Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Niet iedereen kan met elkaar overweg, dat geldt ook in dierenland’

Column Chantal: ‘Niet iedereen kan met elkaar overweg, dat geldt ook in dierenland’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Niet iedereen kan met elkaar overweg, dat geldt ook in dierenland’

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: ‘Mammmm, je borsten hangen nog aan de waslijn!’

De poes van mijn nicht is zwanger. Dit klinkt wat raar, nu ik het opschrijf, maar dit is wel wat het is. Ze heet Snoes, de poes. Niet mijn nicht. En nu begint het te kriebelen. Ik wil een jong poesje. Voor Ravi, maar eigenlijk wil ik het stiekem zelf. Gijs stribbelde eerst tegen, maar vindt het nu zelf ook een leuk idee. Gezellig, voor de hond (gaat dat überhaupt samen?) en Ravi.

Ik zit altijd vol leuke ideeën. Zo kocht ik ooit twee ezeltjes. Werden bij diezelfde nicht in het weiland gezet. Super vond ik het. Maar, ze klikten niet met pony Gypsy. Ja, mensen. Dat kan. Niet iedereen kan met elkaar overweg, dat geldt ook in dierenland. Bovendien was er ook nog iets met gras kapottrappen of zo. En ze balkten erg hard, de hele dag door. Ik woonde nog in Amsterdam, dus kon de dieren moeilijk om mijn balkon kwijt. Kortom: de ezeltjes 
kregen een nieuwe eigenaar.

Ik mis ze. De pony is er nog wel. Ik geef ’m geregeld een wortel, samen met Ravi. Nu ik in het dierenthema bezig ben: wisten jullie dat ik mijn imkerdiploma heb? Serieus. Elke week volgde ik een cursus in natuurgebied ’t Twiske in Oostzaan. We leerden van alles over bijen en hoe je die kunt houden. Alles werd vol passie verteld onder het genot van een kopje oploskoffie in een plastic bekertje, met een bastognekoek. Ik keek vooral uit naar de stap: imkerpak aan en pijp in de mond. Dat kwam de laatste twee lessen pas aan bod. Zie je het voor je? Ik, in zo’n wit pak, zodat de bijen me niet konden steken.

‘Niet iedereen kan met elkaar overweg, dat geldt ook in dierenland’

Het werd een succes en ik heb jaren bijen gehouden. Ja, ook bij diezelfde nicht. Want: boerderij, dus hallo ruimte! We hebben meerdere volken gehad en zelfs honing gemaakt. Maar toen was de pret over en stierven de bijen. Ja, de bij sterft uit. En dat is een ramp. Nu vind ik het leven van een bij sowieso tragisch. Ik heb echt met haar te doen. Bijen leven dus in een bijenkorf of -kast. In zo’n korf zijn een heleboel kamertjes met zes muren, de cellen.

De vrouwtjes zijn de werksters. Zodra ze geboren worden, moeten ze aan de slag. Eerst als schoonmaaksters, ze maken alle kamertjes schoon. Als ze ouder zijn, worden ze voedsters en geven ze de larven en de koningin te eten. Daarna gaan ze in de bouw 
en maken nieuwe kamers van bijenwas. Als de werkbijen nog iets ouder zijn, worden ze bewaaksters. Ze houden voor de korf de wacht en laten types uit een andere familie niet binnen. Ik krijg hier een soort Orange is the New Black-gevoel van.

De bijen hebben een wapen, een angel, waarmee ze de vijand kunnen steken. Gebruikt ze haar wapen, dan gaat ze zelf dood. In de zomer fungeert ze trouwens ook nog als airco. Dan wappert ze met haar vleugels om de korf koel te houden. Uiteindelijk wordt de werkbij een haalbij. En nu komt het: mag ze eindelijk naar buiten (om eten te halen) gaat ze na ongeveer veertig dagen dood! Simpelweg omdat ze te hard werkt en zelden rust. Tragisch, toch? Doe mij dus toch maar een poes. Of 
zal ik het toch maar bij die luie hond laten?

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee