Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: ‘Hij trok zijn broek uit en ik staarde precies in zijn blote kruis’

Column Chantal: ‘Hij trok zijn broek uit en ik staarde precies in zijn blote kruis’

Thuis & wonen
Column Chantal: ‘Hij trok zijn broek uit en ik staarde precies in zijn blote kruis’

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een jaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Lees ook: Column Chantal: ‘Mijn liefde voor de stad neemt af, mijn liefde voor rust en ruimte groeit’

‘Ik wil die meiden met die roze pet,’ (dat is dus Barbie) verzuchtte Ravi bij het zien van de zee en de eindeloze hoop zand. Het was net half negen en wij waren al op het strand. ‘En waar zijn de koeien, mammmaaaa? En de schapen? Ik vind het zand vies. En de zee koud. En waar staat de patatkoker, mammaaaa?’

‘Tja, jeetje, Ravi, wil je niet even in de zee spelen?’
‘Nee, ik wil een stal bouwen.’ Toen kwam er het idee van de kuil. We gingen aan de slag. Maar hij wilde eerst 
taarten bakken. Later kwam gelukkig het idee van rollen. In de kuil. En dat ging heel lang (lees een uur) goed. Toen kwam er een soort van vrij stel recht voor ons zitten. Echt, recht voor ons. Je kon een lijn trekken, gewoon, pal voor onze neus, bijna op schoot. Tja, ik snap dat niet. Ga dan dertig graden naar links of zo.

Volgens Gijs was de man trots op zijn grote, behaarde piemel. Want recht voor mijn neus, echt waar, ik overdrijf niet, recht voor mijn neus, op dertig centimeter afstand, trok hij zijn korte broek met ananasjes erop uit en toen staarde ik dus precies in zijn blote kruis. Zijn vrouw had lang haar met zo’n kaal stuk. Je weet wel: het ‘ik ben zo’n vrije vrouw en loop naakt in de natuur-type’. Die scheren altijd aan één kant hun hoofd kaal. En ik mag dit zeggen, want ik had dit vroeger ook. Maar goed. We dachten de eerste op de rij te zijn, aan de zeekant. Ik zei nog tegen Gijs: ‘Zo dicht mogelijk aan zee, dan krijg je geen mensen voor je.’

Hij trok zijn broek uit en ik staarde precies in zijn blote kruis

Nou, dat weet hij nu. Want nu kwam dit semi-vrije, hippe gezin met drie naakte GROTE kinderen, voor ons spelen. En de zoon, van een jaar of tien, dook naakt de kuil van Ravi in. Ravi vond dit niet leuk. Dus ik zei: ‘Ja Ravi, daar gaat je kuil.’ Sorry mensen, ik kon niet zoiets over mijn lippen verkrijgen als: ‘Het strand is van iedereen.’ Ik wilde niet delen. Dit was MIJN kuil. Maar Gijs zei: ‘Het strand is van iedereen, maar wij gaan.’ En hij begon alles in te pakken.

De man met de enorme piemel, die nu verpakt zat in een zwembroek, zei: ‘We kunnen wel een nieuwe kuil graven. Samen delen samen spelen.’ 
We klapten als laatste onze parasol in en gingen naar huis. Ravi klom nog op een berg. Rolde eraf. Een meisje gooide zand in zijn ogen. De moeder kwam mopperend uit haar oranje zonnestoel en zei dat ze niet met zand mocht gooien. Ze deed het nog een keer. Ravi draaide zich om en liep weg.

Een man klaagde dat hij totaal geen uitzicht had. Ik zei dat hij dan blij mocht zijn dat we weg waren, met onze parasol. Kon hij van de zee genieten. ‘Tja, voor hoe lang. Moet ik hier blij mee zijn?’ zuchtte hij.

Lang leve Nederland, lang leve mooi weer. Boven bestelden we een patatje. Een man plofte naast ons neer op het bankje. Ravi’s patatjes vielen op de grond. Drama. We gingen naar huis. Want ja, drama. 
Strand. Nooit meer. Geef mij maar de polder.
Toen we thuiskwamen zei Ravi: ‘Mamaaaa, zullen we bij de schapen kijken?’

Wil je niets meer missen van Flair deze zomer? Profiteer nu van onze speciale aanbieding: 10 x Flair voor 10 euro!

Shoppen is altijd een goed idee