Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Fidan Ekiz: ‘Ons land heeft iemand nodig die ons laat beseffen dat we sámen door moeten’

Fidan Ekiz: ‘Ons land heeft iemand nodig die ons laat beseffen dat we sámen door moeten’

Thuis & wonen
Fidan Ekiz: ‘Ons land heeft iemand nodig die ons laat beseffen dat we sámen door moeten’

Op wie ga jij op 15 maart stemmen? Veel mensen hebben nog geen idéé. We stelden journalist en DWDD-tafeldame Fidan Ekiz, die diep in de materie zit, de tien meest prangende politieke vragen.

  1. Wat moeten we weten over het huidige politieke klimaat?

‘Wat ik – en veel mensen met mij – mis, is een politieke partij die me écht trekt. Wat je ziet, is dat het constant gaat over ‘een antwoord op Wilders’ of ‘een antwoord op Trump’. Het politieke debat over belangrijke thema’s zwiept van links naar rechts. Een sterk eigen geluid ontbreekt. Politici haken in op de oneliners van Wilders, terwijl je juist nú zou verwachten dat er een sterke leider opstaat die de stem van de zogenaamde boze burgers ook serieus neemt. Dat zijn mensen die zich zorgen maken over hun veiligheid, iets wat ik volkomen begrijp. Er zijn een aantal punten van de PVV waar ik het ook mee eens ben, maar met het integratiebeleid heb ik zelf problemen. Wie zegt dat PVV-stemmers er niet op dezelfde manier over denken? Ik vind het raar dat deze mensen in een land als Nederland worden afgeschilderd als ‘tokkies’ en ‘laagopgeleid’. We gaan ervan uit dat alle PVV-stemmers per definitie vierkant achter het migratiebeeld van de PVV staan, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet.’

 

  1. Zou het beeld van Wilders aan de macht ons moeten afschrikken?

‘Ik ben daar niet zo bang voor. Sterker nog: ik ben er voorstander van dat hij aan de macht komt. Laat hem het maar proberen! Dat is blijkbaar wat mensen willen. Het is bovendien de beste manier om te laten zien wat hij kan. Of niet kan, maar het is überhaupt onwaarschijnlijk dat de PVV gaat regeren. Mijn kritiek op de andere partijen is dat ze allemaal bepaalde punten hebben die kiezers aanspreken, maar dat the whole package ontbreekt. De PVV springt in dat gat en kaapt de belangrijke thema’s. Dat is slim van Wilders; dat doe-ie heel goed. De verantwoordelijkheid ligt niet bij hem, maar bij de andere politieke partijen die hem daarvoor de ruimte geven. Er is niemand met een origineel geluid. Het gebrek aan moreel gezag vind ik zorgwekkend.’

 

  1. Waar hebben we volgens jou als bevolking behoefte aan?

‘We leven in een gespleten samenleving, waarin de polarisatie groeit. Mensen staan lijnrecht tegenover elkaar. De politici dragen bij aan de groei van die opposities, terwijl mensen onder de oppervlakte behoefte hebben aan verbondenheid. Het gaat er niet om dat er een soort sprookjesachtige multiculturele samenleving wordt gecreëerd waarin iedereen dol is op elkaar, maar dat we snappen dat we tot elkaar zijn veroordeeld. Dit klinkt heel cynisch, maar stel: Nederland krijgt te maken met een aanslag. Dan zijn we allemáál slachtoffer. Op zo’n moment zou die verbondenheid er even zijn. Als iemand dat gevoel nu al kan creëren, zou dat zo veel schelen. Het gaat nu alleen maar over meningen, die door de sociale media worden versterkt. We hebben iemand nodig die ons kan doordringen van het besef dat we sámen door moeten. Niet dat er een nieuwe Gandhi of Martin Luther King moet opstaan om ons te redden, maar ik zou wel willen pleiten voor iemand die zich onderscheidt. Ik kan nu niet één politicus bedenken die daarvoor in aanmerking komt.’

 

  1. Voorzien nieuwe partijen als FVD en GeenPeil in de behoefte aan verbondenheid?

‘Dat zijn partijen waarvan je kunt denken dat ze iets nieuws toevoegen aan de traditionele partijen die het niet goed doen, maar ze werken naar mijn mening net zo verdelend. Dat komt grotendeels doordat ze allemaal opkomen voor een bepaalde groep mensen die ontevreden is. Op zich is dat goed, want je moet er ook voor die kiezers zijn, maar dat doen ze niet op een verbindende manier. Integendeel: ze gooien alleen maar méér olie op het vuur. Er is van alle kanten kritiek geweest op Obama, maar als ik luisterde naar Michelle Obama, dan hoorde ik hoop. Zij was iemand die zelfs de tegenstanders van Obama wist te raken, al waren ze het totaal niet eens met zijn beleid. Dat soort idealisme, verbinding en ontroering ontbreekt in Nederland. Het zal mijn Turkse ziel zijn, maar ik mis de nationale trots in dit land. Patriottisme wordt geassocieerd met ‘eigen volk eerst’, uitsluiting dus. Het is politiek incorrect om nationale trots te voelen, terwijl ik denk dat er juist nu grote behoefte is aan nationale verbondenheid, waarbij niemand wordt uitgesloten.’

 

  1. Is niet-stemmen een oplossing als geen enkele partij goed genoeg lijkt?

‘Nee, helemaal niet! Ik geloof heel erg in burgerschap, in democratie van onderaf. Als het aan mij ligt, staan alle mensen op en laten ze hun stem horen. We leven in een democratisch land, wat betekent dat je moet laten zien wie je afstraft en wie je het voordeel van de twijfel gunt. Ik heb net gezegd dat er in ons land geen sterke leiders zijn, maar er zijn natuurlijk genoeg politieke leiders die op dit moment iets goeds uitdragen en voor iets goeds staan. Ik ben heel benieuwd naar de boodschap die de kiezers op 15 maart gaan afgeven. Als je naar de peilingen kijkt, gaat de PVV het goed doen. Mijn vermoeden is dat de PvdA wordt afgestraft. En ik gok dat DENK het niet goed gaat doen. DENK zegt: ‘Wij zorgen ervoor dat niemand wordt buitengesloten’, maar in de praktijk doen ze het tegenovergestelde. Ze vergroten het gat dat er al is en maken gebruik van de tegenstellingen die er bestaan. Daar heb ik persoonlijk last van. Ik heb een Turkse achtergrond en zie dagelijks de ontevredenheid van mensen die het gevoel hebben dat ze buiten de boot vallen. Op dat gebied valt veel te winnen, iets wat DENK had kunnen doen. In plaats daarvan maken ze het alleen maar erger, wat niet anders is dan wat je bij de PVV ziet. Dat vind ik jammer.’

 

  1. Jij houdt je als journalist dagelijks bezig met politiek. Kun je je voorstellen dat de gemiddelde Nederlandse vrouw niet zo strijdbaar is?

‘Ja, dat kan ik me voorstellen. Ik heb wel het idee dat er in Nederland meer politieke betrokkenheid is dan voorheen, dat de urgentie wordt gevoeld dat het nú moet gebeuren. Tegelijkertijd merk ik dat zowel mannen als vrouwen angstig zijn om voor hun mening uit te komen, omdat zoiets meteen wordt afgestraft. Ze zijn bang om politiek incorrect over te komen of juist te politiek correct. Als journalist vind ik het spannend dat er zo fel wordt gereageerd, maar ik kan me voorstellen dat het best moeilijk is voor iemand die midden in de samenleving staat. Wat zeg je wel, wat zeg je niet? Het slechtste wat je kunt doen, is je dan maar helemaal afwenden van de politiek, want het gaat wél over de toekomst van je kinderen. Toen ik een kind kreeg, heb ik gemerkt dat moeders een soort onderlinge bonding hebben. Je komt in een nieuwe wereld terecht, op een soort andere planeet, waar je als moeders een band hebt met elkaar. Wat ik vaak zeg, is dat zowel Fatima als Ingrid zich zorgen maken over de veiligheid van hun kind. Mensen delen dezelfde zorgen zonder dat te beseffen. Als je daarmee rekening houdt, is dat op een bepaalde manier misschien al geruststellend.’

 

  1. In het kader van inspiratie opdoen: weet jij al op wie je gaat stemmen?

‘Dat kan ik als journalist beter voor mezelf houden. Ik interview kiezers, ik praat over politiek, ik schrijf er columns over. Wie mij volgt, kan wel enigszins raden waar ik sta, maar ik vind dat ik daar voorzichtig mee moet zijn. Als je als journalist geloofwaardig wilt blijven, moet je ongrijpbaar zijn. Mensen schalen mij soms automatisch in op heel links, terwijl het veel genuanceerder ligt. Op een aantal punten ben ik zelfs helemaal niet links, bijvoorbeeld als het gaat over jongeren die niets met dit land hebben en zich heel erg afzetten. Dan denk ik: dan ga je toch terug naar je eigen land? Is iemand heel erg de fout ingegaan, dan ben ik er ook voor dat je paspoort wordt afgepakt. Ik vind het lastig om dit soort dingen te zeggen, want ik weet dat ik door dit soort uitspraken meteen in het hokje van Trump-aanhanger wordt gezet. Het is alsof het bijna niet meer mogelijk is om twee dingen te vinden. Het is óf wit óf zwart. Er wordt heel veel gepraat over de boze burgers die de mond worden gesnoerd, maar er is nog een heel grijs tussengebied waarin de zwijgende gemeenschap zich bevindt. Toen ik voor mijn essay door het land reisde om met kiezers te praten, kwam ik juist die mensen tegen. Laat die grijze massa nou ook eens horen, want je moet juist investeren in hoop en niet alleen in boosheid.’

 

  1. Is het een slim idee om tactisch te stemmen?

‘Ik zeg niet dat iedereen tactisch moet gaan stemmen, maar het is wel wat ik ga doen. Bij mij komt dat voort uit het feit dat ik me in de politiek heb verdiept en weet wat de opties zijn. Ik ben er enthousiast over, ik voel het vuur in me en ik zie het belang ervan in. Maar tactisch stemmen is ook wat ik mensen kan aanraden die geen enorme passie, gevoel en overtuiging hebben bij een bepaalde partij, want op die manier kun je wel sturing geven aan wat er gebeurt in dit land. Ik kan niet voor mensen bepalen op wie ze moeten gaan stemmen, maar ik wil ze er wel van doordringen dat het belangrijk is om te gaan stemmen.’

 

  1. Wat is het beste advies voor de vele zwevende kiezers in ons land?

‘Er wordt door de partijen erg ingespeeld op de emoties van de kiezers. Laat je niet voor een karretje spannen, maar ga uit van je eigen stem en overtuiging. Wees zelfbewust, wees kritisch en laat je niet meevoeren door populistische uitspraken of bangmakerij op bijvoorbeeld sociale media, maar probeer je eigen stem te vinden. We leven niet in Rusland, waar de zaakjes schimmig geregeld worden. In ons land is alles vrij open en transparant. Maak daar gebruik van! Neem je tijd, laat je informeren en verdiep je erin.’

 

  1. Door iedereen wordt iets anders gezegd. Wie kunnen we dan nog geloven?

‘We leven in een tijd waarin mensen veel informatie van social media halen. Het nadeel van een medium als Twitter is dat er niet naar elkaar wordt geluisterd, maar dat er vooral veel wordt geroepen. Ik denk dat het daarom meer dan ooit nodig is dat kranten, tijdschriften en televisieprogramma’s mensen voorzien van zo veel mogelijk informatie, zonder dat ze zelf kleur hoeven te bekennen. Mensen hebben behoefte aan een objectief geluid. Het is de taak van de media om dat te laten horen.’

 

Fidan gefinetuned

Journalist en documentairemaakster Fidan (40) was onder meer correspondent voor RTL Nieuws en de GPD bladen in Istanbul. Ook werkte ze als redacteur bij het tv-programma Pauw en Witteman. Ze maakte diverse documentaires, schuift regelmatig als tafeldame aan bij De Wereld Draait Door en schrijft columns waarin ze geen blad voor de mond neemt over onder meer de vluchtelingenstroom, het moslim-terrorisme, de positie van allochtonen in Nederland en de politiek in het algemeen. Fidan is getrouwd met journalist Wierd Duk en samen hebben ze een zoontje, Ferran (3).

Shoppen is altijd een goed idee