Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Eva: ‘Mijn zoon lijkt sprekend op mijn agressieve ex’

Eva: ‘Mijn zoon lijkt sprekend op mijn agressieve ex’

Thuis & wonen
Eva: ‘Mijn zoon lijkt sprekend op mijn agressieve ex’

Elke week onthult een lezeres haar diepste geheim.

Eva (33): ‘Twee jaar geleden zijn Thomas en ik gescheiden. Het was op tussen ons, we konden niet meer door één deur. Het werd een vervelende vechtscheiding. Daar hadden onze zoons Finn (nu 8) en Levi (nu 5) het niet makkelijk mee. Inmiddels is alles afgehandeld, wonen we met z’n drieën in een ander huis en beperk ik het contact met Thomas tot een minimum. Je zou denken dat ik mijn oude leven achter me heb gelaten, maar Finn lijkt als twee druppels water op zijn bloedirritante vader.

Lees ook: Sas: ‘Ik reed een deuk in de auto van de buren’

Had je me vijf jaar geleden gevraagd of ik gelukkig was met Thomas, dan had ik absoluut ja geantwoord. Maar hij is in korte tijd zo ontzettend veranderd. Dat ligt ook aan de situatie: hij raakte zijn baan kwijt, vond niet snel ander werk, dronk te veel en werd gewelddadig. Ook naar mij toe. Ik zal die eerste klap nooit vergeten. Ik was volledig lamgeslagen: mijn eigen man die altijd voor me klaarstond, mijn beste vriend, gaf me zomaar een klap in mijn gezicht. Hij schrok er zelf net zo van als ik. Honderd keer excuses tot en met tranen van machteloosheid aan toe. Ik heb het hem vergeven, maar toen het kort daarna opnieuw misging, wist ik dat het einde van ‘ons’ in zicht was. Dit kón gewoon niet, ik liet me niet slaan door mijn eigen man. In eerste instantie durfde ik er niet over te praten met mijn ouders en beste vriendin. Dat heb ik na een paar weken wel gedaan en ze konden het niet geloven. Thomas? Die deed zoiets niet.

Ik zal niet uitweiden over de hele scheiding en alles wat het met zich meebracht. Het was de hel, een gitzwarte periode. Thomas gaf mij de schuld van alles. Ik was niet goed met de kinderen, hij had geen geld en noem allemaal maar op. Het werd een dure scheiding met advocaten, juridische procedures, omgangsregelingen en heel veel stress. Natuurlijk had dat ook grote impact op de jongens. Finn werd angstig en schrok snel. Ik had het idee dat vooral ik geen goed meer kon doen. Hoe vaak hij niet heeft geroepen dat hij me haatte. Tuurlijk begrijp ik dat dit uit onmacht was, maar wat doet het pijn als je zoon van zes je dat toebijt. Finn ging steeds vaker als een dolle in het rond slaan en hij werd agressief. Ik hoopte dat het Levi misschien minder zou raken, omdat hij nog zo jong was. Dat hij nog niet echt meekreeg en snapte wat er gebeurde. IJdele hoop. Levi kreeg lichamelijke klachten, werd stil en at en sliep steeds slechter.

Het is soms alsof ik in het gezicht van Thomas kijk, vlak voor het moment dat hij naar me uithaalde

We zijn nu twee jaar verder. Thomas en ik wonen allebei in hetzelfde dorp. De kinderen gaan om de week een weekend naar hun vader. Er zijn vrijdagen geweest dat ze niet naar hem toe wilden, maar op sommige zondagen wilden ze niet meer naar mij terug. De jongens hadden het zwaar en werden tussen ons heen en weer geslingerd. Ik weet niet of we dat hadden kunnen voorkomen. Inmiddels zijn we wel in rustiger vaarwater beland.

Over Levi maak ik me geen zorgen. Hij gaat goed op school, is vrolijk, heeft vriendjes en speelt vaak buiten. Finn is een ander geval. Ik vind hem dwars en soms moeilijk benaderbaar. Ook van school hoor ik verhalen die me ongerust maken. Hij pest andere kinderen en is meerdere keren betrokken geweest bij vechtpartijtjes. Het maakt het voor mij lastig dat hij – ook qua uiterlijk – precies op Thomas lijkt. Soms word ik net iets bozer op hem dan ik zou moeten zijn. Dan kijkt hij me aan met zo’n blik van: wat nou? En dan is het alsof ik in het gezicht van Thomas kijk, vlak voor het moment dat hij naar me uithaalde. Het lukt me slecht om dit los van elkaar te zien. Het maakt me wanhopig. Ik weet dat Finn er niks aan kan doen dat hij zo op zijn vader lijkt. En dat het bovendien mijn eigen keuze is dat Thomas zijn vader is. Maar door de gelijkenissen – ook het korte lontje heeft-ie zonder twijfel van Thomas – haalt Finn het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik móét een manier vinden om hier beter mee om te gaan. Voordat Finn er straks voor kiest om bij zijn vader te gaan wonen.’

Ook iets op te biechten? Stuur dan een mailtje naar flair@sanoma.com.

Beeld: IStock

Shoppen is altijd een goed idee