Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Galina: ‘Ik wil haar zo graag zien, al was het maar voor één keer’

Galina: ‘Ik wil haar zo graag zien, al was het maar voor één keer’

Thuis & wonen
Galina: ‘Ik wil haar zo graag zien, al was het maar voor één keer’

De eerste keer je baby in de ogen aankijken: het is een magisch moment. Maar wat als dat moment nooit zal komen? Galina (28) is blind en sinds twee maanden moeder.

Lees ook: Wendy: ‘Bijna elke dag kreeg ik klappen’

‘Ik ben op mijn derde blind geworden door retinoblastoom, oftewel netvlieskanker. Mensen denken altijd dat ze aan iemand kunnen zien dat diegene blind is. Dat hij of zij zich raar kleedt, of zo. Maar ik ben gek op shoppen, ik kies mijn kleren zelf en ik weet ook precies hoe ze eruitzien. Hetzelfde geldt voor de kleren van mijn dochter. Als ik in mijn kast een kledingstuk aanraak, weet ik meteen welke kleur het heeft. Dat vraag ik namelijk altijd aan de verkoper voordat ik iets koop. Mensen vragen me vaak of het wel lukt met ons kind. Maar ik ben een moeder als alle andere. Mijn vriend is slechtziend. Hij ziet een heel klein beetje met zijn rechteroog en niets met zijn linkeroog. Zelf ben ik volledig blind. Maar het lukt. We doen ons eigen ding, haha.’

Erfelijke ziekte
‘Ik ben Bulgaarse. In 2013 kwam ik hier om vrijwilligerswerk te doen bij een organisatie die projecten voor jongeren organiseert. Daar heb ik Bertrand leren kennen, met als gevolg dat ik nooit meer ben weggegaan. Het voelde zo goed tussen ons. Omdat we elkaar niet kunnen zien, hebben we veel meer aandacht voor elkaars stem, handen, manier van praten en lach. En elkaars geur natuurlijk! We gingen samenwonen en al snel besloten we dat we een kind wilden. Omdat mijn ziekte erfelijk is, hebben we van tevoren veel onderzoek laten verrichten. We wilden weten hoe groot de kans was dat de baby dezelfde ziekte als ik zou krijgen. Die was vijftig procent, bleek uit de resultaten. Daarna zijn we ervoor gegaan.

Na elf weken zwangerschap is getest of de baby erfelijke aanleg had. We moesten twee weken op de resultaten wachten, de langste weken van mijn leven. Gelukkig was alles in orde met Émilie. In mijn familie of die van mijn vriend heeft niemand geprobeerd om ons op andere gedachten te brengen. In het ziekenhuis wel, daar raadden ze me af om de baby te houden als hij of zij ziek bleek te zijn. Dat begreep ik niet. Ik ben enorm koppig en zou me door niets of niemand hebben laten tegenhouden om mijn kind te krijgen. Natuurlijk denk ik na over de gevolgen, daarom heb ik ook die tests laten doen. Maar ik heb in het ziekenhuis meteen gezegd: ‘Ik wil moeder worden en dit kind is mijn verantwoordelijkheid!’’

Het hele verhaal lees je in de nieuwe Flair. Nummer 44 ligt t/m dinsdag 7 november in de winkel.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Beeld: Sanoma Beeldbank

Shoppen is altijd een goed idee