Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Kyra: Voetbalvrouwen

Column Kyra: Voetbalvrouwen

Thuis & wonen
Column Kyra: Voetbalvrouwen

Droom jij er ook weleens van om in het buitenland te wonen? Kyra Rutgers (journalist en auteur) ging met haar vriend (voetbaltrainer) de uitdaging aan voor een bepaalde periode. Elke week houdt ze voor Flair een blog bij over haar ervaringen.

Lees ook: Column Kyra: Ik vertrek…

Ik geniet elke dag van zon, zee, strand en al het moois dat Cyprus te bieden heeft. Maar ik begin mijn lieve vriendinnen uit Nederland zo langzamerhand wel enorm te missen. Gewoon even bij elkaar aanlopen voor een kop koffie of samen een terrasje pakken om bij te kletsen, is er niet meer bij. Daarom keek ik erg uit naar de eerste wedstrijd van de voetbalclub van mijn vriend. Daar zouden vast de vrouwen van de spelers ook bij aanwezig zijn en wie weet ontstond er met één of meerdere van hen een leuke vriendschap (niet dat ze mijn vriendinnen uit Nederland kunnen vervangen, hoor!).

Helaas… ze waren er niet en zo volgde ik moederziel alleen de wedstrijd. Een nieuwe kans deed zich voor toen we werden uitgenodigd voor een etentje met de staf van de club en hun partners. Van tevoren had ik behoorlijk wat kledingstress. Wat moest ik aantrekken? Mijn witte jurkje van Frans broderie of die zachtblauwe rok met bijpassend off-shoulder blousje? Ik wilde natuurlijk wel een goede eerste indruk maken bij mijn (mogelijke) vriendinnen to be

Ik koos voor de eerste optie en droeg er mijn nieuwe zwarte pumps bij. 

We zouden het gezelschap ontmoeten in een traditioneel Cypriotisch restaurantje in Stroumpi, een pittoresk dorpje middenin de bergen. Op weg ernaartoe voelde ik me een beetje misselijk. Ik weet niet of het kwam door de vele haarspeldbochten of dat het een gezonde spanning was.


De eerste kennismaking verliep op z’n zachtst gezegd ‘bijzonder’. De mannen begroetten elkaar met een omhelzing en twee zoenen. Dat is heel normaal hier. Zo amicaal als het begroetingsritueel van de mannen was, zo star was de houding van de vrouwen. Ze staken nog geen hartelijke hand uit. 
De mannen namen plaats aan de ene kant van de lange tafel, de vrouwen verzamelden zich aan de andere zijde.

Al snel viel me op dat ze niet het type voetbalvrouwen is zoals je ze in Nederland, Engeland of Spanje ziet. Ze droegen eenvoudige shorts, afgeknipte spijkerbroeken en teenslippers. Mijn outfitcrisis was dus onnodig geweest. Sterker; ik was totally overdressed. Eén dame had zelfs een pleister op haar wang. Had ik me druk gemaakt om een paar pukkeltjes op mijn kin…



Op de tafel werd een heel scala aan warme en koude gerechten uitgestald; souvlaki, moussaka, keftedes, tzatziki, salades. De robijnrode wijn uit de mandflessen vloeide rijkelijk en de sirtaki galmde uit de speakers. Alle ingrediënten voor een gezellige, zwoele zomeravond waren dus binnen handbereik. Maar zo uitgelaten de sfeer aan de mannenkant was (luidruchtig pratend met wilde handgebaren en veel gelach), zo ijzig was de stemming aan de vrouwenzijde.

Ze waren druk bezig met hun mobieltjes of keken verveeld in het rond. Ik probeerde een paar keer een gesprek aan te knopen, maar dat verliep stroef. Ze antwoordden kort, waarna ze hun rood gestifte lippen weer op elkaar persten. Lekker eten, hè? Ja. Wat een mooie omgeving hier. Ja. Komen jullie hier vaker? Nee. Na een minuut of tien gaf ik het op.

Wanhopig probeerde ik een blik van mijn vriend te vangen, maar die was druk in gesprek met één van de voetbalbobo’s. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar de andere vrouwen spraken ook niet met elkaar. Pfff, dit werd een lange avond…

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee