Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Een jaar na MH17 – het verhaal van Ilse

Een jaar na MH17 – het verhaal van Ilse

Thuis & wonen
Een jaar na MH17 – het verhaal van Ilse

Ilse (32) verloor bij de ramp haar beste vriendin Tamara (34). Het afgelopen jaar was zwaar, maar de gedachte aan hun mooie vriendschap doet haar goed. ‘Als ik aan Tamara denk, moet ik lachen en huilen tegelijk.’

“De eerste week ben ik verdoofd, in shock. Ik voel je huilen, ik voel je glimlach door je tranen heen. Ik voel je humor, je warmte. Vanuit het vliegtuig appte je om 12.05 uur: ik ga de lucht in, je bent lief, ik app je gauw, xx. Om 12.10 uur antwoordde ik, maar dat bericht blijft tot vandaag ongelezen. Ik voel chaos, paniek. Het verdriet hakt in mijn ziel.’

Deze woorden schreef ik in een brief die ik vlak voor de crematie bij Tamara’s kist heb gelegd. Ik wilde mijn gevoelens met haar delen en herinneringen ophalen aan onze mooie vriendschap. Tamara en ik ontmoetten elkaar in de zomer van 2000. We werkten allebei op een camping in Texel en hadden meteen een klik. We deelden dezelfde humor en konden goed praten. Na die zomer hielden we contact en ontstond een mooie vriendschap. Zij woonde in Zwolle, ik in Dordrecht. Vanwege de afstand zagen we elkaar niet vaak, maar we appten en belden veel. Het contact was intensief, puur. Ook die 17e juli, toen Tamara in haar eentje naar Bali vertrok voor een vakantie. Ze had er enorm veel zin in. We appten de hele ochtend, van haar treinreis naar Schiphol tot aan het opstijgen. Veel plezier, we spreken elkaar snel weer – xx. stuurde ik haar als laatste bericht. Vijf uur later hoorde ik dat er een vliegtuig was neergestort. Het vluchtnummer van Tamara had ik niet, maar het enge voorgevoel dat ik kreeg, zei genoeg. Toen het inderdaad om haar vliegtuig bleek te gaan, werd het zwart voor mijn ogen.

Vanuit het vliegtuig appte je om 12.05 uur: ik ga de lucht in, je bent lief, ik app je gauw, xx. Om 12.10 uur antwoordde ik, maar dat bericht blijft tot vandaag ongelezen.

Ik kon alleen maar staren, huilen en was vol ongeloof. Het mag Tamara niet zijn. Ze mag er niet in zitten. Maar ik wist zeker dat ze erin zat. Morgen appt ze weer, dacht ik, dat ze met een cocktail in haar hand op het strand zit te chillen. Pas de dagen daarna drong het besef langzaam door: Tamara komt niet meer terug. Ik verkeerde in een roes. At niet, sliep slecht. Dagen later stond ik op het vliegveld van Eindhoven. Ik vond dat ik daar moest zijn, ik wilde haar verwelkomen. Het geluid van de motoren van het vrachtvliegtuig drong diep door in mijn lichaam. Ik vergat alles om mij heen en dacht: daar is ze weer, veilig thuis… Tamara was een prachtige vrouw, van buiten en van binnen. Ze was sociaal, sportief en hield van feestjes. Ze genoot van het leven. Positief als ze was, wist ze mij altijd op te beuren als het even tegenzat. ‘Denk maar zo: ook stomme dagen horen erbij en gaan altijd weer over,’ zei ze dan. Daar denk ik aan op momenten dat ik het moeilijk heb. Want die zijn er, een jaar later, nog steeds. Soms lach en huil ik tegelijk. Dan zie ik voor me hoe we konden lachen om niets, of elkaar een schouder boden als het even tegenzat. Die fijne herinneringen geven me warmte en kracht.’

Het verhaal van Ilse lees je deze week samen met de verhalen van Kathelijn en Laura in Flair 29.

Bron: Flair 29 – 2015 | Interview: Tessa Heselhaus | Fotografie: Anouk de Kleermaeker

Shoppen is altijd een goed idee