Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Kyra: Leven op Cyprus; pure rijkdom!

Column Kyra: Leven op Cyprus; pure rijkdom!

Thuis & wonen
Column Kyra: Leven op Cyprus; pure rijkdom!

Droom jij er ook weleens van om in het buitenland te gaan wonen? Kyra Rutgers (journalist en auteur) ging met haar vriend (voetbaltrainer) deze uitdaging voor een bepaalde periode aan. Elke week houdt ze voor Flair een blog bij over haar ervaringen.

Lees ook: Column Kyra: Een louche makelaar en de bedrogen voetbalvrouw…

En toen was het einde aangebroken van onze proefperiode op Cyprus. De dagen voor ons vertrek liep ik rond met pijn in mijn buik. Ik wilde helemaal geen afscheid nemen van dit prachtige eiland waar ik de afgelopen tijd zó ontzettend gelukkig was geweest. Waarom het leven op Cyprus mij zo aantrekt? Elke dag wakker worden met de zon… ik vind het een zegen! Tel daar de relaxte levensstijl bij op. En na een drukke werkdag nog even met mijn partner naar het strand of in de tuin samen genieten van de zonsondergang… dát is pure rijkdom! Bob Marley bezong het al eens: hoe fijn is het leven als de zon schijnt. En dat kan ik alleen maar beamen. Life is absolutely better on flipflops! Het antwoord op de vraag of wij hier definitief terugkeren? Eerst even over het feest dat de technisch directeur van de voetbalclub speciaal voor ons had georganiseerd…

Vanuit de hippe Sea You Beach Bar klonk gelach en muziek. Tout bekend voetballend Paphos en omstreken hief het glas toen mijn lief en ik ons entree maakten. De technisch directeur van de club waar mijn partner de afgelopen periode trainingen heeft verzorgd, had niets teveel gezegd: hij zou een groot, onvergetelijk afscheidsfeest voor ons organiseren, maar: ‘Onze wegen scheiden niet!’ Na zijn lovende woorden over de voetbalkennis en -techniek die mijn partner naar zijn club had gebracht, barstte het feest los. Voor de mannen dan. Want de houding van de vrouwen was nog net zo afstandelijk als tijdens het allereerste etentje. Met een verveelde blik nipten ze van hun wijn of waren druk in de weer met hun mobieltje. Noch met elkaar, noch met mij wisselden de voetbalvrouwen een woord. Op Anastasia na. ‘Kom, laten we dáár gaan zitten’, zei de echtgenote van de technisch directeur terwijl haar met zwart kohlpotlood omrande ogen me dwingend aankeken. Ik liep achter haar aan en we streken neer op een loungebank. En toen zag ik Anastasia’s liefdesrivale op de bank tegenover ons zitten, onderuitgezakt 
in de kussens in dezelfde kleur als de zee, waaraan de beach bar is gelegen.

Ik keek opzij of Anastasia de jonge vrouw met het halflange, pikzwarte haar óók in het vizier had.
Ja dus. Met één hand maakte Anastasia snel een snijdend gebaar langs haar keel. 
‘Wil je ergens anders zitten?’, fluisterde ik. Ze schudde resoluut haar hoofd. ‘Ik wijk niet voor haar. Bovendien, ík ben de grande dame. Zij is maar een spelersvrouw met het IQ van een ezel.’
Ik kon mijn oren niet geloven. De soap ging nog vérder dan ik had kunnen vermoeden: de technisch directeur had een affaire met een spelersvrouw! Vanonder haar gehaakte flaphoed zag ik Anastasia’s liefdesrivale naar ons gluren. Vrezend voor een catfight probeerde ik Anastasia af te leiden. ‘Trouwens, wat een prachtige tas heb je!’ Anastasia klopte zachtjes op het krokodillenleren exemplaar. ‘Een echte Hermès.’ En toen trots: ‘Ik heb ‘m ook nog in miniformaat.’

Plots galmde de sirtaki snoeihard uit de speakers. Mannen stonden in een rij naast elkaar. Hun armen rustten op de schouders van degene naast hen. Telkens als ze op de maat van de muziek hun linkerbeen omhoog gooiden, moedigde de zichtbaar beschonken technisch directeur die op een tafel was geklommen ze met een luidkeels ‘Hoppa’ aan. Zijn smetteloos witte overhemd was opengeknoopt. Tussen zijn zwarte borstharen glom het traditionele gouden kettinkje met een kruisje. De normaliter keurig ogende technisch directeur zette de fles ouzo aan zijn mond. ‘Hoppa!’ Anastasia rolde beschaamd met haar ogen.

Het afscheidsfeest was, zoals beloofd, onvergetelijk. Net zo onvergetelijk als ons langdurige verblijf op Cyprus. De dag na het feest keerden we terug naar Nederland. Back to reality. Ook al vind ik het fijn om mijn familie en vriendinnen weer te zien, ook al geniet ik van mijn werk op de redactie en ook al ben ik gevraagd voor een superleuk schrijfproject… tóch word ik dagelijks overvallen door heimwee. Wat mijn lief en ik hebben besloten? Ja, we emigreren naar Cyprus! Echter, juist op het moment dat we die knoop hadden doorgehakt, kreeg mijn partner het aanbod hoofdtrainer te worden van het eerste elftal van een Nederlandse voetbalclub. Een langgekoesterde wens van mijn lief. We hebben er lang over gesproken. Cyprus loopt niet weg en onze buitenlandse droom gaan we absoluut verwezenlijken. Maar eerst die ándere droom!

PS Dit was mijn laatste blog. Maar… alle mooie, emotionele, hilarische ervaringen – ook de nog niet vertelde – worden omgezet in een roman. To be continued!

Wil je niets meer missen van Flair deze zomer? Profiteer nu van onze speciale aanbieding: 10 x Flair voor 10 euro!

Shoppen is altijd een goed idee