Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Ik moet er vaker aan denken om iets vast te leggen’

Column Chantal: ‘Ik moet er vaker aan denken om iets vast te leggen’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Ik moet er vaker aan denken om iets vast te leggen’

Chantal (40) is single moeder van Ravi (2). Ze wonen in een gehucht op het platteland. Elke week schrijft ze over haar belevenissen in Flair.

Lees ook: Column Chantal: ‘De Ghandi kwam in mij naar boven en zei: het is maar een tas’

Echt
Ik mocht laatst door het fotoboek van mijn moeder bladeren. En dat was echt, echt, écht heel leuk. Foto’s nog allemaal in zwart-wit, van toen zij begin twintig was. Nou, ik heb er een woord voor: wat een feestbeest was ze! En ook zo bizar, ik lijk ECHT op mijn moeder. Op elke foto stond ze weer met een andere vent. En met vieze voeten in slippers tussen de bierflesjes voor een of andere kroeg. Ja, dat had je in de sixties dus ook. En die kleren, had ze ze maar bewaard, ik zou er een moord voor doen. Echte vintage parels.

‘’Dat is je moeder niet, deze vrouw is veel knapper,’ zei mijn vader’

Het grappige is dat mijn vader niet geloofde dat deze vrouw mijn moeder was. Hij zei: ‘Maar deze vrouw is veel knapper dan je moeder.’ En hij keek vertwijfeld naar mijn moeder en weer naar de foto. ‘Jawel, Niek,’ zei mijn moeder. ‘Dit ben ik, met Huppeldepup van de Jisperweg. Dat weet je toch nog wel?’ Maar mijn vader moest er niets van weten. Mijn vader heeft alzheimer. Dat is verdrietig, maar geregeld – tenminste nu nog – ook grappig. In ons gezin gaan wij er met humor mee om. Dat maakt het minder zwaar. Iedereen dealt op zijn eigen manier met ziektes en heftige dingen, wij doen dat zo. Punt. Zo noemt hij mij steevast Hanna (de naam van mijn moeder) en mijn moeder noemt hij Chantal.

In de periode dat ik drie weken met Ravi thuisloos was omdat de ex nog in het huis zat, logeerde ik bij een vriendin in Amsterdam, maar ook bij mijn ouders. En dat was best lastig. Mijn vader slaapt namelijk in een aparte slaapkamer. Dan slaapt hij door, en mijn moeder ook. Staat hij niet ineens ’s nachts op, trekt zijn kleren aan omdat hij naar de kerk gaat. Maar nu ik er was, sliep ik in zijn bed. Dus opeens kreeg ik dan ’s nachts een zaklamp in mijn ogen en keek hij me vertwijfeld aan. ‘Wat doe jij hier? Dit is mijn bed, wegwezen!’ Dan legde ik het uit en liep hij hoofdschuddend de kamer uit en riep mijn moeder hem vervolgens terug. Zo van: ‘Niek, waar ben je, kom eens hier.’ En ’s ochtends aan de ontbijttafel was het elke ochtend weer, wekenlang: ‘Hééé, ben jij hier ook!’ De enige met wie hij dikke vrienden is, is Ravi. Die twee begrijpen elkaar, altijd. Als mijn vader niet op een woord kan komen en een vogel opeens ‘floepje’ noemt, ligt Ravi in een deuk. En Ravi pakt mijn vaders hand en wijst hem de weg. Als ze bijvoorbeeld een ommetje maken. Dan is Ravi met zijn tweeënhalf jaar de volwassene, lijkt wel. Daarom pakken we alle momenten samen en proberen we echt van elkaar te genieten. Ik moet er vaker aan denken om dat vast te leggen met mijn telefoon. En daar iets mee te doen. Zodat ik later ook een paar leuke fotoboeken heb. Gaat Ravi ooit nog van genieten.

Volg jij onze huishoudpagina al? Hier vind je al onze huishoudtips handig op een plek: www.facebook.com/flairathome

Shoppen is altijd een goed idee