig groot oud pand dat we redelijk goedkoop op de kop konden tikken. In de tuin keek je tot aan de horizon en zag je gras, bomen en hier en daar een boerderij. We knapten het pand met liefde op. Na zeven jaar renoveren zag ik ineens tijdens het ramenlappen scheuren in de muur. De nieuwe kozijnen zaten los.

‘Als het hard waait, durf ik niet in de slaapkamer te slapen. Dan hoor ik het huis kraken en de stenen knappen’

We maakten een rondje om het huis en zagen meer scheuren. Onze aannemer uit Amsterdam snapte er niets van. Pas toen er een aannemer uit Groningen kwam kijken, viel het kwartje. ‘In Loppersum zie je dit overal. Dit is onmiskenbaar aardbevingsschade.’ We hebben direct een schademelding gedaan en kregen drie jaar later een vergoeding toegekend. In de tussentijd bleven de scheuren komen en inmiddels is onze fundering op meerdere punten volledig doorgebroken. Als dat niet wordt aangepakt, zal het huis zo ontzetten dat slopen de enige optie is.

De scheuren in de fundering zouden niets met de aardbevingen te maken hebben. Het wordt glashard ontkend: de trillingen zijn te laag, stellen deskundigen. Zo begon de nachtmerrie waar we nu nog steeds in zitten.”

Lees ook
Het huis van Annemarie (50) werd gesloopt vanwege aardbevingsschade: ‘Het systeem is verschrikkelijk, huishoudens zijn kansloos’

Strijden tegen onrecht

“Dennis is ICT-architect, een zware baan. De zorgen om het huis vraten hem op, hij heeft zelfs een paar maanden niet kunnen werken omdat zijn hoofd overliep. We hebben afgesproken dat ik me met ons huis bezighoud en alleen het hoognodige met hem deel. Ik vond op Twitter lotgenoten, wat mij enorm helpt in de toch wel eenzame strijd die je voert. Ondanks dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten, duik je avond na avond in je eentje in een bezwaarschrift. Je loopt voortdurend tegen muren op. Ik krijg reacties van mensen die het leven door alle problemen rondom hun woning niet meer zien zitten. Het verdriet en de onmacht zijn zo groot. Soms kan ik niets anders doen dan die verhalen loslaten. Ik moet ook mijn eigen grenzen bewaken.

Wij hebben geen geld voor een advocaat, je bent zo een ton verder en daar kunnen we beter een nieuwe fundering van kopen. ‘Waarom lenen jullie die zestigduizend euro voor de renovatie niet?’ vragen vrienden goedbedoeld. Maar dat is toegeven, terwijl ik weet dat de overheid en de NAM mijn huis hebben gesloopt. Ik kan dat niet, ondanks dat ik weet dat het trekken aan een dood paard is. Ik stop pas als ik alles heb geprobeerd. Want dit is een principekwestie. De overheid heeft vierhonderd miljard aan het gas onder onze huizen verdiend, maar ons vertrouwen in hen is verdwenen.

Als het hard waait, durf ik niet in onze slaapkamer te slapen. Dan hoor ik het huis kraken en de stenen knappen. Soms houd ik niet meer van ons huis, maar dan ineens zie ik de schoonheid weer. Afgezien van alle scheuren is het zo’n prachtig pand! Ik dwing mezelf het zo nu en dan ook los te laten, anders heb ik geen leven. Ik kan zeker genieten van mijn werk, lekker tuinieren of op pad gaan met Dennis en de kinderen. Het leven is te kort om het hierdoor te laten verzieken, maar ik zal hoe dan ook blijven strijden tegen dit onrecht.”

Dit interview stond eerder in Flair 25-2021.

Tekst: Hester Zitvast | Fotografie: Ester Gebuis