Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Kim-Lian: Overdrijven mag (soms)

Column Kim-Lian: Overdrijven mag (soms)

Thuis & wonen
Column Kim-Lian: Overdrijven mag (soms)

Kim-Lian van der Meij (36) is actrice en presentatrice. Ze woont samen met Daniel (36), met wie ze drie kinderen heeft: Ronja (8), William (8) en Benjamin (3). Elke week schrijft ze in Flair over haar drukke leven.

Lees ook: Column Kim-Lian: Verplichte gezelligheid

Er kwam weer een ouderoproepje binnen via de mail: ‘Lieve ouders, we weten dat veel ouders werken en iedereen hartstikke druk is, maar er staan nog wat lege plekken in de lijst voor het meelopen naar gym. Wie helpt? Trek je wandelschoenen aan en loop mee. Het is lekker in de buitenlucht en bovendien erg leuk!’

Onze kinderen zitten op een montessorischool en hebben op dinsdag en donderdag altijd een uur gymles. Dan moeten ze tien minuten lopen naar de dichtstbijzijnde gymzaal in het dorp.

Zo’n 27 kinderen in een rij, klaar-overhesjes aan, ‘handjes van je maatje vast’, gymtas op de rug en volg de juf die vooroploopt. Zeer wenselijk dat er nog een volwassene achteraan de rij loopt.

Ik ben op school niet een zeer actief betrokken moeder. Denk ik. Als ik eerlijk ben. Ik probeer weleens te helpen, maar mijn werkschema laat dat helaas niet altijd toe. Zo ben ik een aantal keer ‘schoolpleinmoeder’ geweest, dus tijdens het vrijspelen van de kinderen, rondjes lopen over het schoolplein, koters uit de boom trekken, kleine ruzietjes oplossen, veters strikken en pleisters plakken.

Met de nationale voorleesdagen kom ik altijd graag voorlezen. Met voorkeur uit eigen werk, want dan kan ik er ook liedjes bij zingen en dat doe ik graag. Maar daar houdt het dan ook wel een beetje bij op.

Daniel doet de jaarlijkse kerstviering en musical. Hij hangt de kerk dan vol met speakers, kabels en microfoons. Afdeling techniek. Niet mijn ding. Techniek? Hoe werkt dat?

Maar toen kwam dat verzoekje om te helpen binnen. Bijna automatisch wilde ik de mail bij de trash gooien, toen mijn geweten ging opspelen: ‘Je bent toch vrij deze week, Kim? Kun je best even meelopen met gym!’

Ja, ja, oké, oké. Netjes schreef ik de volgende ochtend mijn naam drie keer op de lijst die naast het klaslokaal hing.

‘Ik loop vanmiddag mee met gym’, vertelde ik Ronja en William. Die blíkken. Hoe blij en verheugd je kinderen dan zijn met zoiets kleins. Ik werd met open armen ontvangen op het schoolplein. De kinderen stonden al klaar en William zwaaide naar me. ‘Dat is mijn moeder, die loopt vandaag mee. Mam, mag ik naast jou lopen?’

Trots als een pauw was-ie. Wat is dat toch heerlijk. Tijdens het lopen heb ik me kostelijk vermaakt. Die gesprekken die ze hebben onderling, gewéldig. Het gaat van links naar rechts. En ook ik werd in de gesprekken betrokken. ‘Mevrouw, ik ga op vakantie naar Zuid-Afrika.’ ‘Mevrouw, mijn tand is eruit.’ ‘Moeder van William, mijn vader heeft een keer zijn been gebroken.’ ‘Nou, mijn broer is een keer uit een boom gevallen.’ ‘En mijn …’, ‘En mijn…’, ‘En mijn…’. Het éne na het andere sterke verhaal kwam voorbij.

En toen gebeurde het! Ik kreeg ineens zwaar de behoefte iedereen af te troeven. Om mezelf net als een kind op te stellen en een voorvalletje iets groter en erger te maken dan het was. Even lekker een potje overdrijven. Fantaseren zou je ook mogen zeggen.

‘Ik ben een keer gebeten door een haai!’ riep ik luid boven alle kinderstemmen uit. Het werd ineens muisstil… Bijna alle koppies uit de lopende rij kinderen keken achterom. Met grote ogen en open mond keken ze naar ‘moeder van William’.

‘Ja, écht waar!’ Toen ik elf jaar was en aan het snorkelen was in de zee in Indonesië. Kijk maar…’ Ik liet mijn rechteronderarm zien, waar duidelijk een rond litteken te zien was met de hechtingen erbij.

Ik zag sommige kinderen denken en een beetje fronsen. ‘Het was een babyhaai,’ vulde ik er snel aan toe.

‘Ooohhh, deed het pijn moeder van William?’ ‘Had u veel bloed?’ ‘Moest u huilen?’ ‘En toen?’ ‘En toen?’ ‘En toen?’

Je begrijpt dat die tien minuten lopen naar de gymzaal voorbij zijn vlogen en ik me kostelijk heb vermaakt. En ja, ik heb een beetje gelogen. Maar enkel om te entertainen. Dan mag het wel, vind ik. Het was misschien geen babyhaai, maar een glazen raam dat mijn arm zo heeft toegetakeld. Voorlopig ben ik, ‘moeder van William’, minstens net zo stoer als Freek Vonk!

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee