Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Mijn moeder is een superhero. Niet stuk te krijgen’

Column Chantal: ‘Mijn moeder is een superhero. Niet stuk te krijgen’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Mijn moeder is een superhero. Niet stuk te krijgen’

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: ‘Ik zou eigenlijk ’s ochtends even een strijkijzer over mijn gezicht willen halen, even de kreukels eruit’

Mijn moeder kan alles. Ik overdrijf niet. Toen mijn broers en ik klein waren, kwam de hele kleuterklas van mijn broer een keer kijken (echt waar, twintig kleuters!) hoe mijn moeder de Hulk nadeed. Want ze had enorme spierballen die ze dan spande, draaide met haar ogen, sprong naar voren en riep keihard: ‘Whaaaaa!’ (of zo), en dat was een enorm spektakel. En inderdaad: mijn moeder is een superhero. Niet stuk te krijgen. Hoe ze het doet, weet ik niet, maar ze doet het. Ze kan in heftrucks rijden, in vrachtwagens. Ze heeft ook ooit op hakken gedanst, maar toen de buurman haar iets te enthousiast een pirouette liet draaien tijdens de jaarlijkse kermis moest ze haar hoge laars (het waren de seventies) laten vullen met ijs bij de barman.

Eenmaal thuis knipte mijn vader haar laars open. Ze moest naar het ziekenhuis. Gebroken enkel. Sindsdien drinkt mijn moeder niet meer, maar toch, het is een stoere vrouw. Mijn vader zei altijd: ‘Zoals je moeder is er maar één, hoor.’ En nu ik zelf moeder ben, begrijp ik dat. Wat ik niet snap, is hoe ze dat toch heeft gefixt. Vijftig uur per week werken, eten koken en drie kinderen opvoeden. En het is niet dat mijn vader huisman was, hoor. Integendeel. Zakenman, ook zo’n vijftig uur per week. Mijn moeder runde een groot bedrijf dat mijn opa had opgezet. Ze werkte daar al vanaf haar twaalfde (kinderarbeid!). Vaak mocht ik mee naar de fabriek op zondag, en dan racete ik met vriendinnnen op bureaustoelen tussen de grote machines door. Magisch vond ik dat. En ik mocht een keer mee in de vrachtwagen naar Duitsland. Het bedrijf werd zo groot, het zat door heel Europa en zelfs in Zuid-Amerika.

‘Mijn moeder is een superhero. Niet stuk te krijgen’

Als ik niet weet wat ik moet doen, bel ik mijn moeder. Dat is dus vaak. Ze is een tweede moeder voor Ravi en helpt iedereen. Echt, iedereen. Ik zou er knettergek van worden. Vrijwilliger voor mensen met kanker. Ze begeleidde vele familieleden en vrienden tot aan de dood, vult belastingpapieren in voor mensen die het niet begrijpen. En ze reist in haar eentje naar Mozambique met een koffer vol brillen om die daar uit te delen aan de armen die niet zo goed kunnen zien. Een lokale opticien helpt daarbij. Ze spreekt geen Engels maar kan zich toch verstaanbaar maken. Zo greep ze tijdens een vakantie waarin ze vrijwilligerswerk deed op Sri Lanka de schoonmaker bij de arm, wees ze naar haar matras, bukte, wreef over haar rug en zei: ‘Very hard, very hard.’

De man keek haar verbaasd aan, dacht iets seksueels. Wilde zij nou hard genomen worden? Maar ze wees nog een keer, ik hield wijselijk mijn mond (ik wist: dit wordt een goed verhaal voor later). Na enige gebarentaal kreeg zij vervolgens drie matrassen op elkaar en sliep ze heerlijk de rest van de weken. We hielpen samen mee aan de opbouw van een weeshuis, direct na de tsunami. Mijn moeder kwam nog op het journaal, met verfspetters op haar gezicht en een bezweet hoofd. Ik dook weg toen ik de camera’s zag.
Verder, om een beetje in Doe Maar-termen te spreken, is me dit mantra bijgebleven: ‘Spreek met twee woorden, stel je netjes voor en zeg U, U, U!’ Doe ik altijd.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee