Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: Meisjes vragen, zoentjes vragen

Column Chantal: Meisjes vragen, zoentjes vragen

Thuis & wonen
Column Chantal: Meisjes vragen, zoentjes vragen

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: Dagje uit

Ravi is opeens gek op meiden. Blonde meiden. Van brunettes moet hij niks hebben. Ik ben de ­uitzondering, ik geloof dat hij mij wel oké vindt. Al moet ik wel een elastiek in mijn haar, want met los haar vindt hij mij eng. Tja, kinderen spreken de waarheid, toch? Net als dronken mensen.

Dat ‘ik ben gek op ­meiden-gedrag’ uitte zich al eerder. Als we naar de Zara gingen bijvoorbeeld, waar hij rechtstreeks naar de meidenafdeling rende. Maar ook de filmpjes die hij wil zien op YouTube zijn toch wel een beetje girly. Zo kijkt hij het liefst naar Hynders op ‘t Platteland. Een vlog van twee meiden uit Friesland die een ‘toneelstukje’ doen met hun paard. Of pony. Hij wil het elke dag kijken. Of een filmpje van een Barbiehuis dat in elkaar wordt gezet. Vindt hij prachtig.

Sowieso vindt hij bouwen te gek. Net als zijn nicht Robina. Ook te gek. Heldin. Als hij niet wil slapen of eten, zeg ik dat Robina dat wel doet, en is hij om. Eet hij opeens een heel bord spinazie leeg. Of wil hij toch ineens wel naar bed. Natuurlijk ben ik de baas, dus ik dwing hem wel om te slapen. Maar toch: het is fijner als hij zich vrijwillig op het matras werpt als je de naam Robina noemt.

Haar broertje was laatst jarig. En toen ging het ‘mis’. Hij besloot dat hij haar wilde. Dus rende hij de hele ­verjaardag achter haar aan. Greep haar, kneep in haar billen en klemde zich om haar middel. Ze was eerst vertederd. En ik ook. Ah wat lief, dacht ik. Maar
Robina had op de kleuterschool geleerd: ‘Stop, nu is het genoeg’. Tegen het pestenfenomeen. Maar Ravi, twee jaar, begreep dat niet. En moest lachen. En ging door. Keer op keer rende hij achter haar aan en liet haar niet meer los. Ik moest ingrijpen. Zo gezegd zo gedaan. Maar zodra ik mijn oogappel uit het oog verloor, hing hij aan Robina.

Ik stuurde later maar even een sms met sorry.Op vrijdag ging hij naar de peuterspeelzaal, waar hij een redelijke ‘kat uit de boom-kijker’ is. Ik haalde hem op en werd bij de juf geroepen. Ravi had urenlang achter de (blonde) meiden aangerend. Klemde zich om hun middel en liet ze niet meer los. Een meisje was gaan huilen. Toen de juffen  zeiden dat het niet mocht, gierde hij van het lachen. Hij zette door. Liet ze niet meer los.

Die avond legde ik hem uit dat hij één knuffel mocht geven en daarna de meiden los of met rust moest laten. Aflopen vrijdag zei ik het nogmaals. ‘Eén knuffel?’ zei hij en keek me met een schuin hoofd aan. ‘Ja, één knuffel,’ antwoordde ik.Bij het ophalen kwam de juf naar me toe. Het was goed gegaan. Hij was nu achter de meiden aan gegaan, had ze niet aangeraakt, maar deed hen na. Zo had hij urenlang met een poppenwagentje rondgelopen en in de poppenhoek gespeeld. De man fronste. Ik was trots.

Wil je niets meer missen van Flair? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Shoppen is altijd een goed idee