Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Elke (24) verloor haar tweelingzus: ‘Ik ben voor altijd mijn helft kwijt’

Elke (24) verloor haar tweelingzus: ‘Ik ben voor altijd mijn helft kwijt’

Thuis & wonen
Elke (24) verloor haar tweelingzus:  ‘Ik ben voor altijd mijn helft kwijt’

Dorien overleed vijf jaar geleden bij een ongeluk. Haar eeneiige tweelingzus Elke weet nog niet goed hoe ze alleen verder moet. ‘Ik ben gewoon niet meer dezelfde als voor de dood van Dorien.’

‘Ik ben de oudste, precies vijf minuten voor mijn zusje Dorien geboren. In onze familie komen verder geen tweelingen voor, dus het was voor mijn ouders een grote verrassing dat we met z’n tweeën waren, en dan ook nog eeneiig. Onze zus Femke was vijf toen wij geboren werden. Onze ouders kregen dus drie dochters cadeau in plaats van de twee op wie ze gerekend hadden. Van kleins af aan waren Dorien en ik twee handen op één buik, we deden alles samen. Winkelen, naar de film, we hebben ooit samen karate gedaan… Wie Dorien zag, zag mij en omgekeerd.

We hebben lang in dezelfde klas gezeten op school, al werden we dat op den duur zat. We raceten elke dag naar huis, want wie het eerst thuis was, kon de verhalen van die dag vertellen. In de tweede klas van de middelbare school bleef Dorien zitten. Dat gaf ons een beetje ademruimte. Maar het eerste wat we deden als de school uit was, was naar de bushalte lopen om te kijken of de ander er al stond. En buiten school bleven we alles samen doen. Totdat Femke het huis uitging, sliepen we ook samen op een kamer.’

‘Ik vond eigenlijk helemaal niet dat wij zo op elkaar leken, maar als ik nu kinderfoto’s zie, moet ik toch ook goed kijken. Vaak weet ik niet wie wie is. Tot op de basisschool droegen we dezelfde kleding. Mijn moeder kon ons altijd uit elkaar houden, al denk ik dat ze wel goed moest onthouden wie van ons ze in welk bedje had gelegd. Eén keer had mijn vader ons omgewisseld en toen was er toch wel even paniek. Zelf zag ik het niet zo. Ik wist toch perfect wie ik was en wie zij was?

Maar ook op school hielden leraren ons moeilijk uit elkaar. We vonden het weleens leuk om van klas te verwisselen, en ik heb vaak op mijn kop gekregen voor iets wat Dorien had uitgevreten. Probeer dan maar eens uit te leggen dat jij het niet was. Onze vrienden hadden geen enkele moeite ons uit elkaar te houden. We hadden ieder ons eigen – heel herkenbare – karakter.

We hadden weleens van die rare tweelingdingen. Dorien was een keer ziek thuis en ik op school, toen ze ineens tegen mijn moeder zei: ‘Elke heeft pijn en is aan het huilen.’ Mijn moeder geloofde het niet, maar vroeg later toch aan de juf of er iets gebeurd was. Bleek dat ik die dag inderdaad hard gevallen was. Als Dorien een berichtje kreeg, voelde ik vaak iets trillen in mijn broekzak. Dat konden we niet verklaren, maar we voelden er ons wel speciaal door.’

‘Het ongeluk gebeurde om vijf uur ’s ochtends. Dorien was een avondje uit met haar vriendin Joyce. Op de scooter, op de terugweg werden ze aangereden door iemand in een bestelwagen. Ik was op een ander feestje en ik had mijn huissleutel niet bij me, Dorien wist dat en we hadden afgesproken om rond dezelfde tijd thuis te komen. Maar ze reageerde niet op mijn berichtjes. Ik had al een slecht voorgevoel en toen ik op weg naar huis ineens de brandweer en de politie bij een scooter zag staan, wist ik het zeker. Er was iets vreselijks gebeurd met Dorien.

Achteraf besefte ik dat ik op het feestje ineens kotsmisselijk was geworden. Was dat omdat ik voelde dat er iets met haar was? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik meteen wist dat zij het was, die daar bij die scooter lag. Mijn vader kon ik niet bereiken, voor één keer had hij zijn telefoon niet naast zijn bed liggen. Femke kon ik gelukkig wel bereiken, ze was binnen vijf minuten bij me. De politie heeft ons thuis afgezet. We hebben het zelf aan onze ouders kunnen vertellen, maar als er ’s morgens vroeg een politiebusje voor je huis stopt, dan weet je ook wel dat het niet goed is. Ik zal nooit vergeten hoe ik de dag na het ongeluk ineens mijn vader in de douche keihard hoorde huilen. Hij had de kraan expres harder gezet, maar dat hielp niet. Zijn gehuil kwam erbovenuit. Dat ging door merg en been.

Lees het hele interview in de nieuwe Flair, nu in de winkel!

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

 

 

Shoppen is altijd een goed idee