Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Een jaar na MH17 – Het verhaal van Laura

Een jaar na MH17 – Het verhaal van Laura

Thuis & wonen
Een jaar na MH17 – Het verhaal van Laura

Laura (23) werkt al jaren in de weekenden als vakkenvuller bij een supermarkt. Twee geliefde collega’s, Frederique (19) en Robert-Jan (18), zaten in het toestel van Malaysia Airlines. ‘De verslagenheid binnen het team was enorm.’

Frederique werkte al vier jaar bij onze Albert Heijn-vestiging in Vleuterweide, achter de kassa, Robert-Jan kwam er drie jaar geleden bij als vakkenvuller. Ze waren broer en zus. Beiden hadden ze veel plezier in het werk en waren altijd opgewekt. Trots ook, op wat we met z’n allen als vestiging hadden bereikt: de vierde plaats in de nationale verkiezing van Supermarkt van het Jaar. De enthousiaste sfeer die dankzij die beloning onder het hele team heerste, sloeg na 17 juli helemaal om. De ochtend na de ramp kwamen we samen en zochten we steun bij elkaar. Frederique en Robert-Jan zouden met hun opa en oma vakantie gaan vieren in Borneo, want zij was net geslaagd voor het vwo en hij was over naar de zesde klas. Nu kwamen ze nooit meer terug. Tranen vloeiden, de verslagenheid was enorm. De winkel moest open, maar het was voor ons allemaal zwaar om te werken. Het idee dat Frederique en Robert-Jan nooit meer de gebruikelijke route naar hun werkplek zouden lopen, was zo onwerkelijk. Ik voelde het verdriet van de caissières die in tranen hun werk probeerden te doen.

‘De winkel moest open, maar het was voor ons allemaal zwaar om te werken’

Voor hen was het extra zwaar, omdat Frederique een collega was met wie ze dagelijks nauw samenwerkten. Ik voelde onmacht; wat kon ik doen om ze te troosten? Toen klanten hoorden dat we twee collega’s hadden verloren, leefden ze met ons mee. Sommigen wilden graag het condoleanceboek tekenen in de kantine. Dat was de plek waar we als team samenkwamen om elkaar te steunen. Dan kon je even de winkel uit en kreeg je een arm om je heen. De stilte sprak er voor zich. Een dag later organiseerden we een stille tocht. Met een paar honderd mensen – collega’s, familie, vrienden, vaste klanten – liepen we van de winkel naar het huis waar Frederique en Robert-Jan woonden. Indrukwekkend mooi, maar ook heel zwaar. Toen ik hun ouders condoleerde en omhelsde, kwam het besef extra hard binnen: zij hebben hun kinderen verloren… Hoe moeten ze verder? Op televisie hoorde ik hen een paar maanden later tijdens de nationale herdenking in de RAI de namen van hun zoon en dochter opnoemen. Tientallen onbekende namen en dan ineens die twee geliefde collega’s… kippenvel. Sinds de ramp hebben we als team het gevoel: er mist iets, we zijn niet compleet. Op bijzondere momenten staan we even extra stil bij het verlies; zo draaiden we bij de kerstborrel hun favoriete muziek. De ramp heeft ons als team nog hechter gemaakt. Er is extra aandacht voor elkaar, je waardeert elkaar meer. We zijn nu niet alleen collega’s, ook vrienden. In de kantine hangt de werkkleding van Frederique en Robert-Jan ingelijst aan de muur, met daarbij een fotocollage van hen. Zo willen we hen blijven herdenken, ze mogen niet vergeten worden. Medewerkers komen en gaan, maar Free en RJ, zoals ze door iedereen werden genoemd, zullen voor altijd deel uitmaken van onze ploeg.’

Het verhaal van Laura lees je deze week samen met de verhalen van Kathelijn en Ilse in Flair 29.

Bron: Flair 29 – 2015 | Interview: Tessa Heselhaus | Fotografie: Anouk de Kleermaeker

Shoppen is altijd een goed idee