Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Tess: ‘Papa zegt dat ik niet meer 
mag facetimen met jou’

Column Tess: ‘Papa zegt dat ik niet meer 
mag facetimen met jou’

Thuis & wonen
Column Tess: ‘Papa zegt dat ik niet meer 
mag facetimen met jou’

Wat is er aan de hand: Ik ben samen met Leon en Liva in Washington DC, op bezoek bij mijn broer en zijn gezin. Het is fijn om bij Boris te zijn, na de psychose-periode.

Lees ook: Opgebiecht: ‘De kinderen van mijn zus zijn vreselijk’

FACETIMEN

‘Mama, ik mis jou!’
‘Lieve schat, ik mis jou ook!’ Ik ben aan het facetimen 
met Jonas.
‘Zullen we tot drie tellen, mam?’
‘Dat is goed. Eén, twee, drie… Dan moet je wel ophangen.’
‘Ik was het vergeten. Zullen we tot tien tellen?’
‘Oké, we tellen tot tien.’

Bij tien verbreekt Jonas de verbinding. Ik zucht. Benieuwd wanneer hij terugbelt. Onno vertelde dat 
hij weer in bed plast vanaf mijn ziekenhuisopname. 
En hij is helemaal van slag sinds hij hoorde dat we hier zijn. Hij facetimet me wel vijf keer per dag. Ik voel me schuldig dat ik er kennelijk niet goed genoeg over heb nagedacht. Het leek me wel praktisch, Jonas was toch al op vakantie met Onno en Nienke. Maar ik had geen rekening gehouden met de emotionele impact. Natuurlijk voelt hij zich buitengesloten. Mijn telefoon gaat weer over.

‘Hé Jonas, ben je daar weer?’
‘Ja, papa zegt dat ik niet meer mag facetimen met jou, maar dat mag toch wel, hè mam?’
‘Ja hoor, dat mag wel.’
‘Ik was iets vergeten. Liva is mooier dan Romy, veel mooier. Maar wat doe je dan als ze stout is?’
‘Dan zeg ik stoute Liva.’

Jonas proest van het lachen. ‘Pap, ik zei het toch! 
Ze noemt haar stoute Liva!’ roept hij naar Onno. 
Als we opgehangen hebben, krijg ik een app van Onno. ‘Ik wil niet vervelend doen, maar het zou hier een stuk gezelliger worden als jij dat facetimen niet stimuleert.’
Ik spring meteen op de kast. ‘Nou ja, zeg, moet je dit nou zien!’ Ik laat de app lezen aan Leon. Hij reageert totaal anders dan ik had verwacht: ‘Ik geef hem niet graag gelijk, maar in dit geval heeft hij wel een punt.’

‘Wat bedoel je?’ Ik geef intussen de telefoon aan mijn broer en zijn vrouw, om aan hen het belachelijke bericht te laten lezen.
‘Je helpt jezelf niet met die gesprekken en ik denk Jonas ook niet. Nog drie dagen en dan zien jullie elkaar weer,’ zegt mijn broer opgewekt.
‘Maar als hij dat nou nodig heeft?’

‘Mag ik wat zeggen?’ Mijn schoonzus is met haar Vlaamse roots veel minder direct. ‘Ik ben van mening dat je een moeder en ook een kind het meest helpt met heldere afspraken. Bijvoorbeeld: we bellen vandaag drie keer, morgen twee en dan één keer. En daarna zien we elkaar weer.’
‘Oké, het is duidelijk dat iedereen het bellen met mijn kind – dat ik zo verschrikkelijk mis! – totaal hysterisch en o zo ongezellig vindt.’

‘Schat, daar gaat het toch niet om,’ zegt Leon.
‘Waar gaat het dan wel om? Nou?’
‘Waar het om gaat, Tess, is dat jij even moet afkoelen,’ zegt mijn broer. ‘Dat kunnen we samen doen, door een eindje te gaan lopen. Of je kunt met Leon op bed gaan liggen en wat lezen. Maar feit is dat wij jou niet alleen laten, dus je hoeft niet bang te zijn. Snap je dat?’

Ik knik en kijk mijn broer aan. 
‘Net zoals Onno Jonas niet alleen zal laten.’
‘Dan wil ik graag met Leon op bed liggen, als hij dat 
tenminste ook goed vindt.’
‘Helemaal goed,’ zegt Leon. ‘Ik hou van op bed liggen met jou.’

De column van Tess verschijnt eenmalig hier online, wegens een drukfout in Flair editie 32. Excuses voor het ongemak!

Shoppen is altijd een goed idee