Je bent hier: Home > Thuis & wonen > Column Chantal: Het is hier fantastisch

Column Chantal: Het is hier fantastisch

Thuis & wonen
Column Chantal: Het is hier fantastisch

Flairs Chantal (39) is moeder van Ravi (2). Ze woont samen met Gijs (36) en hond Tony. Omdat ze terug wilde naar haar roots, verhuisden ze een halfjaar geleden van Amsterdam naar een gehucht op het platteland.

Ik ben op vakantie geweest. En thuiskomen was een feestje, want ik werd herenigd met mijn kind. Ja, ik was alleen met mijn man op vakantie, ik ben zo’n ontaarde moeder die één keer per jaar zonder kind weggaat. Noem het vakantie van het moederschap.

Weer thuis klampte mijn kind zich 24/7 aan me vast. Zelfs naar de wc ging hij mee, op schoot. Ik kreeg heel veel ­kusjes, het was fantastisch. We hadden een jetlag dus zaten we om acht uur ’s ochtends al in de auto richting mijn ­schoonmoeder, waar de hond logeerde. Om negen uur belden we aan.

Slaperig opende ze de deur. ‘Jullie zouden toch om tien uur komen?’ Overactief en superfit ­antwoordden we dat we er al om zes uur uit waren. We dronken een paar koppen koffie en hyper reden we op de terugweg langs de Gamma om verf te kopen voor Ravi’s kamer. Ik wachtte in de auto want Ravi sliep. Gijs kwam een halfuur later weer naar buiten. Met een hightech snoeischaar en een tangetje. ‘Fan-tas-tisch! Met veertig procent korting gekocht! Verf? Eh…’

We kwamen thuis en Gijs klom de boom in. De zandbak werd geleegd, want hé, het is lente. De boom werd flink gesnoeid, de takken belandden in de zandbak. De ­buurman kwam langs om te zeggen dat hij vader werd. Ik draaide wasjes van de vakantie en bracht de ­koffers terug naar mijn moeder, de vrouw die alles heeft. Ook ­koffers dus, die ik leen als ik wegga.

Tussendoor beantwoordde ik wat mailtjes. Ravi wilde niet slapen. We bouwden torens van duplo. Weer een wasje. Gijs maakte een nieuwe waslijn buiten, hij had nog wel wat touw. Ravi was enthousiast, hij vond de waslijn op slingers lijken en gilde dat hij jarig was.

De boom werd steeds kaler. Ravi wilde wat drinken. En eten. We gingen naar binnen. Een poepbroek. Laarzen uit. Laarzen aan. O, nu een regenpak aan. ‘Maar de zon schijnt.’ Ach, daar had hij maling aan. Ik hing de was op aan de nieuwe waslijn. Hup, nog een was erin. En de volgende paste er ook nog bij.

Ravi gaapte.

We gingen tekenen binnen, met krijt, op een krijtbord. Alles ging ernaast, de tafel kreeg alle kleuren van de regenboog. Hond Tony was ­misselijk en kotste de vloer onder. Nog een wasje dan maar.

Buiten stond de vuurkorf te ­vlammen, om drie uur ’s middags. Gijs riep trots: ‘Ik ben de takken aan het verbranden.’ We gingen er even bij zitten. De poort ging open. Een oude bekende die ik in het vliegtuig tegenkwam – hoe toevallig – was in de buurt – nog een keer hoe toevallig – en kwam met vrouw en twee kinderen even kijken hoe we woonden.

En toen sloeg het in: ‘MIJN WAS!’ Ravi’s net gewassen haren, mijn haren, mijn kleren. Alles stonk naar de rook. Ravi ging opnieuw in bad, ik onder de douche. De was lag weer op een hoop bij de wasmachine.

Ik ben aan vakantie toe.

Shoppen is altijd een goed idee