Je bent hier: Home > Thuis > Denise blogt: Leuke ontmoeting

Denise blogt: Leuke ontmoeting

Thuis
Denise blogt: Leuke ontmoeting

Hij sluit achter me aan in de rij bij de Albert Heijn XL. Een knappe donkere man. Of jongen, ik weet eigenlijk nooit hoe ik ze noemen moet. Even had hij geaarzeld. Er stond namelijk nog een karretje van iemand tussen die kennelijk nog een boodschap vergeten was. Ik had er even achter gestaan, maar toen er niemand kwam ging ik er maar voor staan. Een vrouw komt met grote stappen aan. Ze zegt niks en haalt haar kar weg.
‘Ik dacht dat het jouw kar was,’ zegt de jongen achter me.
We raken aan de praat.

‘Ben je helemaal Nederlands,’ vraagt hij, ‘of…’
Grappig, die vraag krijg ik niet vaak. In het buitenland denken mensen wel vaak dat ik uit Oost-Europa of Scandinavië kom, maar in Nederland vraagt eigenlijk nooit iemand ernaar. Zag hij het?
‘Of ik 100% Nederlands ben? Nee,’ antwoord ik. Hij kijkt geïnteresseerd. Alsof hij in mijn gezicht naar het antwoord zoekt.
‘Ik ben één achtste iets anders.’
‘Wat dan?’
‘Pools,’ zeg ik.
‘Zoiets dacht ik al.’
Ik wil hem vragen wat hij is, maar ik ben bang dat hij dat verkeerd opvat.
‘Spreek je ook Pools?’ vraagt hij.
‘Nee,’ zeg ik, ‘wel Spaans en Italiaans.’
‘Spaans! Spreek je Spaans?’
‘Ja,’ lach ik.
‘Ik ook,’ zegt hij. ‘Cubano. En Portugees, en Papiamento.’
Een Cubaan. Die kom je hier niet zo vaak tegen.
‘Ben je er geweest?’ vraagt hij.
‘Ja!’
Hij lijkt verrast.
‘Havana vond ik supermooi! En Viñales!’ voeg ik er dromerig aan toe. Ik heb nog veel meer van het eiland gezien, en ik wil eigenlijk wel weten waar hij precies vandaan komt, maar ik ben bijna aan de beurt. Als ik de flessen op de band leg, zeg ik: ‘En Cayo Blanco!’
Hij kent het.
‘Wanneer was je er?’
‘Tweeduizend… ik moet even nadenken; 2003 of 2004.’ Lang geleden.

Heel Hollands

Hij legt zijn boodschappen achter die van mij op de band.
‘Lekkere wijn?’ vraagt hij.
‘Ja,’ zeg ik, ‘hij was vorige week in de bonus, maar in mijn filiaal was hij op, en daar hebben ze ‘m normaal niet, dus ik heb een kortingsbon voor hier gekregen.’
‘Hoe heet-ie?’ Hij buigt iets voorover.
Hacienda Zorita,’ zeg ik. ‘Echt superlekker!’
Hij kijkt geïnteresseerd.
‘Normaal 6,99, dus dan koop ik ‘m niet, maar vorige week twee voor de prijs van een, dus dat is mooi.’ Ik voel me heel Hollands als ik het mezelf hoor zeggen.
‘Die ga ik onthouden,’ zegt hij. ‘Neem ik die de volgende keer ook.’

Als ik heb afgerekend wil ik mijn kaartje geven, maar ik durf niet. Beetje jammer, want hij was best leuk. Als ik omkijk, rekent hij af; als hij opkijkt, ben ik weg. Eenmaal thuis heb ik meteen zin om meer blogs over Cuba te schrijven.

De dag erna zie ik dat Obama op Cuba is. Nóg meer redenen om snel over Cuba te schrijven. Maar ik heb een deadline voor Flair. Ik had een ander onderwerp op het oog. Een zwaar onderwerp. Driftig tik ik 1700 woorden. 1700 woorden waar ik nog over twijfel. Dan begin ik opnieuw, over iets totaal anders, een veiliger onderwerp. Luchtiger. Misschien vertel ik het nog wel een keer, maar als ik aan iets behoefte heb de komende tijd is dat het wel: meer lol en luchtigheid. Lekker leven. Leuke ontmoetingen. Lente!

Shop de leukste items: