Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: Roze

Column Chantal: Roze

Thuis & wonen
Column Chantal: Roze

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: De Schoonmaakster

Ik heb mijn zinnen gezet op Adidas-gympen, die 
zwart-witte originals, in maat 23. De perfecte sneaker voor Ravi. Want: je kunt er zo instappen, ze staan 
overal goed bij en man o man, wat een lekker voetbed (tenminste, zo voelt het als ik met mijn vingertoppen een voetje probeer te maken). Enthousiast open ik de doos en duw de gympen onder Ravi’s neus. Hij kijkt 
me vreemd aan. Begrijpt niet zo goed waarom ik zo overdreven doe. Hij duwt de schoenen weg en zegt gedecideerd: ‘Nee. Niet mooi. Deze vinnik niet mooi mamaaaa.’

Ik accepteer het niet. Hij moet zich 
vergissen, dat kan niet anders. Morgen zal hij ze geweldig vinden. Mijn zoon heeft smaak. Punt. De volgende dag is zijn 
antwoord kortweg nee. Duidelijk. Helder. Hij loopt in
 een grote boog om de schoenen heen, rechtstreeks naar de duplo om een ‘hekkie’ te bouwen en een ‘huisje voor mama’. 
Een paar dagen later gaan we samen naar de Zara. Ravi rent linea recta naar de meidenafdeling.

Roze is favoriet en glitters vindt hij mooi. Zo heeft hij al de roze Frozen-beker van vriendinnetje Lola gejat. Ik moet nog altijd een nieuwe voor haar kopen, want Ravi slaapt er zelfs mee.Mijn vriend maakt zich zorgen over deze meisjessmaak van Ravi. Of nou ja, dat is misschien een beetje 
overdreven, maar hij is bang dat ik Ravi in een meisje verander.

Ik vind dat I-love-pink-en-glitter-gedrag geen 
probleem, hoewel ik Ravi toch een soort van dwing 
om blauwe regenlaarzen te kiezen in plaats van roze (waarom doe ik dat?!). Maar who cares als hij een keer lippenstift op wil, want dat heeft mama (soms) en oma Dieuw (altijd) op. Hij kopieert gewoon. En als hij later in een jurk wil lopen, mijn zegen heeft hij.

Op de terugweg rijden we langs mijn nicht die op een geitenboererij in de buurt woont – in de buurt is twee kilometer verderop. Ze heeft een vijfjarige dochter, Robina. De geiten kunnen trouwens elk moment 
bevallen. We klimmen op het hekje van de stal en turen de grote schuur in. Of eigenlijk klimmen de kids erop, en sta ik als een waakhond op te letten dat ze er niet af vallen. We mogen niet naar binnen, iets met vogelgriep en besmettingsgevaar. Robina legt uit: ‘Die daar met die bruinen strepen is Betty.’ Ik knik. ‘Die hooi eet, dat is… ehm, Esther. En weet je waarom mijn vader van meisjes houdt? Omdat die baby’tjes kunnen maken,’ roept ze uit. 
‘Daarom heeft mijn vader alleen maar eidengeiten. En geen jongensgeiten.’

Duidelijke taal. Daarna komt ze met een paar gympen. Ze is eruit gegroeid. Ravi kijkt met grote ogen naar zijn blonde nicht en haar mooie vlechten. Ja, die schoenen (met een vleugje ROZE!) die wil hij héél graag hebben. Ze zijn nog een maat te groot, maar dat maakt niet uit, de schoenen gaan áán. En niet meer uit. Eén keer struikelt hij, maar hij houdt vol. These shoes are made for Ravi. De Adidas-doos gaat retour.

Shoppen is altijd een goed idee