Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Opeens viel het kwartje. Het was ruim-ons-dorp-op-dag’

Column Chantal: ‘Opeens viel het kwartje. Het was ruim-ons-dorp-op-dag’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Opeens viel het kwartje.  Het was ruim-ons-dorp-op-dag’

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: Meisjes vragen, zoentjes vragen

Als het zonnetje begint te schijnen, dan breekt het kofferbakkenmarktseizoen aan. Mensen verkopen ‘troep’ vanuit hun kofferbak. Meestal hebben ze een zeiltje liggen waarop ze hun spulletjes uitstallen. En lucky me, deze oldskool markt is hier in de buurt. Weilanden vol pareltjes, voor no-nonsense-prijzen. Ooit scoorde ik een tafeltje uit de jaren zeventig en een koeienkleed, rechtstreeks van de koe.

Deze keer had ik vriend Gordon uitgenodigd. Dat is zijn bijnaam, kwam ik járen later achter, dankzij zijn krullen.Ravi was logeren, de wekker ging om zeven uur. Dit vond ik A: een beetje jammer, want eindelijk kon ik uitslapen, want hé, mijn rakkertje was er niet en B: wat overdreven, want het regende, dus grote kans dat het hele festijn niet door zou gaan. Ik sprong onder de douche en had amper mijn kleren aan toen mijn telefoon overging. Gordon. Dit is het afbelletje, dacht ik. Maar nee, hij stond al voor het huis, van het landelijke uitzicht te genieten. En was klaar voor de dag. ‘Gezellig, hè, Sjantert.’

Opeens was ik razendfit en stormde de trap af. Ik zette een driedubbele espresso en we aten een brownie. Het was even voor acht, en om half negen stipt stonden we op de rommelmarkt. Ik kocht een stoeltje voor Ravi, kwam rechtstreeks uit een peuterspeelzaal, niet stuk te krijgen. Zei de vrouw. Ik betaalde haar een paar euro. Gordon scoorde een boek uit de jaren veertig voor iets meer dan veertig cent. Hij zou meteen na de markt naar huis gaan, thuis lunchen, want hij had het druk.

Een paar dagen later zou hij namelijk voor langere tijd naar het buitenland vertrekken. Dit was nieuws voor mij. We dronken een bakkie koffie uit een plastic bekertje op een plastic stoel. Ingeschonken door een man met een lichtgevend hesje en tattoos op zijn armen en allerlei koorden om zijn hals. Het was duidelijk: hij regelde de boel op de kofferbakkenmarkt. Schreeuwde af en toe iets naar iemand wat samenging met wat handgebaren. Gordon kon de man amper verstaan, ik verstond hem prima. Ik heb dan ook een talenknobbel, dus dit dialect heb ik inmiddels wel onder de knie.

We dronken nog een koffie. Daarna gingen we over op thee, want ons hart begon te snel te kloppen. Hé, de twee zat in de klok, dus was het niet tijd voor een biertje? Toen ging het mis. We liepen naar het buurtcafé. Onderweg zag ik allerlei mensen de straat vegen, onkruid wieden en zelfs de ramen van de kerk lappen. Koortsachtig dacht ik na. Was er iets te doen? Opeens viel het kwartje: het was Ruim-ons-dorp-op-dag. Ik had gezegd dat
ik verhinderd was, omdat ik naar de markt zou gaan. Ik voelde me heel ongemakkelijk, en negeerde de waarom-help-jij-niet-mee-blikken. Terwijl de buren ijverig hun klusjes deden, dronken Gordon en ik ijverig bier. Om vijf uur was hij er nog. Die koffer zou hij morgen wel inpakken.

De volgende ochtend stond ik op met een houten hoofd. Het was half zeven en ik gooide al het Duplo samen met Ravi in de speelgoedmand. Meneertje had namelijk zin om op te ruimen. Deed ik toch nog een beetje mee aan Ruim-ons-dorp-op-dag.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale zomer-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee