Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Een jaar na MH17 – het verhaal van Kathelijn

Een jaar na MH17 – het verhaal van Kathelijn

Thuis & wonen
Een jaar na MH17 – het verhaal van Kathelijn

17 juli 2014 stortte de MH17 neer en geen van de inzittenden overleefde het. Heel Nederland leefde mee met de nabestaanden. Via via ‘kende’ iedereen wel iemand die in het vliegtuig zat. Voor Kathelijn (42) is 17 juli 2014 de dag dat ze haar neef Bart (40) en zijn vriendin Astrid (31) verloor.

‘Soms is het beter iets moois te verliezen. Beter te verliezen dan dat je het nooit hebt gehad.’ Dat zei Willem, de broer van Bart, tijdens de herdenkingsbijeenkomst. Prachtig, want zo is het. Het verlies doet verschrikkelijk veel pijn, maar ik ben blij dat ik Bart en Astrid heb mogen kennen. Op 17 juli zouden zij nog één grote reis naar Indonesië maken, voordat ze op zoek zouden gaan naar een koophuis. Toen ik hoorde dat ze waren omgekomen, stortte ik in. Ik besefte meteen: ik ga ze nooit meer zien. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Urenlang heb ik rondgelopen in een bos, herinneringen ophalend aan mijn neef. Bart hield zich meestal op de achtergrond, maar kon met droge humor geestig uit de hoek komen. Als kind logeerden we bij elkaar en deden we kaartspelletjes bij onze oma. Toen we ouder werden en ik van Brabant naar de Randstad verhuisde, werd het contact wat minder. Maar Bart was leerkracht op dezelfde school als waar mijn moeder werkt, dus via haar bleef ik op de hoogte. Hij was gelukkig met Astrid en genoot van zijn optredens in het theater. Muziek was zijn passie. Tijdens de herdenkingsbijeenkomst op het Tongerloplein in zijn woonplaats Roosendaal, zongen zijn broer en vrienden een aantal nummers.

‘Sinds de ramp besef ik heel goed dat de aanwezigheid van familie niet vanzelfsprekend is.’

Eén daarvan was Haven in zicht van Guus Meeuwis. Elke keer als ik dat liedje nu op de radio hoor, sta ik in gedachten weer even op dat plein. Bart had geen mooier afscheid kunnen krijgen. Ruim vijftienhonderd mensen hielden een minuut stilte, beelden van het ongeluk werden getoond. De tranen stonden in mijn ogen en ik hoopte vurig dat Bart en Astrid gevonden zouden worden. Dat gebeurde: al na een paar weken kregen we het bericht dat ze geïdentificeerd waren. Heftig, maar ook een opluchting. Zo konden we tenminste afscheid nemen. Toen ik het naamplaatje op Barts kist zag, werd het wel heel echt. Mijn neef is er niet meer. Tegelijkertijd kwam er een soort rust over me: hij is weer thuis. Op de school waar hij werkte, wordt voortaan elk schooljaar de ‘Meneer Bart-bokaal’ uitgereikt aan een kind met een grote passie, zoals die van Bart voor muziek.Dat hij zo herdacht wordt, vind ik mooi. Het nieuws over het onderzoek volg ik nog steeds op de voet. Ik vind het belangrijk dat wordt uitgezocht wie de schuldige is. Bart en Astrid krijg ik er niet mee terug, maar het geeft wel rust. Sinds de ramp besef ik heel goed dat de aanwezigheid van familie niet vanzelfsprekend is. Zeker omdat ik in korte tijd nog vier andere familieleden heb verloren, onder wie mijn vader. Ik geniet nu heel bewust van elk moment dat we samen zijn. Want voor je het weet is het voorbij.’

Het verhaal van Kathelijn lees je deze week samen met de verhalen van Laura en Ilse in Flair 29.

Bron: Flair 29 – 2015 | Interview: Tessa Heselhaus | Fotografie: Anouk de Kleermaeker

Shoppen is altijd een goed idee