Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Hoofdredacteur Marije: ‘Ik dacht altijd dat mijn dochter bevoorrecht was door haar kleur’

Hoofdredacteur Marije: ‘Ik dacht altijd dat mijn dochter bevoorrecht was door haar kleur’

Thuis & wonen
Hoofdredacteur Marije: ‘Ik dacht altijd dat mijn dochter bevoorrecht was door haar kleur’

Yay, er ligt weer een nieuwe Flair in het tijdschriftenschap! En dat betekent óók weer een kersverse editorial van hoofdredacteur Marije Veerman (36), die met Franklin (36), zoon Kyano (10) en dochter Liv (7) in Purmerend woont. Deze week heeft ze het over haar dochtertje, die nu al onzeker wordt over haar huidskleur.

Lees ook: Hoofdredacteur Marije: ‘Enig idee hoe hard dat klinkt ’s nachts, in een gehorig oud huis?’

“Mama, ik wou dat ik er net zo uitzag als jij.” Mijn dochter zit voor me. Haar handen rond mijn gezicht. Ze aait over mijn huid en er vormt zich een serieuze trek rond haar mond. “Jij bent licht. Ik wil ook licht zijn.” Ik schrik. Ze is 7 en voor mij de meest prachtige verschijning die ik ken. Die bruine lange haren, die karamelkleurige huid die in de zomer waar mogelijk nog mooier wordt en dan die donkerbruine ogen die je aan kunnen kijken op een manier vol wijsheid. Je zou misschien kunnen zeggen dat ze anders is, ja. Anders dan haar vriendinnetjes, anders dan de meeste kinderen in haar klas, anders dan haar broer, haar vader en ja, ook anders dan ik. Ik denk aan al die keren dat we ergens waren en iemand daar een opmerking over maakte.

‘Waarom leven we in een land waar een meisje van 7 al onzeker wordt over haar huidskleur?’

Dat ze mij aanspraken als de oppas of grapten dat ze van de melkboer was. Had ik niet doorgehad dat dat soort opmerkingen haar raakte? Ik probeer iets te bedenken om tegen haar te zeggen, maar de woorden vormen zich een brij in mijn hoofd. Ik dacht altijd dat ze bevoorrecht was door haar kleur. Dat ze daardoor overal een beetje bij zou horen. Maar plotseling vind ik dat wel heel naïef gedacht van mezelf: want wat als het andersom is? Wat als ze juist voelt helemaal nergens bij te horen? Hoe langer ik erover nadenk, hoe ingewikkelder het wordt. Inwendig vloek ik. Waarom zit de wereld toch zo godvergeten ingewikkeld in elkaar? Waarom leven we in een land waar een meisje van 7 al onzeker wordt over haar huidskleur? Ik kijk naar haar en zeg het enige wat ik kan bedenken: dat ze prachtig is, precies hoe ze is. Ze haalt haar schouders op, zegt:  “Oké mama,” en springt van de kruk. Terwijl mijn hoofd nog volop bezig is met racisme, stereotypering en zelfbeeld, huppelt zij de kamer alweer uit. Soms, heel soms, is het zo simpel.

Deze editorial van Marije komt uit Flair 09. Deze ligt nu in de winkel. Bestellen kan hier

Shoppen is altijd een goed idee